Σχεδιασμός: Οι πρώτες σκέψεις

Ο Δημήτρης Κουσουντίδης αναλύει τις πρώτες του σκέψεις για το «πράσινο» ρόστερ της σεζόν 2020-21.

Παρά τον αστάθμητο παράγοντα του κορονοϊού, ο οποίος ανάγκασε τη διοργανώτρια αρχή της Euroleague σε μη ολοκλήρωση της σεζόν, ενώ όπως φαίνεται οι ομάδες αναμένονται και του χρόνου να επηρεαστούν και να ωθηθούν σε προσαρμογή σε νέα οικονομικά δεδομένα, το μεταγραφικό παζάρι λίγο πριν τη λήξη του υπήρξε ιδιαίτερα καυτό και αποτέλεσε ιδανικό ορεκτικό εν όψει Οκτωβρίου. Τα πάρε-δώσε ήταν αρκετά και ηχηρά, καθώς η δεξαμενή των ΗΠΑ ήταν και θα είναι μέχρι το Νοέμβριο κλειστή (ως επί το πλείστον) εξ αιτίας μεταβολών στο χρονοδιάγραμμα του ΝΒΑ, ενώ είναι πρόδηλο πως μερικές ομάδες προχωρούν και σε αλλαγή αγωνιστικής φιλοσοφίας, όπως η Φενέρ, η οποία με τον Ιγκόρ Κοκόσκοφ πλέον στον πάγκο μάλλον θα μοιάζει με ροκ μπάντα παρά με συμφωνική ορχήστρα, όπως την είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.

Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στην πιο δύσκολη κατάσταση από τους υπόλοιπους 17 ανταγωνιστές. Το τσουνάμι των διοικητικών εξελίξεων ήταν δύσκολα διαχειρίσιμο και δημιούργησε μία νέα πραγματικότητα, την οποία θα πρέπει όλοι να συνηθίσουμε. Είναι δυσνόητο, το μεγαλύτερο μέγεθος του σύγχρονου ευρωπαϊκού μπάσκετ να μην έχει χρηματοδότη στις τάξεις του και να ξεκινάει μία αγωνιστική σεζόν χωρίς ευρωπαϊκό στόχο, όμως τα δεδομένα είναι αυτά και δεν αλλάζουν. Βόβορας, Διαμαντίδης, Αλβέρτης, Τριαντόπουλος, Παππάς αποτελούν έναν σχηματισμό εμπιστοσύνης εκτός τεσσάρων γραμμών και είναι συνώνυμο της μπασκετικής λογικής, της οποίας η απουσία ήταν ηχηρή τα τελευταία έτη.

Ας προχωρήσουμε τώρα και στα αμιγώς αγωνιστικά, παρουσιάζοντας μερικές πρώιμες σκέψεις για τα μέχρι στιγμής μεταγραφικά αποκτήματα και σχολιάζοντας ενδεχόμενους μεταγραφικούς στόχους των πρασίνων.

Η διαδικασία της φετινής στελέχωσης είναι αναμφίβολα μία επίπονη και γεμάτη εναλλαγές συναισθημάτων διαδικασία για τους ανθρώπους του Τριφυλλιού, προεξάρχοντος φυσικά του Γιώργου Βόβορα. Ο Έλληνας coach είναι αναγκασμένος να κάνει κάποιες παραχωρήσεις στα «θέλω» του όσον αφορά τις δεξιότητες και το ποσοστό επιτυχίας των παικτών που επιλέγει, καθώς ο Παναθηναϊκός αφήνει το οικονομικό ράφι των 600Κ+ και είναι υποχρεωμένος να εστιάσει σε αυτό των 300-500Κ. Όπως έχουμε καταλάβει, το επίπεδο δυσκολίας είναι μεγάλο και αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν από όλους, όταν γίνει ταμείο στο τέλος της σεζόν.

Ας ξεκινήσουμε από την περιφέρεια, όπου το τοπίο φαίνεται να είναι πιο θολό. Η θέση 2 μοιάζει να έχει κλειδώσει με Νέντοβιτς, Φόστερ, Μποχωρίδη, ενώ σε μία εξαιρετική κίνηση που άργησε έναν χρόνο (τέτοιον παίκτη ήθελε δίπλα του ο Φριντέτ) αποκτήθηκε ο Χάουαρντ Σαντ Ρος, ο οποίος αναμένεται να καλύψει την θέση πίσω από τον Παπαπέτρου προσφέροντας και υπό προϋποθέσεις και στις άλλες δύο θέσεις της περιφέρειας. Οι συγκεκριμένες κινήσεις είναι κατά τη γνώμη μου πολύ ενθαρρυντικές και στη σωστή κατεύθυνση. Πρώτο συμπέρασμα είναι πως ο Γιώργος Βόβορας προσθέτει στη φαρέτρα του καλούς χειριστές, παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν καταστάσεις για τους ίδιους ή για τους συμπαίκτες τους και αυτό κρίνεται πάντα θετικό (γενικότερα όσους περισσότερους χειριστές διαθέτει μία ομάδα τόσο το καλύτερο). Φαίνεται, λοιπόν, πως ετοιμάζεται ένα σύνολο με αρκετές εστίες δημιουργίας, σε αντίθεση με τα τελευταία χρόνια που οι πράσινοι τα περίμεναν όλα από τον, βιονικό αλλά μόνο του σε αυτόν τον τομέα, Νικ Καλάθη. Άλλο ένα στοιχείο που έλειπε από το παιχνίδι των πρασίνων την προηγούμενη σεζόν ήταν το κάθετο τρύπημα της αντίπαλης άμυνας. Και αυτό το κενό καλύπτεται επαρκώς με τους δύο νεοαποκτηθέντες ξένους SG. Οι αστερίσκοι για Νέντοβιτς και Φόστερ είναι οι εξής. Αρχικά για τον Σέρβο, να καταφέρει να κάνει σωστή συντήρηση στο ταλαιπωρημένο από τραυματισμούς κορμί του (η κλάση του δεν αμφισβητείται σε καμία περίπτωση), έτσι ώστε να καταφέρει να παρουσιαστεί πιο αποτελεσματικός, πιο δραστήριος και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στο ζωγραφιστό. Από την άλλη ο Μάρκους Φόστερ θα κληθεί να λύσει τον γρίφο, τον οποίο κάθε δυάρι που κάνει το άλμα στην καριέρα του από κάποιο χαμηλότερο επίπεδο σε αυτό της Euroleague συναντά. Το αν θα καταφέρει, δηλαδή, να διατηρήσει τα επίπεδα αποτελεσματικότητας του παίρνοντας χαμηλότερο αριθμό προσπαθειών και αν θα μπορέσει να ανταπεξέλθει στις σκληρότερες επαφές της κορυφαίας ευρωπαϊκής διοργάνωσης.

Νέντοβιτς και Φόστερ απαιτούν διαφορετικού τύπου άσο ο καθένας δίπλα του και αυτός πιστεύω είναι ο κυριότερος λόγος που θα αποκτηθούν δύο καθαρόαιμα PG τελικά (νομίζω πως θα είναι μεγάλο λάθος να αποκτηθεί μόνο ένας), έστω κι αν ο δεύτερος είναι κάποιος Έλληνας τύπου Κατσίβελη. Από τη μία μεριά ο Σέρβος είναι ένας αθλητής που θέλει να παίρνει πολλές δημιουργικές πρωτοβουλίες αποτελώντας τον κύριο δημιουργικό εκφραστή στην εκάστοτε 5άδα και από την άλλη μεριά ο rookie Αμερικανός θα χρειαστεί (τουλάχιστον στην πρώτη φάση προσαρμογής του) έναν παίκτη που θα τον απαλλάξει από δημιουργικά καθήκοντα και από το «τρέξιμο» τον επιθέσεων και θα τον βοηθήσει έτσι ώστε να προσφέρει αρχικά λειτουργώντας ως περιφερειακή απειλή από την περιφέρεια μακριά από τη μπάλα και χτυπώντας στα closeouts. Επιπλέον, ο Σαντ Ρος δε μπορεί να λογίζεται ως άσος σε καμία περίπτωση. Μπορεί να κουβαλήσει τη μπάλα, έχει καλό χειρισμό, έχει τη δυνατότητα να τρέξει κάποιες pnr δράσεις, όμως δεν είναι ο παίκτης που θα ορίσει τον ρυθμό του παιχνιδιού και θα δώσει κατεύθυνση στην ομάδα.

Η μη σταθερότητα στο τρίποντο, η οποία συναντάται ως χαρακτηριστικό στις τρεις ενδιάμεσες θέσεις του ρόστερ μέχρι στιγμής, θέτει ως αναγκαία προϋπόθεση την ύπαρξη ενός PG, ο οποίος θα μπορεί να απειλήσει από την περιφέρεια και να πιέσει σημαντικά τις αντίπαλες άμυνες μετά το pnr. Επομένως στο δίλλημα Λαπροβίτολα ή Γιόβιτς, θα έδινα την θέση στον Αργεντίνο, καθώς υπερτερεί ξεκάθαρα στον τομέα της εκτέλεσης μετά από ντρίμπλα. Μπορεί ο Γιόβιτς να είναι συνολικά καλύτερος παίκτης από τον Λαπροβίτολα, όμως κατά τη διάρκεια μίας καλοκαιρινής στελέχωσης δεν ψάχνεις τους καλύτερους αλλά αυτούς που ταιριάζουν και καλύπτουν τις ελλείψεις σου καλύτερα. Τι θα κέρδιζαν, λοιπόν, οι πράσινοι σε ενδεχόμενη προσθήκη του Αργεντινού ; Σουτ και από θέση και από ντρίμπλα, ενώ ο παίκτης της Ρεάλ έχει στο ρεπερτόριό του και παιχνίδι πίσω από τα σκριν. Αργεντίνικη μπασκετική νοοτροπία, δηλ«αδή ατελείωτη επιθετικότητα απέναντι στο καλάθι, υψηλή αυτοπεποίθηση (ένας λόγος που δεν έπιασε στη Μαδρίτη ήταν γιατί ο ίδιος δεν αισθανόταν μέρος της ραχοκοκαλιάς της ομάδας, αλλά απλώς ένα ποιοτικό αλλά αναλώσιμο συμπλήρωμα) και άγνοια κινδύνου. Σε γενικές γραμμές ο Παναθηναϊκός χρειάζεται σε πρώτη φάση οπωσδήποτε έναν ολοκληρωμένο pnr point guard, ο οποίος έχοντας τη μπάλα στην κατοχή του θα μπορεί να απειλήσει με κάθε τρόπο.

Στη γραμμή ψηλών τα πράγματα είναι αρκετά πιο ξεκάθαρα. Το Τριφύλλι με Παπαγιάννη και Όγκαστ έχει θεωρητικά δύο pnr ψηλούς, κανείς από τους οποίους δε μπορεί να παίξει αλλαγές ή να αντιμετωπίσει δυναμικά το αντίπαλο pnr. Αυτή η πραγματικότητα περιορίζει από μόνη της την γκάμα αμυντικών επιλογών του Γιώργου Βόβορα. Είναι δεδομένο πως εκεί χρειαζόταν ένας undersized center, ο οποίος θα γέμιζε τα αμυντικά κενά του Γιώργου Παπαγιάννη και θα ανέβαζε επίπεδο την γραμμή ψηλών των πρασίνων σε όρους αμυντικού versatility. Ναι μεν το ελληνικό διαβατήριο του Ζακ Όγκαστ είναι δέλεαρ, ναι μεν οι κάκιστες αμυντικές αντιδράσεις που είχε δείξει στην πρώτη του θητεία έχουν βελτιωθεί σε ένα βαθμό, όμως κατά τη γνώμη μου αν υπάρχουν δύο θέσεις, που δεν σηκώνουν εκπτώσεις στα «θέλω» των προπονητών όσον αφορά τις ικανότητες του παίκτη, αυτές είναι οι θέσεις 1 και 5. Ρισκάρω μία πρόβλεψη λέγοντας, ότι στο αρχικό στάδιο της σεζόν και μέχρι οι πράσινοι να καταφέρουν να χτίσουν τους αμυντικούς τους αυτοματισμούς στο επιθυμητό επίπεδο, το δίδυμο Μήτογλου-Μπέντιλ θα πάρει αρκετά λεπτά συγχρόνως στο παρκέ ίσως και στο κλείσιμο των παιχνιδιών.

Αυτά ως πρώτο σχόλιο. Θα επιστρέψουμε σίγουρα μετά την οριστική ολοκλήρωση του ρόστερ για τη σεζόν 20-21.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση