Λ. Παπαδόπουλος: «Ο Ομπράντοβιτς ξέρει πως να σου δίνει κίνητρο, πιστεύω πολύ τους Έλληνες προπονητές»

Ανήμερα της «επετείου» του τρίτου ευρωπαϊκού κυπέλλου του Παναθηναϊκού, ο εκ των πρωταγωνιστών του «πράσινου» θριάμβου του 2002, Λάζαρος Παπαδόπουλος, μίλησε στο SDNA, για τις αναμνήσεις του από τον τελικό της Μπολόνια, την «ατάκα» του Ομπράντοβιτς πριν το μεγάλο παιχνίδι, το σήμερα του «τριφυλλιού», την κενή θέση του προπονητή αλλά και τον Νικ Καλάθη.

18 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Παναθηναϊκός κέρδισε την Κίντερ Μπολόνια μέσα στο σπίτι της και κατέκτησε για τρίτη φορά το τρόπαιο της Euroleague.

Ήταν 5 Μαϊού του 2002 όταν το «τριφύλλι» επικράτησε με 83-89 της Κίντερ Μπολόνια και κατέκτησε το τρίτο Ευρωπαϊκό στην ιστορία του. Το αξιοσημείωτο που πέτυχε ο Παναθηναϊκός, είναι πως έγινε η πρώτη ομάδα στην ιστορία του θεσμού που κατάφερε να κερδίσει την οικοδέσποινα ομάδα.

Η Κίντερ Μπολόνια είχε το πάνω… χέρι στο πρώτο μέρος και έκανε ήδη όνειρα για τη στέψη της. Με πρωταγωνιστή τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, ο Παναθηναϊκός στο ημίχρονο άλλαξε τα δεδομένα της αναμέτρησης. Οι «πράσινοι» όχι μόνο έκλεισαν τη διαφορά αλλά κατάφεραν να περάσουν και μπροστά, ενώ λίγα λεπτά πριν από το τέλος έγιναν το αδιαφιλονίκητο φαβορί για τη νίκη.

Μεγάλο ρόλο έπαιξε η απόφαση του Ζέλικο Ομπράντοβιτς να ρίξει στη… μάχη τον Λάζαρο Παπαδόπουλο, ο οποίος έγινε εντέλει ο παίκτης που άλλαξε όλη τη ροή του αγώνα, έχοντας σε 17 λεπτά 12 πόντους και 5 κρίσιμα ριμπάουντ.

Ο Έλληνας σέντερ, μίλησε στο SDNA με αφορμή αυτή την ξεχωριστή επέτειο, σχολιάζοντας ακόμα την… επικαιρότητα του Παναθηναϊκού αλλά και τις φήμες που τον ήθελαν κατά την περσινή χρονιά να είναι έτοιμος να εμπλακεί διοικητικά στην ΚΑΕ ΠΑΟΚ.

– Λάζαρε, πολλοί όταν αναφέρονται στο Ευρωπαϊκό της Μπολόνια, κάνουν λόγο για το πιο «παλικαρίσιο» πρωτάθλημα Ευρώπης από τα έξι του Παναθηναϊκού, καθώς ήσασταν το αουτσάιντερ και μάλιστα στον τελικό παίζατε και στην έδρα του αντιπάλου. Συμφωνείς με αυτό;

«Ναι συμφωνώ ήταν το πιο… μαγκιόρικο. Παίζαμε εκτός έδρας, παίζαμε στην έδρα του διοργανωτή. Αν πας πιο πίσω στους προηγούμενους τίτλους υπήρχε μια αμφιβολία για την τάπα του Βράνκοβιτς, μετά κάποιοι λέγαν ο Παναθηναϊκός έπαιζε στην έδρα του, ενώ για αυτό το Ευρωπαϊκό δεν υπήρχε καμία αμφισβήτηση. Ήταν όντως από τα πιο δύσκολα Final Four που έχει παίξει ο Παναθηναϊκός. Αν σκεφτούμε και τους παίκτες που έπαιζαν τότε στην Μπολόνια οι περισσότεροι έκαναν απίστευτη καριέρα είτε στο NBA είτε σε κάποιες άλλες ομάδες».

– Η ατάκα του Ζέλικο Ομπράντοβιτς προς εσένα, πριν το Final Four της Μπολόνια, αναφερόμενος στον Χάφμαν και τον Γκριφιθ ήταν: «Όλοι ξέρουν αυτούς τους δύο παίχτες, καιρός είναι να μάθουν και σένα». Ήταν ίσως αυτό που χρειαζόσουνα να ακούσεις εκείνη την στιγμή;

«Ναι. Βασικά ο Ομπράντοβιτς ξέρει ακριβώς τι πρέπει να σου πει, πότε να σου το πει και με ποιόν τρόπο. Ξέρει πάντα πως να σου δίνει κίνητρο και να σε παρακινεί».

– Μέχρι το ημίχρονο η Κίντερ Μπολόνια ήταν καλύτερη και φαινόταν έτοιμη να σηκώσει το κύπελλο. Τι έγινε και παρουσιάσατε διαφορετική εικόνα στο δεύτερο μέρος; Περίμενες ότι θα είσαι ο παίκτης – κλειδί που θα αλλάξει τη ροή του παιχνιδιού;

«Όχι δεν το περίμενα ότι θα ήμουν εγώ. Αυτό που άλλαξε ήταν ότι αρχίσαμε να βάζουμε περισσότερο τη μπάλα στη ρακέτα. Το πρώτο μας ημίχρονο ήταν πιο περιφερειακό και ποστάραμε μόνο το τριάρι μας, ο Μποντιρόγκα ήταν ο αποδέκτης του ποστ. Στο δεύτερο ημίχρονο αρχίσαμε να βάζουμε τη μπάλα μέσα και από την άλλη πλευρά που ήταν στο πεντάρι. Έτυχε να είμαι εγώ και αυτό άρχισε να δουλεύει. Γιατί στο πεντάρι δεν έκαναν παγίδες, ενώ στον Μποντιρόγκα έκαναν. Αυτή ήταν η αλλαγή που κάναμε ως προς την τακτική».

– Σας άγχωνε το γεγονός ότι η Μπολόνια τότε ήταν μια «υπερομάδα» και θα έπρεπε να την αντιμετωπίσετε στην έδρα της ή το γεγονός αυτό ουσιαστικά μετέφερε το άγχος σε αυτούς μια και ήταν το φαβορί;

«Όχι δεν μας άγχωνε. Δεν ξέρω αν μετέφερε το άγχος σε αυτούς γιατί και εκείνοι δεν είχαν παιδάκια απέναντι τους. Είχαμε τότε τον Μποντιρόγκα, τον Ρότζερς,τον Κουτλουάι, τον Μουλαομέροβιτς, είχαμε προπονητή τον Ομπράντοβιτς. Είχαμε ένα δυνατό ρόστερ».

– Λάζαρε, πιστεύεις ότι όλες αυτές οι επιτυχίες του παρελθόντος, έχουν κάνει τον κόσμο του Παναθηναϊκού αλλά και του Ολυμπιακού, να έχει πολλές απαιτήσεις ως προς τους ρεαλιστικούς στόχους των ομάδων σήμερα, ακόμα και όταν είναι προφανές ότι υπάρχουν πιο ποιοτικές ομάδες και με μεγαλύτερα μπάτζετ;

«Ναι έχουν βάλει τον πήχη ψηλά. Ζούμε ακόμα στο παρελθόν και φανταζόμαστε Final Four. Αυτό μου θυμίζει τη Ρωσία και την Σοβιετική ένωση (σ.σ γέλια). Έχουμε τις ίδιες απαιτήσεις ενώ τα δεδομένα είναι τελείως διαφορετικά».

– Φέτος είδαμε ότι ο Παναθηναϊκός αν και βαθμολογικά ήταν μέσα στον στόχο του μέχρι τη διακοπή τους τελευταίους δύο μήνες παρουσίαζε κακή εικόνα αγωνιστικά. Ακούστηκε ότι ο Ρικ Πιτίνο φέτος δεν κατάφερε να εμπνεύσει τους παίκτες. Άλλοι ότι δεν είχε γίνει σωστός προγραμματισμός. Κατά τι δική σου άποψη τι έφταιξε;

«Γενικά είναι δύσκολο να βρεις που έχει γίνει το λάθος όταν σε μια ομάδα υπάρχουν πολλές εναλλαγές. Πραγματικά είναι δύσκολο να εντοπίσεις το λάθος. Δεν ξέρεις αν το λάθος ανήκει στον προηγούμενο προπονητή, στον νέο προπονητή, στον παίκτη που ήταν στην αρχή ή στον παίκτη που ήταν μετά. Για να καταλάβεις τι δεν πάει καλά σε μια ομάδα πρέπει να δώσεις χρόνο. Για να δώσω ένα επίκαιρο παράδειγμα, αν θεσπίσεις κάποια μέτρα τώρα για τον κορωνοϊό, πρέπει να δώσεις κάποιο χρονικό περιθώριο για να δεις αν δουλεύουν αυτά τα μέτρα. Θα είναι μια, δυο, τρεις βδομάδες. Αν τα ανοίξεις όλα ξαφνικά, θα δεις ότι υπάρχουν κάποιες αλλαγές αλλά δεν θα μπορείς να καταλάβεις από που προέρχονται αυτές οι αλλαγές. Έτσι κι εδώ πρέπει να δώσεις χρόνο και επειδή δεν υπάρχει αυτός ο χρόνος δεν μπορείς να εντοπίσεις και το λάθος»

– Αυτή τη στιγμή η θέση του προπονητή είναι κενή, τι «μοντέλο» προπονητή πιστεύεις ότι θα πρέπει να έχει ο Παναθηναϊκός τη νέα χρονιά; Ο Γιώργος Βόβορας που ακούγεται ότι έχει αρκετές πιθανότητες να είναι ο επόμενος πιστεύεις ότι έχει τα «φόντα» για να αναλάβει;

«Ο Παναθηναϊκός έχει συνηθίσει σε μεγάλα ονόματα και ήταν ένα μοντέλο το οποίο δούλευε το να υπάρχει δηλαδή ένα μεγάλο όνομα στον πάγκο. Και με τον Ομπράντοβιτς παλαιότερα και με τον Πιτίνο που βέβαια δεν ήταν καιρό στον Παναθηναϊκό, αυτοί ήταν οι leader, αυτοί ήταν οι σταρ. Αυτό έδειχνε να δουλεύει με κάποιο τρόπο μέσα στο παιχνίδι. Τώρα το αν θα δούλευε αυτό ή το αν θα έπρεπε να αλλάξει «μοντέλο» προπονητή αυτό και πάλι θέλει χρόνο για να το δούμε. Η Ελλάδα έχει πολύ καλούς και ικανούς προπονητές, εγώ πιστεύω πολύ στην ελληνική σχολή μπάσκετ, πιστεύω ότι μπορεί να βγάλει προπονητές όπως και έχει βγάλει φυσικά. Όπως είναι ο Ιτούδης που όχι μόνο είναι ελληνική σχολή αλλά παναθηναϊκή συγκεκριμένα γιατί στον Παναθηναϊκό ανδρώθηκε».

– Στην καριέρα σου έχεις υπάρξει συμπαίκτης με μεγάλες προσωπικότητες και σπουδαίους παίκτες. Τα τελευταία χρόνια ο Παναθηναϊκός γενικά «χτίζει» μια ομάδα γύρω από τον Νικ Καλάθη. Τελευταία υπάρχει το ερώτημα αν πρέπει ο Παναθηναϊκός να συνεχίσει με αυτό το πλάνο ή αν θα έπρεπε να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό, εσύ τι πιστεύεις;

«Το να κινηθεί γύρω από ένα παίκτη δεν ξέρω αν γενικά είναι σωστό. Πρέπει να υπάρχει ένας κορμός. Μπορεί να μην είναι δέκα ή πέντε παίκτες αλλά ας είναι τρεις – τέσσερις παίκτες και οι αλλαγές να γίνονται γύρω από αυτούς. Αν ανατρέξουμε στο παρελθόν και του Παναθηναϊκού ακόμα θα δούμε ότι υπήρχε αυτός ο κορμός. Ήταν ο Τσαρτσαρής, ο Ντικούδης, ο Χατζηβρέττας. Ήρθε κάποια στιγμή που και αυτοί έφυγαν αλλά αν δούμε υπήρχαν τρεις – τέσσερις χρονιές που αποτελούσαν τον κορμό. Είναι βασικό αυτό με τον κορμό, ακόμα και για το προπονητικό τιμ, ακόμα και για τους φροντιστές. Το να μένει ένας κορμός στην ομάδα βοηθάει, φυσικά κάποια στιγμή θα ανανεώνεται. Τώρα το να κινείται η ομάδα γύρω από έναν μόνο παίκτη δεν νομίζω ότι έχει πολύ μεγάλη προοπτική».

– Είσαι ένας παίκτης που έχει εκφράσει την άποψη του δημόσια για τους οργανωμένους οπαδούς. Φέτος ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είδαμε πως ξέσπασε για μια ακόμα φορά αναφερόμενος σε μερίδα οργανωμένων, χρησιμοποιώντας μάλιστα βαριές εκφράσεις. Θωρείς δικαιολογημένη την αντίδραση του ισχυρού άντρα των «πρασίνων»;

«Ναι είναι από τις λίγες φορές που συμφωνώ με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο».

– Φέτος είδαμε τον Άρη και τον ΠΑΟΚ να διανύουν ίσως την χειρότερη χρονιά της ιστορίας τους. Πιστεύεις ότι υπάρχει κάποιος τρόπος για να «σωθούν» αυτές οι ιστορικές ομάδες;

«Υπάρχει τρόπος. Εγώ έχω κάνει κάποιες τοποθετήσεις. Υπάρχουν κάποια μοντέλα και δεν χρειάζεται να το ψάξουμε και πολύ. Οι ομάδες είναι εταιρίες, για να ορθοποδήσουν οι εταιρίες πρέπει να είναι βιώσιμες. Το πρώτο πράγμα που κάνεις όταν αναλαμβάνεις μια επιχείρηση είναι να στήσεις τις σωστές δομές και τις σωστές βάσεις. Άρα οι πρώτες επενδύσεις, το πρώτο πράγμα που κάνεις είτε παίρνεις δάνειο είτε βάζεις τα δικά σου χρήματα είναι να στήσεις τέτοιους μηχανισμούς ώστε και του χρόνου και του παραχρόνου να παράγεις κάποιο αποτέλεσμα. Στις επιχειρήσεις αυτό είναι το κέρδος, στις ομάδες είναι η βιωσιμότητα, είναι να παράγεις κάποια έσοδα και να είσαι βιώσιμος. Το να μπαίνεις σε μια εταιρία που δεν έχει παράξει ακόμα έσοδα, ούτε έχει τους μηχανισμούς για να παράξει έσοδα και να αρχίσεις να ξοδεύεις το μπάτζετ σου σε παίκτες οι οποίοι στην ουσία δεν είναι η επένδυση σου γιατί θα φύγουν του χρόνου και δεν θα σου αφήσουν κάποιο αποτέλεσμα ούτε στο ταμείο ούτε πουθενά δεν οδηγεί κάπου.

Πρέπει καταρχάς να μειώσω το μπάτζετ μέχρι να γίνω βιώσιμος και από την ώρα που θα γίνω βιώσιμος από το πλεόνασμα μου να φτιάξω την ομάδα και το μπάτζετ. Τότε θα έχεις μια προοπτική τουλάχιστον στο να ελπίζεις για το μέλλον. Έτσι δεν υπάρχει κανένα μέλλον. Γιατί δημιουργείς χρέη τα οποία δεν μπορείς να ξεχρεώσεις και δημιουργείς και ψεύτικες ελπίδες στον κόσμο. Αν πας στον κόσμο και του πεις θα πάμε να βγούμε δεύτεροι, τρίτοι, τέταρτοι και μετά τα αποτελέσματα δεν αντιστοιχούν στις προσδοκίες, χάνεις τον κόσμο. Δεν έρχεται ο κόσμος στο γήπεδο οπότε χάνεις και έσοδα, ότι είχε προϋπολογίσει να πάρεις από τον κόσμο το χάνεις. Σου γυρνάνε και την πλάτη οι σπόνσορες γιατί κανείς δεν θέλει να διαφημίζεται σε ένα άδειο γήπεδο. Μετά αρχίζεις τις αλλαγές παικτών που κοστίζουν στην ομάδα, αρχίζεις και καθυστερείς πληρωμές και χάνεις την αξιοπιστία σου άρα για να κλείσεις τον επόμενο παίκτη δυσκολεύεσαι και αναγκαστικά ανεβάζεις το κασέ. Ο παίκτης εσκεμμένα πάει στα 100.000 για παράδειγμα γιατί υπολογίζει ότι θα πάρει τα μισά και πάει λέγοντας. Αλλά όλο αυτό το χρέος μένει στην ομάδα και κάπως θα πρέπει να πληρωθεί»

– Ακούστηκε κάποια στιγμή ότι είχες ενδιαφερθεί να ασχοληθείς με την ΚΑΕ ΠΑΟΚ έχοντας κάποιο ρόλο διοικητικά, χωρίς να διευκρινίζεται το τι ακριβώς. Ίσχυε κάτι τέτοιο;

«Υπήρχαν κάποιες συζητήσεις αλλά επί του πρακτέου δεν είχε βγει κάτι συγκεκριμένο. Δεν είχε γίνει δηλαδή κάποια σοβαρή συζήτηση, να κάτσουμε κάτω να δούμε τις προοπτικές και γι’ αυτό δεν κράτησε και πολύ».

Πηγή: Sdna.gr

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση