Η γενναία απόφαση για rebuilding

Με την παγκόσμια κοινότητα να βιώνει την δυσκολότερη και οδυνηρότερη περίοδο στον 21ο αιώνα, με την αόρατη, για το ανθρώπινο είδος, απειλή του νέου κορονοϊού να επεκτείνεται με ταχύτατους ρυθμούς, ο αθλητισμός και συνάμα κάθε δευτερεύον αγαθό έχει υποχωρήσει λογικά σε δεύτερη μοίρα.

Παρολ’ αυτά κι ενώ η ανθρωπότητα δοκιμάζεται, οι εξελίξεις στο στρατόπεδο του Παναθηναϊκού τρέχουν με αφορμή τη «βόμβα» της φυγής του Ρικ Πιτίνο. Οι πράσινοι καλούνται για άλλη μία φορά να σχεδιάσουν τη σεζόν που ακολουθεί με καινούργιο προπονητή και αφού η νέα πραγματικότητα –με την οποία εικάζω πως θα πρέπει να προσαρμοστούμε για αρκετό καιρό- δε μας επιτρέπει να μιλήσουμε για αμιγώς αγωνιστικά θέματα, θα προσπαθήσουμε να αναφέρουμε και να σχολιάσουμε τις γενναίες αποφάσεις-μεταρρυθμίσεις, που οφείλει να εφαρμόσει η ΚΑΕ προκειμένου να επιστρέψει στο δρόμο της ευρωπαϊκής καταξίωσης, από τον οποίο έχει παρεκκλίνει εδώ και μερικά χρόνια.

Διοίκηση-Τεχνικό επιτελείο


Έχω επαναλάβει αρκετές φορές στη στήλη μου, ότι το πρώτο βήμα πριν την επίλυση ενός σημαντικού προβλήματος αποτελεί η αποδοχή της ύπαρξής του. Η αυτοκριτική για τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί κάποια στιγμή στο παρελθόν, όμως κάλλιο αργά παρά ποτέ. Κανείς δεν έχει τη δυνατότητα να προβλέψει την έκβαση της φετινής σεζόν σε περίπτωση, που οι αθλητικές διοργανώσεις επανεκκινούσαν, ο Παναθηναϊκός όμως, παρά την -100% σωστή- επιστροφή του coach Πιτίνο βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση. Ακόμη και η πολυπόθητη πρόκριση στην 8άδα να ερχόταν, εκεί το Τριφύλλι θα ήταν πολύ εύκολο θήραμα όποια ομάδα εκ της πρώτης 3άδας καλούνταν να αντιμετωπίσει και συνεπώς άλλη μία σεζόν στασιμότητας και μετριότητας θα είχε προστεθεί στο λογαριασμό.

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο Παναθηναϊκός έχει μικρύνει. Το μαρτυρούν αρκετοί παράγοντες, στους οποίους δεν χρειάζεται να αναφερθούμε, καθώς είναι γνωστοί στο ευρύ κοινό. Η ιδιάζουσα οικονομική συγκυρία που γνώρισε η χώρα μας στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας αποτελεί αναμφίβολα μία αιτία, όμως αυτό δεν αναιρεί το γεγονός πως πραγματοποιήθηκαν και αρκετά λάθη όλα αυτά χρόνια. Οφείλουμε να το αποδεχθούμε όλοι και κυρίως ο διοικητικός ηγέτης. Δίχως την αποδοχή του προβλήματος θα συνεχίσουμε κάθε χρονιά να ζούμε τη μέρα της μαρμότας.
Είναι δεδομένο πως το προσωποκεντρικό μοντέλο διοίκησης, που έχει επιβληθεί από την αλλαγή σκυτάλης το καλοκαίρι του 2012, είναι παλιομοδίτικο και κρίνεται κατά τη γνώμη μου αποτυχημένο.

Ο Παναθηναϊκός χρειάζεται εδώ και τώρα general manager στα πρότυπα κάθε υγιούς και σύγχρονου σωματείου καλαθοσφαίρισης. Κάποιον άνθρωπο με γνώση του αθλήματος, γνώση προσώπων και πραγμάτων από το ευρωπαϊκό μπάσκετ, καθώς και ισχυρή προσωπικότητα έτσι ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του να τρέχεις μία ομάδα σαν τον Παναθηναϊκό. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει επιτέλους μία επιπλέον έμπειρη και πλήρως κατηρτισμένη παρουσία στο εσωτερικό της ομάδας, που θα συνδιαλέγεται φυσικά με τους Δημήτρη Γιαννακόπουλο, Μάνο Παπαδόπουλο, τον εκάστοτε προπονητή, καθώς και τον Νίκο Παππά, ο οποίος έχει τεθεί πλέον επικεφαλής στο τμήμα scouting. Προφανώς και στο συγκεκριμένο σενάριο η κατεύθυνση (βλ. μπάτζετ, στόχοι) θα δίνεται και πάλι από τον ιδιοκτήτη, αφού το «μαγαζί» του ανήκει.


Η είδηση της φυγής του Ρικ Πιτίνο, ο οποίος αποδέχθηκε την πρόταση του άσημου Iona College για πενταετή συνεργασία, έσκασε σαν βόμβα στα αυτιά των φιλάθλων του Τριφυλλιού. Μπορεί η εικόνα της ομάδας το τελευταίο διάστημα να μην ανταποκρινόταν στις προσδοκίες και του ίδιου του coach αλλά και του κόσμου, όμως το αίσθημα σιγουριάς και αυτοσυντήρησης που εξέπεμπε η παρουσία του Hall of Famer, καθώς και το πέπλο ασφαλείας με το οποίο ο ίδιος έντυνε ολόκληρο τον οργανισμό, αποτελούσε ένας ανεκτίμητης αξίας αγαθό. Και με βάση αυτό το σκεπτικό ο Παναθηναϊκός οφείλει να προχωρήσει στην επιλογή του νέου του τεχνικού. Το πρόσωπο που θα κάτσει στην «ηλεκτρική καρέκλα» θα πρέπει να είναι «ατσαλάκωτο» και να απολαμβάνει από την πρώτη μέρα την εμπιστοσύνη και την στήριξη της διοίκησης ακόμη κι αν τα πράγματα δεν κυλούν ομαλά στο ξεκίνημα της διαδρομής. Είτε ο προπονητής θα προέρχεται από την πράσινη Αγία Τριάδα (Γιασικέβιτσιους, Ιτούδης, Ομπράντοβιτς) είτε θα προέρχεται από την δεξαμενή των Ευρωπαίων νέων φερέλπιδων (Βόβορας, Κάτας π.χ.) είτε από το δεύτερο ράφι των Ευρωπαίων (Τρινκέρι, Πλάθα π.χ.) είτε από την άλλη μεριά του Ατλαντικού (Σκάιλς, Σκαριόλο, Κοκόσκοφ) η στήριξη θα πρέπει να είναι δηλωμένη και έμπρακτη.

Ρόστερ

Στο κρίσιμο αγωνιστικό μέρος το front office των πρασίνων οφείλει να λάβει δύσκολες αλλά σημαντικές αποφάσεις σε τρεις διαφορετικούς άξονες:Ο τρόπος με τον οποίο θα πλαισιωθεί ο Νικ Καλάθης θα είναι για ακόμη μία off season ένα θέμα ζωτικής σημασίας. Θα πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπ’ όψιν πως ο Καλάθης διανύοντας το 32ο έτος του θα χρειάζεται ειδική μεταχείριση προκειμένου να μην σπαταληθούν με άσχημο τρόπο τα τελευταία καλά του χρόνια. Η υπέρβαση που πραγματοποιήθηκε φέτος με την απόκτηση του Τζίμερ Φριντέτ έγινε στη σωστή κατεύθυνση ακόμη κι αν ο παίκτης δεν κατάφερε να προσαρμοστεί στα ευρωπαϊκά δεδομένα, στο ευρωπαϊκό δηλαδή παιχνίδι επαφών.
Είναι σαφές πως ο Νικ θα πρέπει να έχει δίπλα του και τη νέα σεζόν ένα επιθετικά ολοκληρωμένο combo guard, ο οποίος και θα του προσφέρει περισσότερα λεπτά ξεκούρασης, αλλά και θα λύνει τους γρίφους των επιθετικών περιορισμών που φέρνει εκ προοιμίου ο ομογενής guard ελέω μη συνέπειας στο μακρινό σουτ.
Αν δεν υπάρχει το διαθέσιμο χρήμα για τη συγκεκριμένη υπέρβαση τότε νομίζω πως το ιδανικό και για τις δύο πλευρές θα ήταν να βρεθεί η φόρμουλα για πρόωρο διαζύγιο, έτσι ώστε ο Παναθηναϊκός αφενός να κατανείμει το πακέτο των 2.5 εκατομμυρίων σε δύο παίκτες, χειρότερης βέβαια κλάσης, και αφετέρου ο ίδιος ο Καλάθης να επωφεληθεί με καλύτερη οικονομική συμφωνία σε Ρωσία ή Ισπανία ή ακόμα και στις ΗΠΑ. Ακούγεται σκληρό, αλλά δεν βλέπω κάποια άλλη λύση, με δεδομένο ότι ψάχνοντας για επιθετικά κομπλέ παίχτη θα αναγκαστείς να πληρώσεις αδρά. Το μόνο σίγουρο είναι πως ο Νικ αδικείται με το να τραβάει κουπί μόνος του non stop.

Ο δεύτερος άξονας στον οποίο οι πράσινοι θα πρέπει να εστιάσουν αφορά την, καταραμένη στα μετά prime Λάσμε χρόνια, θέση 5. Μία θέση στην οποία επιτέλους ο παράγοντας «ποιότητα» θα πρέπει να αποτελεί προτεραιότητα, με τον παράγοντα «ποσότητα» να μένει λίγο πιο πίσω. Ο Παναθηναϊκός φέτος παρουσίασε το εξής παράδοξο : διέθετε 5 εν δυνάμει σέντερ (Παπαγιάννης, Βουγιούκας, Γουάιλι, Μήτογλου, Μπέντιλ) χωρίς κανείς από αυτούς να μπορεί να ανταποκριθεί επαρκώς στο ρόλο και στις απαιτήσεις ενός starting 5 ομάδας με βλέψεις για F4. Μετά από χρόνια έχω την εντύπωση πως επιβάλλεται να πραγματοποιηθεί μία καλή και σωστή επένδυση χρημάτων στη συγκεκριμένη θέση.
Παρατηρώντας τις ομάδες που πρωταγωνιστούν τα τελευταία χρόνια στο ευρωπαϊκό μπάσκετ, κοινή συνισταμένη στα ρόστερ τους αποτελεί η ύπαρξη αθλητών που μπορούν να προστατέψουν τη στεφάνη με συνέπεια και μεγάλη αποτελεσματικότητα. Ταβάρες, Ούντο, Ντόρσεϋ, Βάσκεθ, Μπιρτς, Έζε, Βέσελι, Τάιους μερικά τυχαία παραδείγματα από τη σύγχρονη εποχή του ευρωπαϊκού μπάσκετ. Η επένδυση στον Γιώργο Παπαγιάννη, που έχει κάνει κάποια βήματα μπροστά, θα πρέπει να προστατευθεί με την προσθήκη μίας σταθεράς μπροστά από το νεαρό Έλληνα σέντερ.

Τρίτος και τελευταίος άξονας αποτελεί αυτός της αποφόρτισης του ρόστερ από μη συμφέροντα, για την ομάδα, συμβόλαια, καθώς και από την πρόωρη ανανέωση αθλητών που συνθέτουν τη ραχοκοκαλιά. Εδώ οι κινήσεις θα πρέπει να είναι πολύ προσεκτικές και με ορίζοντα και για επόμενες σεζόν. Αρχικά, υπάρχει το βαρύ συμβόλαιο του Νίκου Παππά, του οποίου ο κύκλος με τη φανέλα του Παναθηναίκού νομίζω πως έχει κλείσει. Η λογική λέει πως οι δύο πλευρές δύσκολα θα ανανεώσουν τη συνεργασία τους και πιστεύω πως αυτή θα ήταν η καλύτερη λύση και για την πλευρά του παίκτη αλλά και για αυτήν της ομάδας. Επίσης δεν φαίνεται να υπάρχει διάθεση για ενεργοποίηση της οψιόν ανανέωσης του Τζίμερ Φριντέτ, ο οποίος όπως προείπαμε δείχνει να μην έχει προσαρμοστεί στον ευρωπαϊκό τρόπο παιχνιδιού και στη συνεχή στόχευσή του από τους αντιπάλους όταν αμύνεται.
Παράλληλα, ο Ντεσόν Τόμας έχει άλλη μία εγγυημένη χρονιά στα πράσινα, όμως δεν ξέρω κατά πόσο έχει την πολυτέλεια ο Παναθηναϊκός να προσφέρει ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό σε έναν forward, που αν και είναι ένας εκπληκτικός αυτόφωτος σκόρερ, αποτελεί non factor στα μετόπισθεν κι επίσης έχει δώσει αρκετά δείγματα μη πρόθυμου πασέρ. Τέλος, Ιωάννης Παπαπέτρου και Ντίνος Μήτογλου, οι οποίοι από το καλοκαίρι μπαίνουν σε χρονιά συμβολαίου, αποτελούν αθλητές-εχέγγυα για το μέλλον και οι διαδικασίες ανανέωσης θα ήταν σωστό να ξεκινήσουν από νωρίς σα μία μορφή επιβράβευσης για τη σταδιακή ανοδική πορεία και των δύο.

Αυτά ως εισαγωγή. Θα επανέλθουμε όσον αφορά τη στελέχωση, με την επίσημη έναρξη της ευρωπαϊκής off season. Καλή δύναμη και..μείνετε σπίτι.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση