Πάμε μωρή τρέλα κι όπου βγει…

«Έχετε μεταμορφωθεί απίστευτα και κάποιοι έχουν αναγκαστεί να κάνουν κωλοτούμπες με όλα όσα γίνονται». Γράφει ο Χρήστος Γεωργίου.

Είμαστε καλά;;;;; Όχιιιιιιιι. Δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλό είμαστε άρρωστοι με τον πράσινο Θεό. Ναι ρε ‘σεις δεν είμαστε καθόλου καλά, μας έχετε τρελάνει κυριολεκτικά με αυτά που κάνετε τις τελευταίες αγωνιστικές με τις νίκες αλλά κυρίως με τον τρόπο που παίζετε. Έχετε μεταμορφωθεί απίστευτα και κάποιοι έχουν αναγκαστεί να κάνουν κωλοτούμπες με όλα όσα γίνονται γιατί σου λέει δεν μπορεί, δεν γίνεται να περάσουν αυτοί που αγνοούσαν την εκτός έδρας νίκη και μέχρι τώρα ήταν σάκος του μποξ για τους περισσότερους. Να όμως που γίνεται σε αντίθεση με κάποιους άλλους που εξυμνούσατε και όχι μόνο μπορεί να μη περάσουν στην οκτάδα, εκεί που το θεωρούσαν ευκολάκι, αλλά χάνουν και τα αυγά αλλά και τα πασχάλια…

Πρώτη φορά στη φετινή περίοδο κάνουμε 2/2 σε διαβολοβδομάδα και με τι αγώνες….φωτιά και λάβρα. Εντός έδρας νίκη κόντρα στην Μπασκόνια με 72-70 και εκτός με αντίπαλο την Αρμάνι Μιλάνο με το εκπληκτικό 83-95, νίκες που αν μη τι άλλο είναι σημαντικές στην προσπάθεια που κάνουμε για είσοδο στην οκτάδα και που φυσικά έχουν ονοματεπώνυμο. Ρικ Πιτίνο κυρίες και κύριοι. Ο άνθρωπος που μιλάει απλά στην καρδιά του κάθε παίκτη, βγάζοντάς του όλο του το είναι μέσα στο παρκέ. Μέχρι τώρα ακούγαμε πολλά πριν τους αγώνες από τους παίκτες και βλέπαμε τα αντίθετα να κάνουν. Ο καθρέφτης όπως έχω πει πολλάκις είναι το παρκέ, εκεί δείχνεις αν τα σέρνεις…..που λέει συχνά πυκνά και ο ομόσταυλος Σπύρος Χρυσικόπουλος.

Το ματς της περασμένης Τετάρτης ήταν μέσα σε μια περίεργη ατμόσφαιρα έχοντας φύγει από τη ζωή ο Θανάσης Γιαννακόπουλος, όμως η αύρα του ήταν μέσα στο γήπεδο από τις εξέδρες ως και τις τέσσερις γραμμές του παρκέ βοηθώντας τα μέγιστα εκεί όπου το ματς έδειχνε κάποια στιγμή να στραβώνει. Λες και τους τράβηξε το αυτί ή μπούκαρε μέσα στον αγωνιστικό χώρο λέγοντάς τους “δώστε και την ψυχή σας, ρε στον Παναθηναϊκό παίζετε”. Αυτό ήταν. Μπορεί ο φωτεινός πίνακας να έγραφε στο τέλος Παναθηναϊκός-Μπασκόνια 72-70 ωστόσο ήταν μια μάγκικη νίκη. Θα μπορούσε βέβαια να έρθει πολύ πιο εύκολα έτσι ώστε να μην αναγκαστούμε να σιχτιρίζουμε κάθε φορά που δεχόμασταν εύκολα καλάθια, μιας και το πρώτο ημίχρονο ήταν βγαλμένο από ματς ΝΒΑ με γρήγορο ρυθμό και μια διαφορά που άγγιζε τους 20 πόντους. Στο δεύτερο ημίχρονο εμφανίστηκαν πάλι τα προ-Πιτίνο συμπτώματα κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε τι γίνεται; δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό από μια ομάδα που δεν είχε στη σύνθεσή της τέσσερα βασικά στελέχη…Κι όμως αντί να καθαρίσουμε το ματσάκι καλύπτοντας παράλληλα και τη διαφορά με την οποία είχαμε χάσει στην Χώρα των Βάσκων με 9 πόντους, νικήσαμε μόλις με ένα καλάθι. Θα μου πείτε πως στην παρούσα φάση δεν μετράνε οι διαφορές. Νίκες θέλουμε μέχρι τέλους κι από κει και πέρα θα βγουν τα κομπιουτεράκια για τους υπολογισμούς.

Το ματς στο Μιλάνο είχε πάρει για τα καλά το χαρακτηρισμό do or die μιας και από το αποτέλεσμα του θα εξαρτιόταν εν πολλοίς και το δικαίωμα στο όνειρο. Ο Πιτίνο είχε πει κάτι απλό στην συνέντευξη Τύπου μετά το ματς με την Μπασκόνια. Αν πιάσουμε τον ρυθμό που είχαμε στο πρώτο μέρος και παίξουμε 32-33 λεπτά καλά, δεν έχουμε πρόβλημα με κανέναν αντίπαλο. Όπερ κι εγένετο. Παίκτες κομάντο που δεν καταλαβαίνουν από έδρες, που μαθαίνουν να ζουν υπό πίεση όπως έχει τονίσει αρκετές φορές ο 66χρονος τεχνικός και φυσικά έτοιμοι για όλα. Αυτό που όφειλαν να κάνουν πρωτίστως ήταν να παίξουν άμυνα απέναντι σε μια ομάδα που στην καλή της μέρα είναι ικανή να σκοτώσει τον οποιονδήποτε αντίπαλο. Το κατάφεραν και με το παραπάνω βγάζοντας το ίδιο πάθος και στην επίθεση. Με μελετημένες επιθέσεις και όχι σουτ στον γάμο του καραγκιόζη. Με έναν Νικ Καλάθη που πήρε την ομάδα στις πλάτες του κάνοντας όργια με 27 πόντους και 14 ασίστ έχοντας για άξιους συμπαραστάτες τους Λάνγκφορντ με 17, Τόμας 15, Γκιστ 12 και Κιλπάτρικ 11 πόντους αντίστοιχα.

Δεν είναι τυχαίο πως στον τελευταίο ενάμιση μήνα η ομάδα από το 9-13 έχει πετύχει 6 σερί νίκες, 4 εκ των οποίων μακριά από το ΟΑΚΑ φτάνοντας το ρεκόρ της στο 15-13 κι ενώ απομένουν δυο εντός έδρας ματς με την Ρεάλ και την Μπουντούτσνοστ. Το πιο εντυπωσιακό είναι πως έχουν ανεβεί οι αριθμοί στα στατιστικά μιας και έχουμε σημειώσει 529-462 πόντους, δηλαδή σκοράρουμε σε αυτά τα 6 ματς κατά μέσο όρο 88,1 και δεχόμαστε 77. Ο δε πήχης έχει ανέβει τα τελευταία 2 χρόνια κάτι που το βλέπουμε και από τις νίκες που εξασφαλίζουν θέση στα πλέι οφ, μιας και όταν είχαμε πλεονέκτημα ολοκληρώναμε τη κανονική περίοδο με 19-11 ενώ τώρα για να μπούμε μπορεί να χρειαστούν 16-17 νίκες.

Απλά και χωρίς να θέλω να ξενερώσω απότομα κάποιους, ακόμα δεν έχει κριθεί κατά μεγάλο ποσοστό η πρόκριση στα πλέι οφ μιας και δεν κρατάμε την τύχη αποκλειστικά στα χέρια μας αλλά περιμένουμε και συνδυασμό αποτελεσμάτων για να συμβεί αυτό. Ότι και να συμβεί όμως, αποδεικνύει πως η ομάδα έστω κι αργά έμαθε να παίζει μπάσκετ ουσίας και πως με τις κατάλληλες προσθήκες συν την παραμονή του Αμερικανού ψυχολόγου-προπονητή πάμε για μεγάλα πράγματα από τη νέα σεζόν.

Υ. Γ.1 Ατόφιος μάγκας ο πιο ρομαντικός Θανάσης Γιαννακόπουλος Παναθηναϊκός. Καλό Παράδεισο να έχεις…

Υ. Γ 2. Πάμε γερά κι όπου μας βγάλει…

Υ. Γ 3. Ανανέωση στον Πιτίνο ΤΩΡΑ.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση