Κύριοι, η σοβαρότητα δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.

Ο Χρήστος Δραγανίγος επιστρέφει στο blog του στο Pickngreen.gr και καταπιάνεται με όσα έχουν συμβεί στο ήδη βασανισμένο ελληνικό μπάσκετ το τελευταίο διάστημα.

Ξεκινώντας την ενασχόληση μου με την αρθρογραφία το 2016, είχα βάλει στον εαυτό μου κάποιες κόκκινες γραμμές που δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να καταπατήσω. Εν αρχή, είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα γράψω ποτέ για την διαιτησία , όσο κραυγαλέα και αν είναι τα τυχόν λάθη που θα κάνουν οι διαιτητές. Άλλωστε, πιστεύω ως άνθρωπος, πως δεν φταίει η διαιτησία στην ήττα μιας ομάδας, όσο τραγική και αν ήταν. Πάντα κάτι θα μπορούσες να κάνεις καλύτερα, πάντα κάποιο λάθος στην προσέγγιση του παιχνιδιού έχει γίνει.


Η δεύτερη κόκκινη γραμμή που έθεσα ήταν να μην ασχοληθώ ποτέ με τον Ολυμπιακό. Ούτε στα διοικητικά τους, ούτε στα μεταγραφικά τους, ούτε καν στα αγωνιστικά τους. Μέχρι σήμερα λοιπόν κατάφερα να κρατήσω την στάση αυτή και να μείνω βουβός σε όλο αυτό το θέατρο του παραλόγου που έχει στηθεί εις βάρος του ελληνικού μπάσκετ.


Αποφάσισα λοιπόν, αυτό να αλλάξει σήμερα. Πρωτίστως είμαι φίλαθλος του Παναθηναϊκού, αλλά δεν παύω σε καμία περίπτωση να υποστηρίζω το μπάσκετ. Ένα άθλημα που μας έχει χαρίσει τόσο σε συλλογικό όσο και σε εθνικό επίπεδο τόσα πολλά και παρόλ’ αυτά κάποιοι, για δικό τους προσωπικό όφελος προφανώς, προσπαθούν να το πληγώσουν με τον πιο χυδαίο και άνανδρο τρόπο. Έναν τρόπο που δεν αρμόζει ούτε στο μέγεθος του συλλόγου που υποτίθεται υπερασπίζουν, ούτε στην αλλαγή που θέλουν να φέρουν στο σάπιο σύστημα του Ελληνικού αθλητισμού ως σύνολο, αλλά πιο συγκεκριμένα του μπάσκετ.


Όλα ξεκίνησαν λοιπόν στις 13 Φεβρουαρίου. Όταν ο Ολυμπιακός αρνήθηκε να παίξει το δεύτερο ημίχρονο στον ημιτελικό Κυπέλλου. «Αηδιάσαμε» φώναζε σύσσωμος ο Ολυμπιακός. «20 χρόνια κλοπές» συνέχιζαν να φωνάζουν παίκτες, προπονητής, παράγοντες. Μετά ξεκίνησε ο χορός των ανακοινώσεων. Δεν κατεβαίνουμε με αυτούς τους διαιτητές, δεν ξαναπαίζουμε με Έλληνες διαιτητές εναντίον του Παναθηναϊκού. Και hashtag μέχρι τέλους παντού. Στο twitter, στο facebook, στο instragram, παντού. Και τα non-paper να διαδέχονται το ένα το άλλο.


Τι ακολούθησε; Το ηχητικό του Πρίντεζη, ο αποκλεισμός στην Ευρώπη, τα τραγελαφικά καμώματα στο γραφείο του Υφυπουργού Αθλητισμού και φυσικά η αποχή από το ντέρμπυ στις 18 Μαρτίου. Φυσικά ήλθαν και οι τιμωρίες και ο Ολυμπιακός έδειχνε αδιάλλακτος. Μέχρι τέλους…. Μέχρι τέλους.

Έπειτα αποχώρησαν παίκτες απλήρωτοι, είτε δανεικοί, είτε με ταμπέλα προβληματικοί σαν χαρακτήρες, είτε σαν ανυπότακτα πνεύματα που αδιαφορούν για τη πολιτική του συλλόγου. Και φυσικά τα Non-paper συνεχίστηκαν. «Αποκαταστάθηκε η ρευστότητα», «ξεχρεώνονται οι δόσεις στις οφειλές των παικτών». Από την άλλη να βγαίνουν παίκτες που είναι παρελθόν προ διετίας φωνάζοντας «μου χρωστάνε ακόμα».


Στο μεσοδιάστημα, οι ιδιοκτήτες της κόκκινης ΚΑΕ τα έκανα πλακάκια με τους οργανωμένους για πρώτη φορά επί προεδρίας τους. Έχτιζαν την σχέση που χρειάζονταν με κάθε κόστος. Και ας έχαναν στην πορεία υγιή κόσμο που τους υποστήριζε. Αυτοί εκεί. Μέχρι τέλους. Για 9 αγωνιστικές η ΚΕΔ δεν έβαλε στην κλήρωση τους 3 διαιτητές κόκκινο πανί.

Λανθασμένα βέβαια κατ’ εμέ αλλά το έκανε. Το αποτέλεσμα ήταν να διεξάγονται κανονικά οι αγωνιστικές και όλα να πηγαίνουν, φαινομενικά πάντα, βάση προγράμματος. Μέχρι που κληρώθηκε ο Αναστόπουλος για να διευθύνει τον αγώνα με τον Προμηθέα Πατρών. Και χάθηκε ξανά ο έλεγχος.


Αν εξαιρέσουμε την πρώτη κίνηση της ΚΑΕ, να μηνύσει στο ΑΣΕΑΔ την κλήρωση ως παράνομη, έπειτα ακολούθησε σιγή ασυρμάτου. Και ας έβγαζαν οι σύνδεσμοι ανακοινώσεις μίσους. Και ας πήγαιναν οπαδοί να τραμπουκίσουν τον διαιτητή – φταίχτη της κατάστασης στην οποία επήλθαν. Και ας έπεφταν τα non-paper το ένα μετά το άλλο (να είναι καλά το twitter). Άκρα του τάφου σιωπή.


Η πολιτεία βλέποντας τα αυτά αντί να πάρει θέση, επέλεξε να αφήσει να μεταφέρονται οι συμμορίες της Νέας Υόρκης από την μικρή οθόνη στους δρόμους. Καμία εντύπωση δεν μου έκανε όμως αυτή η εικόνα στην απαξιωμένη, σε όλα τα επίπεδα, Ελλάδα. Όπως και καμία εντύπωση δεν μου προκάλεσε και το κώλυμα που δήλωσε ο διαιτητής Αναστόπουλος. Διασφάλισε την σωματική του ακεραιότητα και σωστά έπραξε.


Εντύπωση μου έκανε βέβαια τα όσα ακολούθησαν. Θερμοί εναγκαλισμοί διοίκησης και οργανωμένων, σε ένα γύρο του παραλόγου. Γιατί τέτοιος ήταν και όχι του θριάμβου, όπως χαρακτηρίστηκε. Για μερίδα του τύπου, η νίκη ήρθε και το σύστημα έπεσε. Λογάριαζαν βέβαια χωρίς την αντίδραση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου.


Ο Παναθηναϊκός δεν έμεινε αμέτοχος και δεν κατέβηκε στο παιχνίδι με την Κύμη, φέρνοντας ως αποτέλεσμα έκτακτη συνεδρίαση στον ΕΣΑΚΕ. Εκεί πάλι μερίδα του τύπου παρουσίαζε τους ιδιοκτήτες της κόκκινης ΚΑΕ ως μεσσίες του Ελληνικού μπάσκετ. Μόνο που πέσαν πάνω σε συμπληγάδες. Όχι μία ή δύο, αλλά δεκατρείς. Δύο προτάσεις έκαναν και οι δύο στο κενό. Με την μια πρόταση βέβαια να είναι ξεκάθαρος εκβιασμός. Κάντε μου αυτό το χατίρι και θα σας ανταμείψω.


Εδώ θέλω να πω ότι το μπάσκετ θα χρειαστεί περισσότερους Αγγελόπουλους. Όχι του Ολυμπιακού, αλλά της ΑΕΚ. Άτομα με όραμα, που θέλουν να κάνουν το προϊόν στο οποίο συμμετέχει η επιχείρηση τους καλύτερο. Και μέσα σε όλα είπε και το πιο σωστό. Όλοι έχουμε αδικηθεί από την διαιτησία.


Και αυτή είναι η μόνη αλήθεια. Όλοι έχουν παράπονα από τη διαιτησία. Και ο Ολυμπιακός έχει αδικηθεί και η ΑΕΚ και ο Παναθηναϊκός και ο Άρης και ο ΠΑΟΚ και όλοι. Όταν όμως κατηγορείς κάθε ήττα σου για είκοσι χρόνια στους διαιτητές, πετάς την ευθηνή από πάνω σου, με αποτέλεσμα να μην κοιτάζεις στον καθρέφτη για να κάνεις αυτοκριτική, αλλά κοιτάς να φτιάξεις αόρατους εχθρούς και δαίμονες για να έχεις με κάτι να παλεύεις.


Συμφωνώ ότι το μπάσκετ χρειάζεται αλλαγές. Νέα πρόσωπα σε ηγετικά πόστα, επαγγελματικοποιήση της διαιτησίας. Πρέπει να έρθει πρόοδος. Και η πρόοδος θα έρθει από ένα αντίστοιχο Γκαρμπαχόσα, έναν Έλληνα Κιριλένκο, έναν πρόσφατα πρώην παίκτη όπως είναι μπροστάρης στην Τουρκία ο Τούρκογλου. Ίσως η νεοσύστατη ομάδα του ΕΣΑΚΕ να είναι το πρώτο βήμα προς την αλλαγή.


Θέλω να κλείσω με το εξής. Στον Πειραιά επικρατεί η άποψη πως με ξένους διαιτητές έχουμε διπλές νίκες. Θέλουμε ξένους διαιτητές. Ελάχιστοι όμως συλλογίζονται πως απο το 1996 μέχρι το 2012 οι αιώνιοι συναντήθηκαν μια και μόνη φορά. Στο Βερολίνο το 2009, και όλοι ξέρουμε ποιος κέρδισε. Όπως αδιαφορούν ότι τα τελευταία χρόνια με το νέο σύστημα διεξαγωγής της Euroleague οι νίκες είναι μοιρασμένες. Ξένους διαιτητές λοιπόν; Κανένα πρόβλημα. Αλλά να γίνει όπως πρέπει. Με ψηφοφορία, σε συνέδριο του ΕΣΑΚΕ, πριν την αρχή πρωταθλήματος, όπως διατάζουν οι κανόνες και όχι οι μάσκες.


Θα τα ξαναπούμε σύντομα, ανάλογα με τις εξελίξεις, είτε όταν αρχίσουν τα playoffs στο ΟΑΚΑ ή στην Α2(;), πάντα μέσω του Pickngreen.gr.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση

Close Menu
WP Twitter Auto Publish Powered By : XYZScripts.com