Το ρόστερ να βασίζεται στους κοινοτικούς και όχι στους Αμερικανούς

Ο Θοδωρής Κόμπος αναλύει το επιτυχημένο πλάνο με το ευρωπαϊκό μοντέλο που χρησιμοποίησε ο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό και εξηγεί γιατί το πλάνο με τους Αμερικανούς καλαθοσφαριστές έχει αποδειχθεί πολλάκις αποτυχημένο.

Οι συνεχόμενες αποτυχημένες προσπάθειες του Παναθηναϊκού να περάσει στο Final 4 της Ευρωλίγκα από το 2013 και μετά, έχουν φέρει προβληματισμό και μουρμούρα στις τάξεις των πρασίνων όπως είναι λογικό.

Στο παρελθόν όταν ακόμα κρατούσε την «μπαγκέτα» της ομάδας ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς, εκτός από το γεγονός πως είχε σταθερό κορμό κάθε χρονιά με λίγες προσθήκες κατά βάση, είχε και παίκτες που ήξεραν τι θα πει ευρωπαϊκό μπάσκετ και συγκεκριμένα Ευρωλίγκα. Είχε παίκτες που γνώριζαν το ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού και αφομοίωναν γρήγορα τον τρόπο παιχνιδιού και τις οδηγίες του Σέρβου κόουτς. Οι Αμερικανοί στην ομάδα αποτελούσαν την εξαίρεση και όχι τον κανόνα (Νίκολας, Μπατίστ), κάτι που άλλαξε εντελώς στη μετά Ομπράντοβιτς εποχή. Οι λεγόμενοι κοινοτικοί παίκτες ήταν περισσότεροι από τους Αμερικανούς και ήταν αυτοί στους οποίους στηριζόταν ο Ζοτς, μαζί βέβαια και με τους γηγενείς παίκτες.

Το ευρωπαϊκό μοντέλο έχει αποδείξει στην πράξη πως είναι επιτυχημένο και πρέπει (μπορεί) οποιοσδήποτε προπονητής έρθει στην ομάδα να βασιστεί στο συγκεκριμένο πλάνο και να αφήσει στην άκρη το πλάνο των τελευταίων χρόνων με πολλούς Αμερικανούς στην ομάδα. Για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο, πρέπει επιτέλους η ομάδα να αλλάξει ρότα και να βγει το καλοκαίρι στην αγορά για Ευρωπαίους παίκτες. Ανεξάρτητα με τις συνέπειες που θα φέρει ο κορωνοϊός στο μπάσκετ και ανεξάρτητα με το μπάτζετ, πρέπει διοίκηση και προπονητής (όποιος και να είναι αυτός) να κινηθούν για μεταγραφές από τη Γηραιά Ήπειρο.

Οι Αμερικανοί έχουν άλλη νοοτροπία, άλλου είδους τρόπο σκέψης και λειτουργούν διαφορετικά, έχοντας μεγαλώσει σε διαφορετικό μπασκετικό περιβάλλον. Για παράδειγμα έχουμε δει μετά από ήττες της ομάδας τους Αμερικανούς κυρίως να βγαίνουν έξω να διασκεδάσουν, κάτι που ξενίζει πολλούς και φέρνει αναστάτωση στα αποδυτήρια. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει τα ρόστερ του Παναθηναϊκού να ξεκινάνε από τους Αμερικανούς, με τους κοινοτικούς να είναι ελάχιστοι, και ο συγκεκριμένος καταρτισμός του ρόστερ έχει αποδείξει πως δεν είναι ο καταλληλότερος, αφού τα αποτελέσματα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Όμως θα πει κανείς, ποιος δεν θα ήθελε παίκτες προερχόμενους από την Αμερική σαν τους Λάρκιν, Τζέιμς, Κάρολ στους «κοντούς» και παίκτες σαν τους Μπλακ, Ντάνστον και Μονρό στους «ψηλούς». Το ιδανικό είναι να υπάρχει μια ισορροπία στην ομάδα, που θα ξεκινάει με βάση τον ελληνικό κορμό, θα πλαισιώνεται με κοινοτικούς και θα έχει 2-3 Αμερικανούς να δίνουν το κάτι διαφορετικό στο ρόστερ.

Παρόλο που δεν γνωρίζουμε ακόμα ποιος θα είναι ο νέος προπονητής του Παναθηναϊκού και δεν γνωρίζουμε τις επιπτώσεις που θα έχει ο κορωνοϊός στο μπάσκετ, θα δώσω μερικά παραδείγματα Ευρωπαίων παικτών που έχουν τα φόντα να αγωνιστούν στον εξάστερο και είναι ρεαλιστικές επιλογές. Παίκτες όπως οι Χέρμανσον, Πονίτκα, Λο, Γιόβιτς και Έρικσον είναι ενδιαφέρουσες περιπτώσεις που θα μπορούσαν να απασχολήσουν την ομάδα. Όσον αφορά τους Αμερικανούς παίκτες, θα έβαζα στη λίστα παίκτες όπως ο Χόλινς, ο Γουόκαπ και ο Μπούκερ.

Η κατάκτηση της Ευρωλίγκα το 2009 ήρθε με μόλις δύο Αμερικανούς στο ρόστερ.

Γενικά, επιμένουμε στην άποψη να έρθουν στην ομάδα παίκτες με ευρωπαϊκή εμπειρία που να γνωρίζουν τον τρόπο παιχνιδιού της Ευρωλίγκα και να χρειάζονται λιγότερο χρόνο προσαρμογής. Είναι πασιφανές πως παίκτες όπως οι Τζόνσον και Φριντέντ παρόλη την ποιότητα που έχουν σαν παίκτες είναι πιο δύσκολο να προσαρμοστούν και να προσφέρουν αυτά για τα οποία αποκτήθηκαν. Με αφορμή και το προχθεσινό (3/4) live του τελικού του 2009 που μετέδωσε το Pickngreen.gr, θα είδατε πως η ομάδα στηριζόταν στους Έλληνες και στους κοινοτικούς ξένους με εξαίρεση φυσικά τους Νίκολας και Μπατίστ. Αυτό το πλάνο πρέπει να ακολουθήσει και τώρα ο Παναθηναϊκός για να παίξει πιο «σκεπτόμενο» μπάσκετ και να σταματήσει το μπάσκετ «ενστίκτου».

Τέλος ακόμα και σε περίπτωση που το μπάτζετ είναι μικρότερο σε σχέση με το φετινό ελέω κορωνοϊού, αν αξιοποιηθεί σωστά μπορεί να φτιάξει καλύτερο ρόστερ από αυτό που είχαμε φέτος.

ΥΓ. Μεγάλη καψούρα είναι ο Έρικσον της Άλμπα. «Δολοφόνος», σουτέρ που τα «μπουμπουνάει» από παντού και θα ταίριαζε πιστεύω ως δίδυμο με τον Παπαπέτρου, καθώς διαθέτουν διαφορετικά χαρακτηριστικά.

ΥΓ2: Mεγάλος πόθος του κόσμου του τριφυλλιού είναι ο Σλούκας. Θα ήταν το τέλειο δίδυμο με τον Καλάθη και το έχουμε ήδη δει στην πράξη (Εθνική ομάδα).

ΥΓ3: Η τέλεια ελληνική πεντάδα θα ήταν Καλάθης, Σλούκας, Παπαπέτρου, Μήτογλου και Παπαγιάννης.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση