Déjà vu

Ο Δημήτρης Κουσουντίδης αναλύει τα πεπραγμένα του Παναθηναϊκού στην τελευταία «διαβολοβδομάδα» του 2019.

Τελευταία διαβολοβδομάδα για το 2019. Βλέποντας το ποτήρι μισογεμάτο, οι πράσινοι έκαναν το καθήκον τους διατηρώντας την έδρα τους απέναντι στη Φενέρ και μετά από μία εντός προγράμματος ήττα στο Τελ Αβίβ δεν έχασαν σε καμία περίπτωση έδαφος. Γυρνώντας στη μισοάδεια έκδοση, ο Παναθηναϊκός έχασε το βράδυ της Πέμπτης τεράστια ευκαιρία να αποκτήσει τεράστια ψυχολογική και βαθμολογική ώθηση γλυκοκοιτάζοντας ακόμη και την 4η θέση, όμως η παθογένεια, που ταλαιπωρεί την ομάδα τα τελευταία χρόνια και αφορά την κυριαρχία του εκάστοτε αντιπάλου σε επίπεδο physicality με κύριο σημείο αναφοράς τον τομέα των ριμπάουντ, έκανε εκ νέου την εμφάνισή της. Δεύτερο παιχνίδι σε διάστημα επτά ημερών, μετά από αυτό στη Βαρκελώνη, στο οποίο η απουσία πνευματικής νηφαλιότητας και συγκέντρωσης ήταν ηλίου φαεινότερη, και αυτή είναι η μεγάλη εικόνα, στην οποία θα πρέπει να εστιάσουν ο Ρικ Πιτίνο και οι συνεργάτες του. Αν μάλιστα, συμπεριλάβουμε στην εξίσωση και το 4ο δεκάλεπτο απέναντι στην, άδεια από ψυχολογική άποψη, Φενέρ, τότε το πράγμα χοντραίνει. Τα καμπανάκια ήταν ηχηρά και δε νομίζω πως οι πράσινοι έχουν τα περιθώρια να επαναπαυθούν, παρά την καλή και σταθερή βαθμολογική τους θέση. Μερικές σημειώσεις από την εβδομάδα γεμάτη μπάσκετ, που διανύσαμε.

Είναι δεδομένο, πως ο Καλάθης διανύει μία περίοδο έντονου ντεφορμαρίσματος. Αν εξαιρέσουμε, το παιχνίδι με τη Μπαρτσελόνα, η οποία διαθέτει στις τάξεις της τον, αρκετά ευάλωτο σε pnr καταστάσεις, Άντε Τόμιτς, Κεμζούρα, Ομπράντοβιτς και Σφαιρόπουλος κατά σειρά έχουν κόψει τις διόδους πάσας από τον point guard του Τριφυλλιού, ο κάθε coach με τον δικό του τρόπο, όμως με κοινό παρονομαστή την ταυτότητα εκτελεστή και όχι δημιουργού, που του επιβάλλουν. Στα συγκεκριμένα παιχνίδια ο Νικ μοιράζει 6.0 ασίστ, αρκετά κάτω από το μέσο όρο του φέτος, ο οποίος μέχρι και το παιχνίδι της Μπασκόνια προσέγγιζε τα όρια της διψήφιας τιμής. Η συγκεκριμένη επιλογή των αντίπαλων τεχνικών, μάλιστα, φαίνεται πως έχει ‘χαλάσει’ το μυαλό του ομογενή guard, ο οποίος στους τρεις αυτούς αγώνες έχει εκτελέσει 0/17 από την περίμετρο. Και όταν ο εγκέφαλος, το κέντρο λήψης αποφάσεων, δεν λειτουργεί σωστά τότε μοιραία και όλος ο οργανισμός θα υπολειτουργεί. Οι πράσινοι, μία ομάδα που το παιχνίδι της κυμαινόταν στον συντελεστή 2.0 όσον αφορά την αναλογία ασίστ/λάθη, απέναντι σε Φενέρ και Μακάμπι, ομάδες που έπαιξαν στα όρια του φαούλ στη μεγαλύτερη διάρκεια των παιχνιδιών, ο συντελεστής έχει κατρακυλήσει στο τραγικό 0.94 (29 ασίστ για 31 λάθη). Και αν οι Ισραηλινοί έχουν τη δυνατότητα με την άμυνά τους να στραγγαλίσουν κάθε αντίπαλο, η ομάδα του Ζοτς όχι μόνο δεν έχει δώσει δείγματα αμυντικής σταθερότητας μέσα στη σεζόν, αλλά έχει την τάση να καταρρέει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα απέναντι σε επιθετικούς, προς το καλάθι, αθλητές.

Μπορεί η πτώση της απόδοσης του Νικ Καλάθη να δικαιολογηθεί με κάποιον τρόπο ; Δεδομένο Νο1 : ο Παναθηναϊκός έχει ποσοτικό πρόβλημα στα guards, αν λάβουμε υπ’ όψιν πως Μπράουν και Παππάς δε μπορούν να προσφέρουν με συνέπεια σε αυτό το επίπεδο, μέχρι στιγμής τουλάχιστον. Οι αντίπαλοι προπονητές δεν είναι αφελείς και προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι με γνώμονα το παραπάνω μειονέκτημα του Τριφυλλιού. Είδαμε και από τον Ομπράντοβιτς και από τον Σφαιρόπουλο πολλή επαφή, πολλή πίεση πάνω στη μπάλα και σε μερικές περιπτώσεις την πίεση αυτή να απλώνεται από την επαναφορά, μάλιστα, θέλοντας να κουράσουν τον εκάστοτε χειριστή. Δεδομένο Νο2 : από τα 3 guards, τα οποία παίζει ο Ρικ Πιτίνο, μόνο ένας είναι above average αμυντικά. Ο εξής ένας, ο Νικ Καλάθης δηλαδή, είναι και ο μόνος που έχει το φυσικό πακέτο να πιέσει πάνω στη μπάλα απέναντι σε οποιονδήποτε κοντό. Στα τελευταία παιχνίδια φαίνεται πως ο Νικ καταθέτει μεγαλύτερο αμυντικό effort πάνω στο παρκέ (δεν είναι τυχαία τα 9 φάουλ της διαβολοβδομάδας), προφανώς με εντολή του προπονητή, έτσι ώστε να καλυφθεί μέχρι ενός σημείου η τρύπα στα μετόπισθεν. Περισσότερο effort στο αμυντικό μισό συνεπάγεται λιγότερα ενεργειακά αποθέματα και καθαρό μυαλό στον δημιουργικό ή εκτελεστικό τομέα.

Επί τη ευκαιρία, ο Γιώργος Παπαγιάννης βρίσκεται σε ανοδική πορεία επιθετικά (8.5 πόντοι στη διαβολοβδομάδα) με τον χρόνο συμμετοχής του να έχει ανέβει κατακόρυφα μετά την επιστροφή του coach Πιτίνο, αφού θεωρητικά μπορεί να αποτελέσει παράγοντα στην ‘protect the rim and the 3p line’ φιλοσοφία του Νεοϋορκέζου. Παράλληλα, παρότι ακόμη χάνει αρκετές μονομαχίες, δείχνει περισσότερη διάθεση στο ριμπάουντ και στις δύο μεριές του παρκέ (τα putbacks απέναντι στη Φενέρ ήταν κρίσιμα, σε σημεία, που η ομάδα του βρισκόταν στα όρια του να απολέσει το momentum). Το ότι ο Έλληνας 7-footer εκτίθεται από τα αργά του πλάγια βήματα αναγκαζόμενος να ανέβει ψηλά είναι σίγουρα και δική του ευθύνη και πρόβλημα, στο οποίο οφείλει να δουλέψει, όμως η ευθύνη βαραίνει και άλλους. Όσο από την πρώτη ζώνη άμυνας περνούν τρένα τόσο η τρύπα στα μετόπισθεν θα φαίνεται ακόμη μεγαλύτερη, απ’ ό,τι θα μπορούσε να είναι από ένα limited, είναι η αλήθεια, αμυντικά ρόστερ. Απέναντι στην elite άμυνα της Μακάμπι και χωρίς τον Καλάθη στο παρκέ, οι πράσινοι δεν είχαν κατεύθυνση στο παιχνίδι τους και επιδόθηκαν σε heroball και γενικότερα στην 1v1 επιλογή που τους έδινε η άμυνα αλλαγών, που ενεργοποίησε από ένα σημείο και μετά ο coach Σφαιρόπουλος. Χάντερ και Έισι είτε στην πρώτη γραμμή άμυνας με τα γρήγορα πόδια τους είτε στην πίσω ζώνη ή στη help defense έκρυψαν τον ήλιο στους παίκτες του Παναθηναϊκού (εκτός Τόμας). Εξαιρετική και η άρνηση των κοντών της Μακάμπι στο post μετά το switch. Γενικότερα, αν εξαιρέσουμε τα πολλά εύκολα καλάθια, που δέχθηκε από τον εκπληκτικό Ντεσόν Τόμας και θα μπορούσε να αποφύγει με τη χρήση παγίδων (ο Τόμας δεν έχει δώσει σε καμία περίπτωση δείγματα πρόθυμου πασέρ, ενώ τα αμυντικά rotations των Ισραηλινών είναι τα ταχύτερα στη λίγκα), ο Γιάννης Σφαιρόπουλος παίρνει καλό βαθμό για ακόμη ένα παιχνίδι. Οι πράσινοι, από την άλλη μεριά, χρειάζονται … χθες pg με μέγεθος και ανεπτυγμένο αμυντικό φίλτρο, αν θέλουν να διατηρήσουν το εντός πρώτης 6άδας status τους.

Η κάτω του μετρίου πλευρική ταχύτητα του Παπαγιάννη, καθώς και οι αργές του (και ορισμένες φορές εκτός λογικής) αμυντικές αντιδράσεις δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στον Ρικ Πιτίνο παρά την επιλογή του Ντίνου Μήτογλου στη θέση 5 στο κλείσιμο παιχνιδιών. Ο Ντίνος είναι ο παίκτης με το μεγαλύτερο impact σε άμυνα και ριμπάουντ για την ομάδα του, ενώ η εναλλαγή θέσεων δεν φαίνεται να επηρεάζει την αποτελεσματικότητά του τουλάχιστον στο αμυντικό μισό. Από τους λίγους παίκτες στο πράσινο ρόστερ, που έχει την ικανότητα και να βάλει σωστά το κορμί του στο post, αλλά και να ακολουθήσει στα πόδια κοντύτερο αντίπαλο μετά από ενδεχόμενο switch. Τα ριμπάουντ είναι, αναμφίβολα, και θέμα φυσικών προσόντων (π.χ. Τόμας και Γουάιλι είναι undersized για τις θέσεις 4 και 5 αντίστοιχα και ως εκ τούτου χάνουν αρκετές εναέριες μονομαχίες), όμως είναι και θέμα διάθεσης και χαρακτήρα. Το ότι από τις 43 μπάλες, που διεκδικήθηκαν στη ρακέτα του Παναθηναϊκού, η Μακάμπι εξασφάλισε τις 21 (!!!) μας οδηγεί στο συμπέρασμα, πως και οι υπόλοιποι οφείλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Έλληνα F/C. Ο Ντίνος έχει και το φυσικό πακέτο και την έντονη επιθυμία και το mentality του μαχητή, ώστε να κυριαρχήσει σε άμυνα και ριμπάουντ. Με προβληματίζει, βέβαια, η όχι τόσο ανεπτυγμένη συμμετοχή του στα επιθετικά δρώμενα. Ο ρόλος του αμυντικού εξολοθρευτή ήταν ΟΚ, ώστε να καθιερωθεί σε πρώτη φάση, όμως πλέον θα πρέπει να πάρει αποφάσεις και στον επιθετικό τομέα, έστω κι αν αρχικά δεν του βγουν. Ο coach Πιτίνο οφείλει να προσπαθήσει να τον συνδέσει με το αντίπαλο καλάθι είτε τον χρησιμοποιήσει ως stretch-4 και close out threat είτε ως roll man σε pnr καταστάσεις. Γενικότερα, η επιθετική προοπτική Μήτογλου πρέπει να αναζητηθεί περισσότερο από τους πράσινους.

Αντί επιλόγου, λίγα λόγια για τον Ιωάννη Παπαπέτρου. Για τη μεγαλύτερη κίνηση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στα χρόνια του στον Παναθηναϊκό, μετά από τις δύο υπογραφές του Ρικ Πιτίνο φυσικά. Ο Ιωάννης δεν είναι elite shooter. Δεν είναι elite scorer. Δεν είναι elite δημιουργός, ούτε ball handler. Ενώ δεν είναι όλα αυτά, είναι συγχρόνως ο παίκτης που είχε μεγαλύτερη ανάγκη ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια. Τι είναι ο Παπαπέτρου, λοιπόν ; Είναι Έλληνας, νικητής, ηγέτης με υψηλό work ethic, στοιχεία σπάνια στην από’ δω μεριά του Ατλαντικού, που πληρώνονται αδρά. Οι 39 πόντοι στην Άλμπα, το 45% στο τρίποντο φέτος είναι απλά δύο δέντρα. Το δάσος είναι η μεγαλύτερη άνεση που δείχνει με τη μπάλα στα χέρια και η ευκαιρία, που του δίνει το ίδιο το σύνολο, ώστε να το πάρει στις πλάτες του σε δύσκολα σημεία αγώνων. Κρατήστε το ‘ηγέτης’ και το ‘νικητής’. Σε τέτοιο επίπεδο ένα σύνολο πρέπει να διαθέτει όσο το δυνατόν περισσότερους τέτοιους.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση