Στρατηγού παρόντος

Ο Δημήτρης Κουσουντίδης γράφει για τον... στρατηγό Ρικ Πιτίνο και την αύρα του, η οποία έδωσε νέα πνοή και προοπτική στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού.

Παλιό, καλό ΟΑΚΑ… Το τοξικό κλίμα, το οποίο δυστυχώς είχε εμποτιστεί στις κερκίδες του κλειστού των Ολυμπιακών εγκαταστάσεων, εξανεμίστηκε σε κλάσματα του δευτερολέπτου χάρη στην αύρα της παρουσίας ενός εν ενεργεία Hall of Famer.

Γεγονός, που αποδεικνύει το πόσο ανάγκη είχαν οι φίλοι του Παναθηναϊκού να πιστέψουν και πάλι σε κάποιον. Να δουν πως αχνοφαίνεται κάποιο ψήγμα προοπτικής, το όραμα στα μάτια μίας ισχυρής, ως προσωπικότητα, αυθεντίας, εκ νέου, μετά τη χρυσή εποχή Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Κατεβαίνοντας από τις κερκίδες στο παρκέ, ένας ουδέτερος παρατηρητής θα σχημάτιζε εντύπωση για μία ομάδα που εκπέμπει υγεία, τους παίκτες, απελευθερωμένους διαθέτοντας τυφλή εμπιστοσύνη στον καθοδηγητή τους, να απολαμβάνουν τη βραδιά και να έχουν κουράγιο και διάθεση να αγωνιστούν άλλα 4 δεκάλεπτα.

Ο πάγκος του Παναθηναϊκού καλώς ή κακώς είναι συμβατός μόνο για στρατηγούς. Έκτος των περσινών παραστάσεων, πήραμε χθες ακόμη ένα δείγμα του τι σημαίνει να διαθέτεις επιτέλους και πάλι στρατηγό. Προσεχώς ακολουθούν και άλλα…

Δίχως αμφιβολία, πολλά συμπεράσματα από έναν αγώνα-παράσταση για έναν ρόλο, δεν μπορούν να εξαχθούν. Παρολ’ αυτά απομονώνοντας μερικές «εικόνες» από το άλμπουμ της χθεσινοβραδινής μάχης, ίσως θα μπορούσαμε να αντλήσουμε κάποια δείγματα σχετικά με την κατεύθυνση, προς την οποία θα κινηθεί το σύνολο του Ρικ Πιτίνο στη συνέχεια της διοργάνωσης.

Νο 1 η καλή ψυχολογία και η διάθεση για αύξηση της έντασης και του physicality στα μετόπισθεν και στη συνέχεια η άμεση, ταχύτατη μετατροπή της άμυνας σε επίθεση. Πολύ συνοπτικά, αυτή φαίνεται πως θα είναι η ευρύτερη φιλοσοφία των πρασίνων, ο μπούσουλας πάνω στον οποίο ο Νεοϋορκέζος coach θα πατήσει προκειμένου στο βάθος της σεζόν να καταφέρει να βελτιώσει την ομαδική λειτουργία και στις δύο μεριές του παρκέ.

Πραγματικά απίθανο αμυντικό effort απ’ όλους τους παίκτες ξεχωριστά και σωστή προετοιμασία του παιχνιδιού από το staff των πρασίνων. Απέναντι σε μία επίθεση προσωπικής φάσης, όπως αυτή των Βάσκων, η διάθεση που δείχνεις και τα ποσά ενέργειας που καταθέτεις στην υπεράσπιση των μετόπισθεν αποτελούν τον κυρίαρχο παράγοντα καθορισμού του αποτελέσματος. Ο coach Πιτίνο βασίστηκε στην ανωριμότητα καθώς και τη μη συνέπεια στην περιφερειακή εκτέλεση, που χαρακτηρίζει το παιχνίδι του leading guard της Μπασκόνια, Πιέρια Χένρι.

Είτε επιλέγοντας απλό under είτε mush δείχνοντας στον Χένρι την επιθυμητή, για τους γηπεδούχους, κατεύθυνση, το προπονητικό επιτελείο των πρασίνων του προσέφερε απλόχερα τον ρόλο του εκτελεστή κι εν τέλει δικαιώθηκε (ο Χένρι ιδανικά θα πρέπει να λειτουργεί ως έξτρα facilitator δίπλα σε καθαρόαιμο άσο, ο τραυματισμός του Γκρέιντζερ είναι ο κυριότερος λόγος που οι Βάσκοι αποδίδουν τόσο άσχημα φέτος στο μισό γήπεδο). Ο Γιώργος Παπαγιάννης αμύνθηκε, πέραν ορισμένων εξαιρέσεων, σωστά στο χώρο και σε ακτίνα 4 μέτρων από το καλάθι, και αν κατάφερνε αν αναδειχθεί σε κυματοθραύστη στη μάχη των ριμπάουντ θα πραγματοποιούσε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού.

Μεγάλη νίκη για τους παίκτες του Παναθηναϊκού αποτέλεσε και η κακή, ίσως η χειρότερη για φέτος μέχρι στιγμής, απόδοση του κορυφαίου PF της Γηραιάς ηπείρου, Τόκο Σενγκέλια. Αρχικά, ρίχνοντας μια ματιά στις εντός πεδιάς εκτελέσεις του, παρατηρούμε το άθλιο –αναλογικά με την ποιότητά του- 4/13 με 7 εκτελεσμένα δίποντα και 6(!!!) εκτελεσμένα τρίποντα. Ακόμη και ο τελευταίος αθλητής στο rotation του Τριφυλλιού έβαλε δυνατά το κορμί του στην άμυνα δούλεψε σωστά με τα χέρια (34 deflections σύμφωνα με τον προπονητή της ομάδας), έδειρε, με τη ρακέτα του Παναθηναϊκού να μετατρέπεται σε άβατο.

Το ότι ο, ταύρος, Σενγκέλια (όχι κάποιος τυχαίος) «μάσησε» απέναντι στη σκληρή άμυνα και ώθησε το παιχνίδι του αρκετά προς την περίμετρο θα πρέπει να αποτελέσει οδηγό και για το μέλλον. Hats off για άλλο ένα βράδυ στον Ντίνο Μήτογλου, ο οποίος όπως φαίνεται ότι εξελίσσεται σε αμυντικό εξολοθρευτή πιάνοντας απ’ το λαιμό και πνίγοντας κατά σειρά Μονρό και Σενγκέλια. Συνεχίζω να πιστεύω ότι ο Ντίνος έχει την προοπτική να εξελιχθεί σε έναν εκ των επιδραστικότερων F/C στην Ευρώπη. Απέναντι στη Μπασκόνια αγωνίστηκε με περισσότερη αυτοπεποίθηση παίρνοντας προσπάθειες, ενώ είναι δεδομένο ότι παιχνίδι με το παιχνίδι θα αρχίσει να λύνεται και να παρουσιάζεται πιο αποτελεσματικός στο επιθετικό μισό.

Περιμένω περισσότερο τη μπάλα στο παρκέ και «τρέξιμο» close out επιθέσεων από τον ίδιο.
Κατεύθυνση είδαμε να δίνεται και στον επιθετικό τομέα, όπου οι πράσινοι εξαντλούσαν κάθε περιθώριο για εκτέλεση στην comfort zone τους, δηλαδή στο ανοιχτό γήπεδο, σε early actions και γενικότερα στην εκτέλεση στα πρώτα 10 δευτερόλεπτα κάθε επίθεσης. Βοήθησε, βέβαια, και ο αντίπαλος με το up tempo game του σε αυτό και νομίζω, πως όποια ομάδα δεν κοιτάξει να μειώσει τον αριθμό των κατοχών με αντίπαλο τους πράσινους, αναμένεται να το πληρώσει ακριβά.

Ο Τζίμερ Φριντέτ πήρε επιτέλους μπάλες στα χέρια του αποφορτίζοντας τον αρχηγό κι έδειξε πως αν βρει ρυθμό δεν καταλαβαίνει ούτε από σκληρές άμυνες ούτε από αποστάσεις. Και οι 17 του εντός πεδιάς προσπάθειες ήταν σωστές και ακόμη κι αν δεν είχαν όλες την ευτυχή κατάληξη μόνο και μόνο το ερέθισμα που ανεπαίσθητα δέχεται η αντίπαλη άμυνα δημιουργεί εξαιρετικές επιθετικές προοπτικές για το Τριφύλλι.

Ο Παναθηναϊκός έχει στα χέρια του ένα πυρηνικό όπλο και πλέον διαθέτει και τον άνθρωπο που ξέρει και μπορεί να το διαχειριστεί προς όφελος της ομάδας. Ο Μορμόνος τροφοδοτήθηκε αρκετά σε curl καταστάσεις που έτρεξε πίσω απ’ τα σκριν δείχνοντας συνέπεια και ως catch n shoot, αλλά και off the dribble εκτελεστή, ενώ παράλληλα έχτισε προϋποθέσεις για τους συμπαίκτες του λειτουργώντας ως δευτερεύων δημιουργός. Ας απολαύσουμε τον επιθετικά ολοκληρωμένο guard, που έλειπε δίπλα απ’ το Νικ Καλάθη.

Ας τους απολαύσουμε και τους δύο μάλλον και ας οραματιστούμε το μέλλον… Αυτή τη στιγμή απέχουν αρκετά σαν δίδυμο από τα επίπεδα κυριαρχίας που επιβάλλουν οι Μίσιτς και Λάρκιν, όμως με την πάροδο του χρόνου, των προπονήσεων και των λεπτών συμμετοχής μαζί στο παρκέ, το ταβάνι τους είναι αρκετά υψηλό.

Ο Φριντέτ, σίγουρα, δεν είναι αξιοπρεπής αμυντικός και είμαι σίγουρος πως η συγκεκριμένη δήλωση του coach Πιτίνο είχε ως στόχο το θυμικό του παίκτη και την αύξηση του κινήτρου του στον αμυντικό τομέα. Το ότι ο Φριντέτ, όμως, είναι κακός αμυντικός δεν συνεπάγεται απαραίτητα με τραγικές αμυντικές επιδόσεις για το σύνολο. Το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και κάθε μέλος της ομάδας οφείλει να προστατεύει και να βοηθάει τον εκάστοτε συμπαίκτη του σε δύσκολες γι’ αυτόν καταστάσεις.

Το δύσκολο είναι να μπορέσεις σαν προπονητής να επικοινωνήσεις με τον σωστό τρόπο σε κάθε έναν παίκτη ξεχωριστά τη φιλοσοφία της μίας γροθιάς. Μπορεί οι πράσινοι να μην έχουν αξιοσημείωτα αμυντικά εργαλεία κατανεμημένα στο ρόστερ τους, παρολ’ αυτά έχουν τη δυνατότητα να πιάσουν πολύ ανώτερα αμυντικά standards σε σχέση με αυτά που βλέπαμε μέχρι και το παιχνίδι με την Άλμπα, με τις 3 τελευταίες αναμετρήσεις απέναντι σε Ζαλγκίρις, Μπάγερν και Μπασκόνια να αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση