Το ένστικτο της αυτοσυντήρησης

Ο Δημήτρης Κουσουντίδης σχολιάζει τη διαχείριση του ρόστερ από τον Ρικ Πιτίνο και καταγράφει την πραγματικότητα του Παναθηναϊκού με τη βοήθεια των αριθμών.

Στην πρώτη διπλή αγωνιστική για το 2020 το Τριφύλλι βρέθηκε σε αρκετά σημεία των παιχνιδιών να ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί προκειμένου να φτάσει στον στόχο του 2/2, ολοκληρώνοντας εν τέλει την εβδομάδα αλώβητος και εξασφαλίζοντας σημαντικό βαθμολογικό μαξιλαράκι έναντι του ανταγωνισμού. Με τις αναμετρήσεις να βρίσκονται σε κρίσιμη καμπή, αθλητές του πρώτου rotation, οι οποίοι διακρίνονται για τα intangibles του μαχητικού πνεύματος και της νοοτροπίας νικητή πήραν από το χέρι την ομάδα και ενεργοποιώντας τους μηχανισμούς αυτοσυντήρησης του πράσινου οργανισμού την ώθησαν σε δύο σημαντικές νίκες.

Η διαχείριση του έμψυχου δυναμικού, η εξόφθαλμη αδυναμία στα μετόπισθεν, η ανικανότητα να διαχειριστεί μεγάλες διαφορές και η ανάγκη για μεταγραφική ενίσχυση βρίσκονται εκ νέου στο επίκεντρο του πράσινου στρατοπέδου. Μπορεί το σύνολο του Ρικ Πιτίνο να βρεθεί εντός ενός πλαισίου αγωνιστικής σταθερότητας και two way παιχνιδιού, διττός στόχος που έχει εξελιχθεί σε μήλο της Έριδος από την έναρξη της σεζόν ;

Ξεκίνημα με το κομμάτι του rebounding, τομέας στον οποίο η ομάδα υπέφερε για μεγάλο διάστημα φέτος αλλά αποτελεί και παραδοσιακό μελανό σημείο στα μετά Ομπράντοβιτς χρόνια. Αν και ο Ρικ Πιτίνο συνεχίζει να ανακατεύει την τράπουλα του rotation προκειμένου να εξερευνήσει κάθε περιθώριο προοπτικής του υλικού που καλείται να διαχειριστεί, η βελτίωση στο ριμπάουντ είναι εμφανέστατη στα τελευταία παιχνίδια. Απέναντι σε δύο ομάδες που παρουσιάζονται αρκετά physical στον αμυντικό τομέα και διαθέτουν τα κορμιά για να σπρώξουν στη διεκδίκηση μετά από χαμένα σουτ, ο Παναθηναϊκός κατάφερε είτε να κυριαρχήσει (VS Μπάγερν) ή έστω να μην παραχωρήσει περισσότερες από το ανεκτό όριο δεύτερες ευκαιρίες (VS Ζάλγκιρις). Και μπορεί το δείγμα απέναντι στη Μπάγερν να μην μπορούμε να το λάβουμε εξ ολοκλήρου υπ’ όψιν μας (2η χειρότερη rebounding team στη διοργάνωση η ομάδα του Μονάχου με 46.9% σε όρους True Rebounding Ratio), δε μπορεί να γίνει το ίδιο και με το αντίστοιχο απέναντι στους Λιθουανούς. Οι πράσινοι είναι δεδομένο πως και καταθέτουν περισσότερη ενέργεια σε όλες τις διεκδικήσεις και τα block outs, αλλά και οι θέσεις που παίρνουν προσφέρουν δίχως αμφιβολία καλύτερες προϋποθέσεις.

Ο Παναθηναϊκός κατέβασε στη διαβολοβδομάδα 33.0 ριμπάουντ, με το μέσο όρο να πέφτει αισθητά λόγω της εκπληκτικής ευστοχίας των δύο αντιπάλων στη μεγαλύτερη διάρκεια των αγώνων. Το ότι ο Τόμας αρχίζει και δείχνει διάθεση στην διεκδίκηση των ριμπάουντ, κομμάτι του παιχνιδιού που δεν είναι και το αγαπημένο του κυρίως λόγω συνάρτησης μεγέθους και θέσης, νομίζω πως τα λέει όλα. Με 8.5 ριμπάουντ στις δύο αναμετρήσεις ο Αμερικανός forward αποτέλεσε πολύ ισχυρό παράγοντα του μικρού νικηφόρου σερί.
Επόμενο στάδιο όσον αφορά τη βελτίωση του rebounding είναι κατά την άποψή μου η έκλειψη του διδύμου Τόμας-Γουάιλι την ίδια στιγμή στο παρκέ, η αύξηση του χρόνου συμμετοχής του Ντίνου Μήτογλου, καθώς και η ενεργοποίηση του Μπεν Μπέντιλ στο rotation. Έχω την εντύπωση ότι ο Γκανέζος F/C έχει τη δυνατότητα να εξελιχθεί σε έναν αρκετά χρήσιμο αναλώσιμο αθλητή τουλάχιστον μέχρι το τέλος της φετινής σεζόν. Ο Μπεν στα λίγα λεπτά που έχει πατήσει φέτος παρκέ στη Euroleague (7:37 ανά αγώνα) είναι 3ος καλύτερος ριμπάουντερ της ομάδας κατεβάζοντας το 12.6% και 2ος καλύτερος σε επιθετικά ριμπάουντ κατεβάζοντας τα 11.4 από τα ενδεχόμενα 100 που θα διεκδικηθούν στη ρακέτα της αντίπαλης ομάδας. Και μιας και πολλή κουβέντα έγινε τις τελευταίες ώρες για τις επιδόσεις των Μπάγερν και Ζάλγκιρις από την περίμετρο, αξίζει να σημειώσουμε πως τα λεπτά που ο Μπέντιλ βρίσκεται στο παρκέ οι αντίπαλοι σουτάρουν με το άθλιο 31.9% πίσω από τα 6.75μ.

Προφανώς και τα παραπάνω στατιστικά είναι εν μέρει παραπλανητικά και προφανώς ο Μπεν Μπέντιλ δεν είναι ο glass cleaner, που θα μπει πιο ενεργά στο rotation και θα αλλάξει τις ισορροπίες στο αμυντικό μισό για το Τριφύλλι, όμως θα μπορούσε να πάρει περισσότερο χρόνο συμμετοχής αρχικά ως αναλώσιμος φέρνοντας περισσότερο grittiness και hustling στα μετόπισθεν και στη συνέχεια διευρύνοντας τον ρόλο του. Το κομμάτι της αντίληψης αποτελεί ισχυρή τροχοπέδη αυτή τη στιγμή, όμως οι περισσότερες ‘ώρες πτήσης’ σε EL level ίσως αποτελέσουν λύση. Ο coach Πιτίνο βρίσκεται σε πολύ δύσκολο σταυροδρόμι και καλείται να επιλέξει ποιο από τα δύο στοιχήματα της frontline θα στηρίξει. Ένας pnr ψηλός με καλό mid range παιχνίδι είναι πάντα χρήσιμος σε ομάδα του Καλάθη, με την έλλειψη μεγέθους όμως να είναι θέμα. Από την άλλη το skillset (stretch ψηλός, καλός με τη μπάλα στα χέρια, αντοχή στην επαφή στο ζωγραφιστό) και το φυσικό πακέτο του Μπέντιλ είναι δύσκολο να αγνοηθούν. Πολύ δύσκολος γρίφος.

Αν μη τι άλλο το πιο ενθαρρυντικό μήνυμα αυτήν την εβδομάδα προήλθε διά χειρός Γιώργου Παπαγιάννη, με τον Έλληνα 7footer να παρουσιάζεται κυριαρχικός και να προσφέρει rim protecting στοιχεία, που τόσο λείπουν από το πράσινο οπλοστάσιο. Ο PG (sic) ολοκλήρωσε τη διπλή αγωνιστική με 10.5 πόντους, 5.0 ριμπάουντ και 2.0 μπλοκ, αλλά το κυριότερο είναι πως επιτέλους κατέθεσε μεγάλα ποσά ενέργειας και στις δύο μεριές του παρκέ και η παρουσία του στον άξονα έθεσε αρκετούς προβληματισμούς στους αντίπαλους αθλητές, οι οποίοι δεν είχαν πλέον αφύλακτη τη διάβαση προς τη ρακέτα. Δείχνει σε πολύ καλή αθλητική κατάσταση (σίγουρα χρειάζεται περαιτέρω βελτίωση), ενώ ο coach Πιτίνο συνεχίζει να υπολογίζει στα πλάγια του βήματα (εκεί κι αν χρειάζεται βελτίωση) ανεβάζοντάς τον στα αντίπαλα pnr είτε για hard hedge είτε για απλό show. Η τακτική αυτή επιλογή του Νεοϋορκέζου προπονητή προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις στα μετόπισθεν με τους forwards να κλείνουν προς τα μέσα για να ελέγξουν το roll του αντίπαλου ψηλού και συνεπώς να προκύπτουν αρκετά σουτ καλών προϋποθέσεων από τις γωνίες και τα φτερά. Έχουμε πει πως η αμυντική νοοτροπία του Ρικ Πιτίνο βασίζεται στην προστασία της ρακέτας και της γραμμής του τριπόντου. Έτσι θα ζήσει και θα πεθάνει. Όσον αφορά το πρώτο παρατηρείται έστω μία μικρή αύξηση αποτελεσματικότητας, ενώ υπάρχουν και περιθώρια για περισσότερο. Όσον αφορά το δεύτερο περιμένουμε βελτίωση συγκεκριμένων μονάδων και ειδικά του Τζόνσον, ο οποίος απέναντι στη Ζάλγκιρις έδειξε πόσο σημαντικός παράγοντας μπορεί να αποτελέσει από την πίσω ζώνη άμυνας και σε δεύτερο βαθμό στην άμυνα πάνω στη μπάλα.

Ενώ ο τεχνικός των πρασίνων ακόμη προσπαθεί να δώσει στη second unit την απαραίτητη δομή έτσι ώστε να παρουσιαστεί παραγωγική, ο Ταϊρίς Ράις πραγματοποίησε με τις εμφανίσεις του ηχηρή δήλωση, πως υπάρχει ακόμη αρκετό καύσιμο στο ντεπόζιτό του. Φάνηκε η διαφορά του να έχεις τον Λεκαβίτσιους, ο οποίος είναι ένας καλός παίκτης, και του να έχεις τον Ράις, ο οποίος είναι… ο Ράις. Ο τύπος που μπορεί να βγάλει μία ολόκληρη χρονιά σβηστός κι εν τέλει να κρίνει ένα F4 για την ομάδα του. Μην υποτιμάτε καθόλου την ύπαρξη παικτών με winning mentality σ’ ένα ρόστερ. Παίκτες με τέτοια πνευματικά χαρακτηριστικά είναι που κρίνουν μεγάλα παιχνίδια και μπορείς να βασιστείς πάνω τους όταν τα πράγματα αρχίζουν να στραβώνουν. Πίεσε πολύ καλά πάνω στη μπάλα, κατάφερε να συνδεθεί με τη weak side προσφέροντας απλόχερα πολύ καλές προοπτικές για close out επίθεση στους συμπαίκτες του, ενώ γενικότερα όλες οι επιλογές του στο κλείσιμο των παιχνιδιών ήταν σωστές. Ο Ράις με ένα ακόμη μεγάλο κορμί στη θέση 1 θα ανέβαζε αρκετά την παραγωγικότητά του, καθώς και τον χρόνο συμμετοχής του.

Για τον Ιωάννη δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Επαναλαμβάνω από κείμενό μου στις 21/12 : «Αντί επιλόγου, λίγα λόγια για τον Ιωάννη Παπαπέτρου. Για τη μεγαλύτερη κίνηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στα χρόνια του στον Παναθηναϊκό, μετά από τις δύο υπογραφές του Ρικ Πιτίνο φυσικά. Ο Ιωάννης δεν είναι elite shooter. Δεν είναι elite scorer. Δεν είναι elite δημιουργός, ούτε ball handler. Ενώ δεν είναι όλα αυτά, είναι συγχρόνως ο παίκτης που είχε μεγαλύτερη ανάγκη ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια. Τι είναι ο Παπαπέτρου, λοιπόν ; Είναι Έλληνας, νικητής, ηγέτης με υψηλό work ethic, στοιχεία σπάνια στην από’ δω μεριά του Ατλαντικού, που πληρώνονται αδρά. Οι 39 πόντοι στην Άλμπα, το 45% στο τρίποντο φέτος είναι απλά δύο δέντρα. Το δάσος είναι η μεγαλύτερη άνεση που δείχνει με τη μπάλα στα χέρια και η ευκαιρία, που του δίνει το ίδιο το σύνολο, ώστε να το πάρει στις πλάτες του σε δύσκολα σημεία αγώνων. Κρατήστε το ‘ηγέτης’ και το ‘νικητής’. Σε τέτοιο επίπεδο ένα σύνολο πρέπει να διαθέτει όσο το δυνατόν περισσότερους τέτοιους».

Advanced stats : overbasket.com

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση