Βελτιώνεται στην ώρα του!

«Δε ξέρω αν η νίκη της Παρασκευής ήταν η μεγαλύτερη, επί ημερών Ρικ Πιτίνο μετά από εκείνη κόντρα στην ΤΣΣΚΑ, το σίγουρο είναι πως ήταν αρκετά σημαντική για πολλούς λόγους». Γράφει ο Χρήστος Γεωργίου.

«Δε ξέρω αν η νίκη της Παρασκευής ήταν η μεγαλύτερη, επί ημερών Ρικ Πιτίνο μετά από εκείνη κόντρα στην ΤΣΣΚΑ, το σίγουρο είναι πως ήταν αρκετά σημαντική για πολλούς λόγους». Γράφει ο Χρήστος Γεωργίου.
Δε ξέρω αν η νίκη της Παρασκευής απέναντι στην Αναντολού Εφές ήταν η μεγαλύτερη του τριφυλλιού επί ημερών Ρικ Πιτίνο, μετά από εκείνη κόντρα στην ΤΣΣΚΑ, το σίγουρο είναι πως είναι αρκετά σημαντική για πολλούς λόγους. Πρώτο και καλύτερο δείχνει πως οι παίκτες αφομοιώνουν αυτά που τους λέει στην προπόνηση ο Αμερικανός τεχνικός και κατά δεύτερον είναι μια νίκη ψυχολογίας ενόψει της πολύ δύσκολης συνέχειας που περιλαμβάνει αρκετά όπως έχουμε πει, ταξίδια μακριά απο το ΟΑΚΑ.

Δεν είναι λίγες οι φορές που ο Πιτίνο εχει επισημάνει το μεγάλο πρόβλημα του Παναθηναϊκού, που δεν ειναι άλλο από το σουτ, λέγοντας χαρακτηριστικά πως όταν βελτιωθεί το σουτ, τότε μπορεί να παίξει σαφώς καλύτερα η ομάδα, απέναντι σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Γιατί, κακά τα ψέματα, δεν χρειάζεται να κάνει άσκοπα σουτ, ειδικά πίσω από τα 6.76, όταν μπορεί να “χτυπησει” μέσα στη ρακέτα. Αυτό είχε ζητήσει να κάνουν οι παίκτες του με αντίπαλο την Αναντολού και οι οποίοι έφεραν εις πέρας την αποστολή τους, έχοντας καταπληκτικά ποσοστά σε δίποντα αλλα και βολές, που αποτελουν, όπως εχουμε πει, την “αχίλλειο πτέρνα”.

Και μόνο το γεγονός ότι στην άμυνα ο Παναθηναϊκός υποχρέωσε μια ομάδα να μείνει μακριά από τα στάνταρ της τη φετινή σεζόν, μετρώντας 85.5 ποντους κατά μέσο όρο, δεχόμενος 75, λέει πάρα πολλά, καθώς έπαιξε σκυλίσια άμυνα, που εγκλώβισε τους Τούρκους. Όσο δε για τα ριμπάουντ που επίσης είναι ένα αρνητικό στοιχείο όλη την χρονιά, οι πράσινοι κυριάρχησαν με 41 έναντι 28.

Στη δε επίθεση, ο Καλάθης επέστρεψε στις φυσιολογικές, καλές εμφανίσεις όπου για δύο ριμπάουντ έχασε το triple double, μετρώντας είκοσι πόντους και δεκατρείς ασίστ, έχοντας για άξιους συμπαραστάτες, τους Τόμας με δεκατέσσερις, Κιλπάτρικ με δεκατρείς και Γκιστ με έντεκα πόντους αντίστοιχα. Όσο για το τελευταίο, έκανε ένα πολύ μεστό παιχνίδι, θυμίζοντας τον Γκιστ των πρώτων χρόνων, όπου εκτός από από τους έντεκα πόντους, είχε και δέκα ριμπάουντ. Αυτόν τον Γκιστ θέλουμε να βλέπουμε και όχι αυτόν που ήταν αξία του εαυτού του στα προηγούμενα ματς.

Η νίκη επί της Εφές, ήταν μόλις ο πρώτος από τους εννιά τελικούς που έχουν απομείνει για να δούμε αν θα προλάβουμε να μπούμε στα πλέι-οφ, καθώς δεν φτάνει που έχουμε κάνει χαζές εντός έδρας ήττες, αλλά έχουμε αποκτήσει και ντεσαβαντάζ, με τις ομάδες που ενδεχομένως θα μονομαχήσουμε, ως το τέλος της διαδρομής. Θυμίζω πως έχουμε να παίξουμε στην Κωνσταντινούπολη δύο φορές με Φενέρμπαχτσε και Νταρουσάφακα, με την ΤΣΣΚΑ στην Μόσχα, με την Αρμάνι στο Μιλάνο, με την Γκραν Κανάρια στην Ισπανία που θέλουμε τουλάχιστον 3/5, διασφαλίζοντας παράλληλα πως δεν θα χάσουμε στο ΟΑΚΑ από Χίμκι, Μπούντουτσνοστ και Ρεάλ Μαδρίτης.

Τέλος, ελπίζω ότι ο Τζόρντι Μπερτομέου που βρέθηκε στο ΟΑΚΑ, ανακοινώνοντας μάλιστα πως το Final Four θα επιστρέψει στην Αθήνα είτε το 2020, είτε το 2021, να κατάλαβε ιδίοις όμμασι πως δεν φωνάζουμε για την διαιτησία ως άλλοθι για τις κακές εμφανίσεις, αλλά διότι θέλουν και μας σφάζουν.

Υ.Γ 1. 111 χρόνια Παναθηναϊκός!

Υ.Γ 2. Μας πιάνει ανατριχίλα, όταν βλέπουμε να βραβεύονται τα ιερά τέρατα του παρελθόντος, όπως ο Απόστολος Κόντος και ο Τάκης Κορωναίος.

Υ.Γ 3. Η χρόνια δεν τελειώνει στις 13/2.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση