Η συγγνώμη χάθηκε με το φιλότιμο

Το έχει η μοίρα μου τη φετινή περίοδο να βγάλω πάλι τα εσώψυχά μου για αυτή την ομάδα που ενώ κάνει ένα βήμα εμπρός μετά κάνει δύο βήματα πίσω.

Η ήττα από την Άλμπα είναι μια μαχαιριά στην καρδιά κάθε Παναθηναϊκού που βλέπει δυστυχώς κάποια ανδρείκελα (είναι η μόνη λέξη που μου έρχεται στο μυαλό) να περιφέρονται μέσα στο παρκέ και να μη μπορούν να κάνουν το αυτονόητο δηλαδή να πάρουν μία νίκη κόντρα σε μία μικρομεσαία ομάδα όπως είναι η Άλμπα, η οποία έχει σαν στόχο απλά να παίξει καλό μπάσκετ, ευχαριστώντας με αυτόν τον τρόπο τους φιλάθλους της που γεμίζουν την 02 Αρένα του Βερολίνου. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Και ξέρετε πριν από 6 χρόνια υπήρξε ένα σουξέ ελαφρολαϊκού τραγουδιού που μιλούσε για συγγνώμη από την δηλωμένη για τα παναθηναϊκά της αισθήματα Άννα Βίσση με το οποίο έλεγε στο ρεφρέν “Με μια συγγνώμη, συγγνώμη μα δεν γίνονται και θαύματα, με μια συγγνώμη συγγνώμη μα δεν κλείνουν οι πληγές, πονάνε ακόμα τα σωθικά μου απ’ τα δικά σου τραύματα, με μια συγγνώμη συγγνώμη δεν γιατρεύονται οι καρδιές”.

Θα μου πείτε που μπορεί να κολλάει το εν λόγω τραγούδι με την εικόνα της ομάδας…..Κι όμως θυμηθείτε λίγα 24ωρα πριν την αναμέτρηση με τους Γερμανούς κι όλα όσα ακολούθησαν τον ντροπιαστικό αποκλεισμό από τον Προμηθέα στο νοκ άουτ προημιτελικό του Κυπέλλου, εκεί όπου χάθηκε όχι ένα ματς αλλά ένας τίτλος. Τίτλο που θα έπαιρνε στα μέσα Φλεβάρη του 2020 η ομάδα απέναντι είτε στην ΑΕΚ ως τον πιο δυνατό αντίπαλο κατ’ εμέ, είτε στο Περιστέρι ή ακόμα και κόντρα στον Διαγόρα Δρυοπιδέων, ομάδα της Α2.

Για εμένα αλλά και πολλούς “ψαγμένους” συναδέλφους, μας φάνηκε “κάπως” η οργισμένη αντίδραση του μεγαλομετόχου προς τους παίκτες και το τεχνικό τιμ. Από τη μία έπρεπε να γίνει από τη στιγμή που είναι ο χρηματοδότης της ομάδας, αλλά από την άλλη όχι με την έκταση που πήρε καθώς θα μπορούσε να βρεθεί κατ’ ιδίαν με τους παίκτες και να τους πει το οτιδήποτε και να μείνουν εκεί κι όχι να τους ρίξει στο “΄λάκκο των λεόντων”, προκειμένου να δικαιολογήσει το ξέσπασμά του. Αυτό το συγγνώμη που και καλά ζήτησαν από όλους οι παίκτες θα πρέπει και να το εννοούν μιας και όπως λέει και ο λαός μας “από τότε που βγήκε η συγγνώμη, χάθηκε και το φιλότιμο”. Έτσι ακριβώς. Χάθηκε το άτιμο το φιλότιμο.

Εξάλλου, η εικόνα της ομάδας φέτος το φωνάζει από τα πρώτα παιχνίδια και με αυτόν τον προπονητή πως δεν μπορεί…..όσο και να φωνάζουμε εμείς για τα αυτονόητα που τα βλέπουμε από ψηλά, κάποιοι στο τέλος θα μας περάσουν και για γραφικούς. Όχι κύριοι ούτε γραφικοί γίναμε ξαφνικά μα ούτε μας πείθετε πως όλα είναι νορμάλ. Όσο δεν κάνει αυτά που χρειάζεται η ομάδα ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, δηλαδή να φέρει έναν ΠΡΟΠΟΝΗΤΗ, αλλά και παίκτες μαχητές σε θέσεις “κλειδιά” αυτά θα διαιωνίζονται.

Στο ματς με την Άλμπα λοιπόν, μια ομάδα που το μόνο που ξέρει καλά είναι να τρέχει στις τέσσερις γραμμές του παρκέ προσπαθώντας να βγάλει την “πίστη” των αντιπάλων, ο Παναθηναϊκός πιάστηκε αδιάβαστος, κάνοντας ακριβώς όλα όσα δεν έπρεπε κόντρα στους Γερμανούς. Περιμέναμε όλοι να βγάλουν μια αντίδραση μετά τα όσα συνέβησαν αλλά αντ’ αυτού, είδαμε μία από τα ίδια. Άμυνα μηδέν, ριμπάουντ μηδέν, επίθεση να σουτάρει ο καθένας όσο πιο πολλά μπορεί από τα 6,75 για να δείχνει και καλά ότι πάλεψε…..την ίδια ώρα που οι “Άλμπατρος” εκτελούσαν στο ακέραιο αυτά που τους ζητούσε ο προπονητής τους, ένας γερόλυκος των πάγκων, ο 72χρονος Αϊτο Γκαρσία Ρενέσες.

Κρίμα για τον Ιωάννη Παπαπέτρου που διάλεξε σε αυτό το παιχνίδι να κάνει το ματς της ζωής του σκοράροντας 39 πόντους ενώ κάποιοι άλλοι που ήρθαν με μεγάλες περγαμηνές να είναι ωσεί παρόντες…..Κι όλα αυτά για να δείτε από ποιους χάσαμε….Από τον Χέρμανσον που σκόραρε 20 πόντους σε αυτό το ματς έχοντας 2/8 τρίποντα ενώ σε 7 ματς έχει σκοράρει 55 πόντους με 4/22, τον Νόκο που πέτυχε 17 πόντους, κάνοντας ότι ήθελε τους δικούς μας ψηλούς, τον Γκεντράιτις που έβαλε 15 πόντους και τους Σίκμα-Γκίφεϊ που σημείωσαν από 14 πόντους έκαστος.

Είναι δυνατόν τέσσερις παίκτες (Παπαπέτρου, Τόμας, Καλάθης και Γουάιλι) να παίξουν σχεδόν σε όλο το ματς; Άνθρωποι είναι όχι ρομπότ, για αυτόν τον λόγο ρε Πεδουλάκη έχεις το βάθος πάγκου. Για να τους δίνεις ανάσες. Αλλά είπαμε μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη, τρεις και σε κατάλαβαν. Επιμένεις να παίρνει την τελευταία επίθεση ο Καλάθης, ο οποίος αφού σέρνεται από την κούραση, (διότι δεν τον άφησες να πάρει ανάσες όταν έπρεπε), δεν μπορεί απλά…..Είτε λάθος θα κάνει είτε θα αστοχήσει σε κρίσιμο σουτ ή βολές.

ΥΓ: Δημήτρη ήρθε η ώρα να σκεφτείς καλά αυτό που κάνεις.

ΥΓ2: Όταν έλεγα σε προηγούμενο κείμενο Αργύρη το νου σου…. έκανες την πάπια.

ΥΓ3: Έρχεται και η 2η διαβολοβδομάδα σε Κάουνας και Μόναχο…

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση