Μάλλον στραβά αρμενίζουμε

Ο Χρήστος Δραγανίγος επιστρέφει μετά από καιρό στο blog του στο pickngreen.gr και σχολιάζει τα κακώς κείμενα του τελευταίου καιρού στον Παναθηναϊκό.

Εστιάζοντας στην άνευ όρων παράδοση των πρασίνων στο τέταρτο δεκάλεπτο στον αγώνα με τη Ρεάλ στο Wizink Center.

Πριν ένα μήνα περίπου ο Παναθηναϊκός είχε πάρει ξεκάθαρο μαξιλαράκι ασφαλείας από τα κατώτερα στρώματα της οκτάδας και είχε σοβαρές βλέψεις για πιθανό πλασάρισμα στην προνομιακή τέταρτη θέση στην κανονική διάρκεια της Euroleague. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα διάστημα με πολύ κακό μπάσκετ και τέσσερις ήττες σε πέντε παιχνίδια, σε ένα πρόγραμμα που μπορούσε να εξασφαλίσει στο Τριφύλλι τουλάχιστον τρεις νίκες.

Αντ’ αυτού Βαλένθια και Ερυθρός Αστέρας ήρθαν να προστεθούν στη λίστα των ανόητων ηττών της ομάδας του Ρικ Πιτίνο, ανεβάζοντας τες σε 5! Ποιες είναι οι άλλες τρεις; Μα φυσικά οι εντός έδρας ήττες από Άλμπα και Αρμάνι, καθώς και το εκτός έδρας στραβοπάτημα με τη Βιλερμπάν. Αλλιώς θα ήταν τα πράγματα στο 19-7 και αλλιώς είναι στο 14-12.

Τόσο οι ήττες από Ρεάλ, Χίμκι, Αρμάνι, Μπαρτσελόνα και Μακάμπι εκτός έδρας, όσο και αυτές από τους δύο μεγάλους του Ισπανικού μπάσκετ στο ΟΑΚΑ είναι ευκολότερα εύπεπτες. Εκεί όμως εντοπίζεται το μεγαλύτερο πρόβλημα του Παναθηναϊκού. Οι πράσινοι πλέον, όταν καλούνται να αντιμετωπίσουν τα άλλα μεγάλα ονόματα του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, και δη εκτός έδρας, χάνουν το παιχνίδι από το Ελευθέριος Βενιζέλος.

Νωθρά ξεκινήματα, με αποτέλεσμα να κυνηγούν από νωρίς το σκορ και όταν βλέπουν ότι ίσως μπορούν να «χτυπήσουν» το παιχνίδι, καταλήγουν χωρίς ανάσες στα κρίσιμα λεπτά του ματς έλεω της υπερπροσπάθειας ανατροπής, απογοητεύοντας τόσο τον κόσμο, όσο και τους εαυτούς τους.

Δικαιολογίες βέβαια υπάρχουν και είναι πάντα το πρώτο πράγμα που βγαίνει από τα χείλη του πράσινου κόσμου. Μα έχουν διπλό και τριπλό μπάτζετ, μα η διαιτησία ήταν εχθρική, μα ο Ερμής ήταν ανάδρομος. Ξεχνάμε όμως για ποια ομάδα μιλάμε. Μιλάμε για τον Παναθηναϊκό. ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ!

Έναν οργανισμό με 6 Ευρωπαϊκά τρόπαια. Ούτε ένα, ούτε δύο, αλλά ΕΞΙ. Στην ελίτ της Ευρώπης μαζί με Ρεάλ Μαδρίτης, ΤΣΣΚΑ και Μακάμπι! Σίγουρα οι εποχές άλλαξαν, σίγουρα το χρήμα δε ρέει όπως έρεε, μα είναι λυπηρό να βλέπεις την ομάδα που λατρεύεις να έχει πέσει επίπεδο! Όσο πικρή και αν είναι αυτή η πρόταση είναι πέρα για πέρα αληθινή.

Ο Παναθηναϊκός από διεκδικητής, από μια ομάδα που δεν συμβιβαζόταν με ένα FINAL 4, που η χρονιά ήταν αποτυχημένη αν κατέληγε μόνο σε εγχώριο νταμπλ, πλέον διεκδικεί τη παρουσία της στα Playoffs και εκεί όμως μετρά 13 ήττες σε 14 παιχνίδια από το 2016, με τη τελευταία νίκη να είναι το 2018. Πότε όμως είδαμε ουσιαστικά την ομάδα να παίζει συμφώνως του ονόματος και του μετάλλου της;

Η απάντηση, το μακρινό πλέον 2013, όταν και αποκλείστηκε από την Μπαρτσελόνα του Τσάβι Πασκουάλ, που και αυτόν ταβερνιάρη τον ανεβάζαμε, παρκαδόρο τον κατεβάζαμε. Λυπηρό τουλάχιστον.

Όπως επίσης λυπηρό είναι τη χρονιά που ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έχει βάλει βαθύτερα το χέρι στην τσέπη από κάθε άλλη χρονιά, η ομάδα να έχει ένα αλλοπρόσαλλο, τουλάχιστον, ρόστερ.

Χωρίς παίκτη που να μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά τον Νικ Καλάθη, με τον ηγέτη του Τριφυλλιού, να είναι σκασμένος και πάλι από τις αρχές Φλεβάρη, όντας ο μόνος που προσφέρει σε δημιουργία και παίζει για δύο στην άμυνα, καθώς πρέπει να καλύψει και τους παρτενέρ του στα γκαρντ, που η άμυνα δεν ήταν ποτέ στο ρεπερτόριο τους.

Όπως και με τον Ίαν Βουγιούκα να είναι το back up του Παπαγιάννη. Όχι ότι ο βετεράνος ψηλός είναι κακός παίκτης, κάθε άλλο, απλά έπρεπε να είχε μικρότερο χρόνο και ρόλο για να μπορεί να είναι πραγματικά ουσιαστικός. Και αν ο Γιώργος Παπαγιάννης δεν είχε δουλέψει και ανεβάσει κατακόρυφα την απόδοση του τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο άσχημα.

Η απόκτηση αθλητικού ψηλού όμως, παραμένει επιτακτική ανάγκη, ακόμα και στο λυκόφως της μεταγραφικής προθεσμίας της Euroleague.

Ακόμη μια χαμένη ζαριά ήταν, μέχρι ώρας, ο Γουές Τζόνσον. Ο Αμερικάνος φόργουορντ θα μπορούσε να είναι η απάντηση στα περισσότερα αγωνιστικά προβλήματα του Παναθηναϊκού, με τις ικανότητες του τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά, όμως ακόμα δεν έχει προσαρμοστεί στα δεδομένα του Ευρωπαϊκού μπάσκετ και από εκεί που λογιζόταν πρωταγωνιστής είναι κομπάρσος με ελάχιστες εκλάμψεις, όπως στην Μόσχα.

Προσωπικά πιστεύω ότι θα γυρίσει το διακόπτη ο Αμερικάνος και θα προσφέρει λύσεις στον Ρικ Πιτίνο στα ματς που απομένουν και θα κρίνουν την έκβαση όλης της χρονιάς.

Το πρόγραμμα της ομάδας στην Euroleague συνεχίζει να παραμένει δύσκολο, με τον κίνδυνο απώλειας της έκτης θέσης να είναι εμφανέστερος από ποτέ. Παρόλα αυτά όμως μια νίκη την άλλη Τρίτη στο ΣΕΦ με τον Ολυμπιακό, θα είναι βάλσαμο στις πληγές του Τριφυλλιού, που οφείλει να βγάλει αντίδραση και να συσπειρωθεί για να επιστρέψει στις νίκες.

Μια ακόμα ήττα, από ομάδα χαμηλότερης θέσης θα μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το υπάρχον πρόβλημα και θα φέρει το γαϊτανάκι των θέσεων 7 με 11 ακόμη πιο κοντά.

ΥΓ1: Οφείλουμε όλοι να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με τη διαιτησία. Σε αυτό βέβαια κάποιες σελίδες σε όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωση, δε βοηθούν αλλά έχουν αντίθετα αποτελέσματα. Φυσικά και είναι απαράδεκτο αυτό που συνέβη στους διαιτητές του ματς με την Μπαρτσελόνα και αυτές οι συμπεριφορές και ενέργειες είναι μόνο καταδικαστέες και δεν έχουν θέση όχι μόνο στο μπάσκετ, άλλα στον αθλητισμό εν γένει.

ΥΓ2: Η γκρίνια δε βοηθάει σε τίποτα και εννοείτε ότι ο κόουτς Πιτίνο γνωρίζει το άθλημα καλύτερα από όλους εμάς, γνωρίζοντας ποιος πρέπει να παίζει, πότε και για πόσο.

ΥΓ3: Η αυτοκαταστροφική τάση αυτού του συλλόγου δεν έχει προηγούμενο. Απόδειξη ο τρέχον εμφύλιος που μαίνεται ανεξέλεγκτα. Η ομάδα χρειάζεται ηρεμία και το ΟΑΚΑ καμίνι. Για χάρης της λοιπόν το τσεκούρι το πολέμου πρέπει να θαφτεί και οι όποιες διαφωνίες να σταματήσουν άμεσα, καθώς μόνο κακό κάνουν!

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση