Όταν τα δεδομένα γίνονται ζητούμενα… (pic)

Η χιλιοειπωμένη έκφραση «ζητούμενο είναι η συνέχεια και η συνέπεια στο φετινό εγχείρημα του Παναθηναϊκού» θα ακολουθεί την ομάδα, έως ότου η απόδοσή της σταθεροποιηθεί σε επίπεδα, που θα της επιτρέψουν να βρει momentum συνεχόμενων νικών.

Παρά την προσπάθεια του γηπεδούχου στο τρίτο δεκάλεπτο όταν και ισοφάρισε με 50-50, η Zalgiris πέρασε νικηφόρα από το ΟΑΚΑ με 69-81 και επέστρεψε στις νίκες μετά από έξι σερί ήττες. Πάμε να δούμε τι συνέβη στο παρκέ…

Σημειώσεις αγώνα

  Η Zalgiris, παρά το σερί των έξι σερί αρνητικών αποτελεσμάτων στην Euroleague, ήταν αρκετά μαχητική και αυτό προμήνυε ξεκάθαρα το επίπεδο δυσκολίας της αναμέτρησης της Παρασκευής. Μία από τις πιο αποτελεσματικές επιθέσεις της φετινής διοργάνωσης (116.7 πόντοι ανά 100 κατοχές – 5η θέση στην σχετική λίστα), αλλά και μία από τις χειρότερες αμυντικά ομάδες (προτελευταία μόνο πάνω από την διαχρονικά κακή αμυντικά Khimki με 118.8 πόντους παθητικό) καθιστούσαν προφανές πως έχει χτυπητές αδυναμίες. Δίχως να διαθέτει ψηλούς με above the rim χαρακτηριστικά και με το πιο αργό pace φέτος (περίπου 67 κατοχές ανά αγώνα), η κατεύθυνση που όφειλε να κυκλώσει ο ΠΑΟ ήταν σαφής: έμφαση στο αμυντικό rebound (ως αποτέλεσμα καλής αμυντικής λειτουργίας κυρίως στα κεντρικά pick ‘n rolls) και transition επίθεση. Αντ’ αυτού είδαμε τους γηπεδούχους να αδυνατούν να κατευθύνουν την αντίπαλη επίθεση σε μη ευνοϊκά για εκείνην σημεία με συνέπεια, στοιχείο που εν πολλοίς έκρινε τον κάτοχο του ρυθμού. Οι Λιθουανοί παρουσιάστηκαν πανέτοιμοι, ήταν άκρως υπομονετικοί στις επιθετικές τους κατοχές, δημιουργούσαν επιθετική ροή με διάφορους τρόπους (handoffs στις δύο πλευρές του παρκέ που κατέληγαν σε κεντρικό pick ‘nroll στο καλό χέρι του χειριστή της μπάλας, slip screen ψηλά στην περίμετρο ή στην πλευρά από τον εκάστοτε screener, transition επίθεση ως προϊόν της καλής τους παρουσίας στο αμυντικό rebound), με αποτέλεσμα να σκοράρουν σχετικά άκοπα 43 πόντους στο πρώτο ημίχρονο:

Όλα τα προαναφερθέντα σε συνδυασμό με τον τρομερά φορμαρισμένο Grigonis (ολοκλήρωσε τον αγώνα με 6/8 τρίποντα) έδειξαν τον δρόμο, που θα ακολουθούσε η αναμέτρηση. Οι είκοσι προσπάθειες για σουτ τριών πόντων δεν είναι πολλές, ωστόσο, πάρθηκαν με πολύ καλές προϋποθέσεις στην πλειοψηφία τους και μοιραία οι παίκτες του Schiller είχαν 13/20 έως το τέλος. Χαρακτηριστική είναι η επίδραση του Hayes ως PF:

 Στο τρίτο δεκάλεπτο οι «πράσινοι» παρουσιάστηκαν σαφώς πιο ενεργοί στο πίσω μέρος του παρκέ, χρησιμοποιώντας τα χέρια τους πολύ πιο ενεργά, ώστε να περιορίσουν το οπτικό πεδίο των αντίπαλων χειριστών και τις γραμμές πάσας τους. Η συνεισφορά του Παπαπέτρου ήταν καταλυτική στο κομμάτι της απόφασης (είχε 4 τελικές πάσες για κανένα λάθος σε όλο το ματς), ωθώντας τους συμπαίκτες του να βρουν καλά σουτ και να φέρουν τον αγώνα στα ίσα:

Παρά το ξεκάθαρο momentum που απέκτησε ο Παναθηναϊκός έως τα μέσα της τρίτης περιόδου, η Zalgiris ανέκτησε τα ηνία της αναμέτρησης, βασιζόμενη στο διάβασμα των mismatch που προέκυπταν από αλλαγές στα μαρκαρίσματα μετά το screen στην μπάλα και από μακρινά σουτ:

Η Zalgiris έκτοτε δεν ξανακοίταξε πίσω και όσο έλεγχε τα αμυντικά rebounds, η κατάσταση απέκτησε μη αναστρέψιμο χαρακτήρα. Το τελικό 69-81 είναι εύλογο να προκαλεί προβληματισμό μετά από το διπλό στο Μιλάνο, εντούτοις, δεν υπάρχει χρόνος για συναισθήματα σε μια τόσο μεταβατική και ανταγωνιστική χρονιά.

Θετικά σημεία 

Όπως έχει αναφερθεί και σε προηγούμενα κείμενα, οφείλουμε να προσεγγίζουμε τα γεγονότα με την δέουσα ισορροπία, προκειμένου η οπτική μας να είναι όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική. Το τρίτο δεκάλεπτο (έως και δύο λεπτά πριν το τέλος του) ήταν το μόνο διάστημα, στο οποίο οι γηπεδούχοι έδειξαν πυγμή στις αμυντικές τους προσπάθειες και διάθεση να βγάλουν τους φιλοξενουμένους από τα σημεία άνεσής τους ως προς την επιθετική τους ανάπτυξη.

Αρνητικά σημεία

   Όταν έχεις δεχθεί 43 πόντους με κάθε πιθανό τρόπο έως την ανάπαυλα, τα ερωτήματα είναι πολλά. Η Zalgiris ουδέποτε πιέστηκε αποτελεσματικά, ώστε να αλλάξουν οι χρόνοι στην εκτέλεση των δράσεών της. Η λειτουργία της πρώτης αμυντικής γραμμής ήταν η ρίζα του κακού, καθώς δεν αποτέλεσε παράγοντα σε κανένα σημείο του παιχνιδιού. Αυτό κοστίζει διπλά απέναντι σε καλοδουλεμένα σύνολα, τα οποία ποντάρουν σταθερά στην ανάπτυξη της επιθετικής τους ροής.

  Επιπροσθέτως, η ασυνέπεια στο αμυντικό rebound και στα αμυντικά close outs εξέθεσε τους παίκτες του Παναθηναϊκού, ιδίως στο διάστημα που επέστρεφαν στο ματς. Η Zalgiris «τιμώρησε» εμφατικά τις δύο αυτές αδράνειες (38 είχε η λιθουανική ομάδα, 28 η ελληνική), ολοκληρώνοντας την υπεροχή της με διαφορετικούς πρωταγωνιστές κάθε φορά (Grigonis και Lauvergne στο πρώτο ημίχρονο, Grigonis, Jokubaitis, Hayes στο δεύτερο):

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση