Σημειώσεις από την pre-season

Μπαίνουμε δειλά δειλά σε ρυθμούς Euroleague με τις ομάδες να έχουν ολοκληρώσει το βασικό στάδιο της προετοιμασίας τους για τη νέα σεζόν, προσφέροντάς μας όμως ορισμένα δείγματα για τη δουλειά που έχουν πραγματοποιήσει και την αγωνιστική κατεύθυνση που θα ακολουθήσουν, μετρώντας τις δυνάμεις τους στα διάφορα τουρνουά προπονητικού χαρακτήρα και στα πρώτα επίσημα παιχνίδια της σεζόν.

Ο Δημήτρης Πρίφτης εξαργύρωσε την εξαιρετική προπονητική του δουλειά στο Καζάν με προαγωγή σε EL level παίρνοντας την τολμηρή απόφαση να καθίσει στον, όχι και τόσο φιλόξενο στη μετά Ομπράντοβιτς εποχή, πάγκο του «τριφυλλιού». Μία επιλογή που για το front office των πρασίνων έμοιαζε η πιο λογική, η πιο safe, καθώς πρόκειται για έναν Έλληνα τεχνικό, ο οποίος έχει αναβαθμίσει το status του σε μία δύσκολη χώρα και σε ένα απαιτητικό πρωτάθλημα, έχει εμπειρία από καυτή έδρα και απαιτητικό κοινό (Άρης), ενώ γνωρίζει να στήνει με μικρό προϋπολογισμό ανταγωνιστικά σύνολα με έμφαση στην ταχυδύναμη, την αθλητικότητα και το mobility. Ας περάσουμε στο ψητό όμως με μερικές παρατηρήσεις σχετικά με τη στελέχωση, καθώς και τις εικόνες που μας προσέφεραν οι παίκτες και το τεχνικό επιτελείο του Παναθηναϊκού, κατά τη διάρκεια της pre-season.

 Η θέση «1» και ο Κέντρικ Πέρυ

Δεδομένα ο Παναθηναϊκός πληγώθηκε πέρυσι από την τρανταχτή έλλειψη δημιουργικών πόλων ειδικότερα με τη συχνή απουσία του Νεμάνια Νέντοβιτς από τη σύνθεσή του. Ναι μεν ο Ιωάννης Παπαπέτρου έχει παρουσιάσει σαφέστατη βελτίωση στο κομμάτι της απόφασης με τη μπάλα στα χέρια, όμως ήταν αδύνατο να καλύψει μόνος του την τρύπα στη θέση 1 (κι όπως έχουμε επαναλάβει, ομάδα με μόνο έναν δημιουργό δεν θα τρυπήσει ποτέ το ταβάνι της όσο ψηλό ή χαμηλό και να είναι αυτό).

Πρώτη κίνηση του Δημήτρη Πρίφτη σε αυτή την κατεύθυνση αποτέλεσε ο Κέντρικ Πέρι (29, 1.85). Τι φέρνει ο Αμερικανός pg με βάση τα όσα έχουμε δει μέχρι στιγμής; Δυνατά και γρήγορα πόδια στην άμυνα πάνω στη μπάλα, σούπερ αθλητικότητα, hustle, motor που δεν έχει ταβάνι, διάθεση να χτυπηθεί με τα αντίπαλα κορμιά, στοιχεία που θα τον αναδείξουν σε πρωταγωνιστή στα μετόπισθεν (ή ακόμα και στον τομέα του ριμπάουντ παρά το ύψος του) και θα του δώσουν έξτρα λεπτά στο rotation. Επιθετικά κάθετο παιχνίδι, καλό σουτ από θέση και σωστές επιλογές στο ανοιχτό γήπεδο. Μοναδικό ερωτηματικό αποτελούν τα τελειώματά του όταν πατάει ζωγραφιστό και ειδικότερα μετά από επαφή, αν και πιστεύω πως αγώνα με τον αγώνα θα παρουσιάζει βελτίωση σε αυτό το κομμάτι.

Τι δεν φέρνει ο Πέρι; Δεν φέρνει σταθερή δημιουργία από pick n roll και δεδομένα αυτό για ένα σύνολο που διαθέτει στις τάξεις του τρεις αθλητικούς mobile ψηλούς (και ο Παπαγιάννης σαν τέτοιος λειτουργεί μην σας ξεγελά το ύψος του), οι οποίοι στηρίζουν το 80% της επιθετικής τους παρουσίας σε μπάλες πάνω από τη στεφάνη, είναι μεγάλο πρόβλημα. Μέχρι στιγμής ο Αμερικανός guard δεν μπορεί να συνδεθεί εύκολα με τον ψηλό, απόρροια είτε κακού spacing είτε της άμυνας που του προσφέρει απλόχερα την επιλογή της εκτέλεσης και έχω την εντύπωση πως με γνώμονα αυτό, ο coach Πρίφτης θα πρέπει να πραγματοποιήσει την τελευταία του μεταγραφική κίνηση για φέτος. Ένας combo σπεσιαλίστας στο pnr θα ανέβαζε επίπεδο την επιθετική παραγωγική διαδικασία των πρασίνων και θα αποτελούσε μαξιλαράκι για την ομαλότερη ένταξη των Πέρι και Μέικον στο σύνολο.

Στο 5V5

Έχοντας υπ’ όψιν του το ποσοτικό αλλά και ποιοτικό έλλειμμα στα guards σε σχέση με τον ανταγωνισμό, ο Δημήτρης Πρίφτης προσπαθεί να επιβάλει τρεις βασικές αρχές στο σετ παιχνίδι της ομάδας του. Δημιουργία από μέσα προς τα έξω, εκμετάλλευση κάθε πιθανού miss match κοντά στο καλάθι και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας ψάχνοντας πάντα την έξτρα πάσα είτε για καλύτερες προϋποθέσεις περιφερειακής εκτέλεσης είτε για επίθεση στα closeouts. Αιχμή του δόρατος για άλλη μία σεζόν θα αποτελέσει ο Ιωάννης Παπαπέτρου, ο οποίος λειτουργεί ως ο κατεξοχήν δημιουργός, ως κλασικός point forward με πρόσωπο-πλάτη παιχνίδι. Τροφοδοτείται με πολλές μπάλες έχοντας πλάτη στο καλάθι προκαλώντας άμεση αμυντική αντίδραση με βοήθεια, ενώ αν και έχει λογικά μειωθεί η συχνότητα με την οποία ο Έλληνας forward τρέχει pnr δράσεις σε σχέση με την περυσινή σεζόν, παραμένει μία σημαντική σταθερά στο κομμάτι της απόφασης με τη μπάλα στα χέρια.

Όπως αναφέραμε και παραπάνω η αναποτελεσματικότητα σε pnr καταστάσεις αποτελεί το Νο1 μπελά στο μυαλό του Έλληνα τεχνικού. Αναμφίβολα μία προσθήκη guard στο προφίλ που περιγράψαμε πιο πάνω θα δημιουργούσε πιο ευνοϊκές συνθήκες, όμως και οι αποστάσεις στο επιθετικό μισό του Τριφυλλιού δεν είναι σε καμία περίπτωση οι ιδανικές. Η απουσία σταθερής περιφερειακής απειλής από τη θέση 4 θέτει σημαντικούς περιορισμούς στο spacing και είναι κάτι που το Τριφύλλι θα το βρει μπροστά του σε δύσκολες βραδιές μέσα στη σεζόν. Δεν είναι τυχαίο πως ο τεχνικός των πρασίνων παίζει συχνά πυκνά τους Παπαπέτρου, Κασελάκη (σημάδια βελτίωσης στο σουτ ακόμα και εκτός ισορροπίας, ενώ λειτουργεί ακόμη και ως εστία δημιουργίας παίρνοντας μπάλες με πλάτη στο καλάθι) εκεί, έτσι ώστε να έχει καλύτερο σουτ θέσης στις 5άδες του.

Χωρίς να έχω πρόσβαση σε advanced stats, πιο αποτελεσματικός guard σε δημιουργία από pnr είναι ο Νεμάνια Νέντοβιτς, η φυσική κατάσταση του οποίου αναμένεται να κρίνει πολλά και φέτος για την ομάδα του. Όταν ο Νέντα είναι «καλά», αυτόματα ενεργοποιούνται ηχηρά καμπανάκια στις αντίπαλες άμυνες, γεγονός που δημιουργεί ευνοϊκότερες συνθήκες εκτέλεσης για τους συμπαίκτες του. Σε αυτό το ρόστερ ο Σέρβος θα έχει δεδομένα διπλό ρόλο (executive shooter και χειριστής) και η συντήρησή του σε βάθος σεζόν αποτελεί στοίχημα και για τον ίδιο αλλά και για το τεχνικό επιτελείο.

Σε αντίθεση με την άποψη για άμεση προσθήκη pg, ο Δημήτρης Πρίφτης φαίνεται να εξετάζει σε πρώτη φάση την προοπτική του rookie Ντάριλ Μέικον προσπαθώντας να αντλήσει playmaking στοιχεία από το επιθετικό πακέτο του Αμερικανού. Ο εξαιρετικός χειρισμός της μπάλας και η ικανότητα στο σουτ μετά από ντρίμπλα δημιουργούν μία ενδιαφέρουσα προοπτική, όμως η απειρία του στο ανώτερο ευρωπαϊκό επίπεδο αποτελεί τροχοπέδη. Με το Μέικον στο 1, οι πράσινοι εγκλωβίζονται σε μία αντιπαραγωγική κατάσταση στατικότητας και overdribbling. Κάθε ερέθισμα που θα δέχεται στο περιβάλλον της euroleague θα ισοδυναμεί με έναν πόντο στη διαδικασία προσαρμογής του, όμως το να αλλάξει ταυτότητα κάποιος παίκτης σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα αποτελεί πολύ δύσκολο εγχείρημα. Το να βρει ένας τέτοιος παίκτης ισορροπία ανάμεσα στην εκτέλεση και τη δημιουργία θα επιφέρει μακροπρόθεσμα πολλά κέρδη, παρολ’ αυτά πρόκειται για μία επίπονη, για το σύνολο, διαδικασία.

Σαντ Ρος σε νέο ρόλο

Όσο περισσότεροι αθλητές ικανοί στον χειρισμό της μπάλας υπάρχουν σε ένα ρόστερ, τόσο το καλύτερο. Υπό αυτό το πρίσμα είχα δει με πολύ θετικό μάτι την προσθήκη του Κουβανού το προηγούμενο καλοκαίρι. Αυτή η οπτική βέβαια απέχει παρασάγγας, από τον τρόπο χρησιμοποίησής του πέρυσι ως pg. Έγραφα πέρυσι : «Αν το να δώσεις ρόλο μοναδικού δημιουργού στον Καλάθη γεννά εκ προοιμίου αγωνιστικούς δομικούς περιορισμούς, το να δώσεις τον ίδιο ρόλο στον Ρος γεννά πολλούς περισσότερους περιορισμούς, αν λάβουμε υπ’ όψιν μας το δυσθεώρητο χάσμα μεταξύ των δύο αθλητών σε playmaking και χειρισμό της μπάλας.».

Ο Δημήτρης Πρίφτης φαίνεται πως βλέπει ότι το μεγαλύτερο επιθετικό ατού του παίκτη του είναι το εξής : επίθεση στην αντίπαλη άμυνα όταν αυτή βρίσκεται σε κίνηση ή σε κατάσταση ανισορροπίας. Οι γρήγορες αλλαγές ρυθμού, η έκρηξη στο πρώτο βήμα και η ικανότητά του να τελειώσει προσπάθειες εκτός ισορροπίας αποτελούν τα κύρια επιθετικά χαρακτηριστικά του και ο coach τον χρησιμοποιεί στη σωστή κατεύθυνση προσφέροντάς του έναν πιο συμβατό ρόλο. Αν συνυπολογίσουμε και την γενικότερη αμυντική του επιρροή (ΟΚ δε μιλάμε για αμυντικό τέρας τύπου Ντέιβιντ Μος) στην μπροστά ζώνη άμυνας (σε 5άδα δίπλα στον Πέρι μπορούν να κάνουν δύσκολη τη ζωή σε πολλές backcourts της διοργάνωσης), πρόκειται για ένα υπερπολύτιμο εργαλείο στα σωστά πλέον χέρια.

Frontline και άμυνα

Στο μυαλό του Δημήτρη Πρίφτη με το που πήρε την απόφαση να τρέξει το συγκεκριμένο πρότζεκτ, ήταν η δημιουργία ενός συνόλου που θα λυγίζει σίδερα και σε αθλητικό και σε πνευματικό επίπεδο. Η στόχευση αυτή αποτελεί μονόδρομο για τον Παναθηναϊκό αν θέλει να κρύψει το έλλειμμα ποιότητας σε σχέση με τον ανταγωνισμό.

Σε αυτήν την κατεύθυνση κινήθηκε και στην καλοκαιρινή αγορά για να γεμίσει τη γραμμή ψηλών του. Επέλεξε αρχικά στη θέση 4 αθλητές με μέγεθος θέλοντας να χάσει όσο το δυνατόν λιγότερα από τη φυγή του κορυφαίου ριμπάουντ της ομάδας, Ντίνου Μήτογλου. Επίσης, στη θέση 5 τον Γιώργο Παπαγιάννη θα πλαισιώσει ο Τζεχάιβ Φλόιντ, ο οποίος αν και είναι undersized διαθέτει ισχυρό εκτόπισμα, χαρακτηριστικό που του δίνει πόντους στις κατηγορίες των ριμπάουντ και της άμυνας στο low post. Οκάρο, Έβανς, Παπαγιάννης, Φλόιντ αποτελούν μία πολλά υποσχόμενη τετράδα για τα μετόπισθεν του Τριφυλλιού και στην άμυνα εδάφους αλλά και ψηλά. Ο coach Πρίφτης με τέτοια frontline έχει φυσικά την πολυτέλεια να επιλέγει από μία μεγάλη γκάμα αμυντικών επιλογών κατά τη διάρκεια των αναμετρήσεων (έχουμε δει αρκετά μέχρι στιγμής άμυνες στα ¾ του γηπέδου με τον Οκάρο στο κεφάλι). Μετά από χρόνια οι πράσινοι έχουν γεμίσει τη ρακέτα τους με «πεινασμένα» παιδιά, που όταν αμύνονται βλέπουν τη μπάλα σαν την πολύτιμη τροφή τους. Το στοίχημα για τον Έλληνα τεχνικό είναι να τους ανοίγει την όρεξη κάθε βραδιά δημιουργώντας μία συνθήκη «Μακάμπι 2019-20», όταν η τριάδα Έισι, Χάντερ, Μπλακ πατούσε παρκέ ζωσμένη με εκρηκτικά και μετέτρεπε το ζωγραφιστό σε ζώνη υψηλού κινδύνου.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on telegram
Telegram
Share on whatsapp
WhatsApp

Αφήστε μια απάντηση