Η κακή συνήθεια και η απαλλαγή από αυτή

Ο Τάσος Τοτονίδης με αφορμή τη νίκη του Παναθηναϊκού στο Μιλάνο (77-80) απέναντι στην Αρμάνι, γράφει για την κακή συνήθεια των πρασίνων το τελευταίο διάστημα και στέκεται στο ένα και μοναδικό πράγμα που πρέπει να πράξουν.

Η ομάδα που βλέπουμε μέχρι τώρα, μήνα Δεκέμβριο, είναι ίσως η πιο «περίεργη» version του Παναθηναϊκού τα τελευταία χρόνια όσον αφορά την ιδιοκτησιακή και αγωνιστική του κατάσταση. Η πορεία των παραγόντων που «τρέχουν» την ομάδα μέχρι στιγμής κρίνεται θετική, αλλά ουσιαστικά αυτό που ενδιαφέρει τον κόσμο είναι τι εικόνα θα παρουσιάσει η ομάδα στο παρκέ, εκεί που κρίνονται όλα. Και είναι αλήθεια ότι το τελευταίο διάστημα, από τα δύο παιχνίδια στην Ισπανία με Βαλένθια και Μπασκόνια κατά σειρά, το εντός με την Μπάγερν, στη συνέχεια το εκτός με την Βιλερμπάν και μέχρι έως ότου ήρθε και η χθεσινοβραδινή «εξόρμηση» στο Μιλάνο κόντρα στην Αρμάνι, ο Παναθηναϊκός έχει φροντίσει να «μπριζώσει» το κοινό του.

Και είναι σίγουρα σεβαστή η απορία και η ανάγκη εύρεσης κάποιας εξήγησης για την τόσο έντονη μεταβολή εικόνας που παρουσιάζει στα παιχνίδια του, ειδικά σε αυτά που γίνονται μακριά από το σπίτι του. Ανέκαθεν, γνωρίζαμε ότι ο Παναθηναϊκός ήταν και είναι μια ομάδα έδρας που τα περισσότερα αποτελέσματα τα έκανε στο γήπεδό του-δεν λησμονείται επ ουδενί ο έξτρα παράγοντας της εξέδρας- τώρα όμως που λείπει ο κόσμος του λόγω των απαγορευτικών μέτρων, οφείλει να αντισταθμίσει την εις βάρος του συγκυρία, έχοντας μπροστά του όμως-και πρέπει να το αναγνωρίσουμε αυτό- να αντιμετωπίσει δύσκολες και άγνωστες καταστάσεις. Οικονομικά και αγωνιστικά.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η αγωνιστική αστάθεια της ομάδας είναι απότοκο της όλης κατάστασης, αλλά αυτό δεν αποτελεί καν δικαιολογία για τον «περίγυρο» του συλλόγου, πόσο μάλλον και για τους ίδιους (παίκτες, προπονητές) που δείχνουν συμβιβασμένοι με την νέα πραγματικότητα αλλά είναι αφοσιωμένοι 100% στη δική τους δουλειά που είναι το μπάσκετ.

Και για να περάσουμε στο παιχνίδι της Πέμπτης, αυτό που βλέπαμε δεν προϊδέαζε τους καλύτερους οιωνούς για το φινάλε, καθώς η διακύμανση του σκορ εύκολα σε έκανε να υποψιαστείς ότι το «πράγμα» όδευε σε αποτυχία-τουλάχιστον στις 3 πρώτες περιόδους- καθώς οι παίκτες του Γιώργου Βόβορα έμοιαζαν παθητικοί και εγκλωβισμένοι στο παιχνίδι των Ιταλών. Είπαμε, όμως, στις τρεις πρώτες περιόδους. Για καλό της ομάδας-και όχι μόνο(!)- ο Παναθηναϊκός πήρε το «όπλο» του, δηλαδή εφάρμοσε έστω και στο τέλος την φιλοσοφία την οποία ακολουθεί από την αρχή της σεζόν: την άμυνα. Οι παίκτες που κουβαλούσαν την Αρμάνι μέχρι εκείνο το σημείο(Ντιλέϊνι,Πάντερ) είχαν βγει έξω απ΄τα νερά τους από την αμυντική λειτουργία, στη συνέχεια η στόχευση του Βόβορα σωστά είχε «επίκεντρο» την καρδιά της ρακέτας των Ιταλών με post up παιχνίδι με πρωταγωνιστή τον Ντίνο Μήτογλου που είχε ανάγκη μια καλή εμφάνιση( τέλειωσε τον αγώνα με 14 πόντους και 6 ριμπάουντ). Φυσικά, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε τα μεγάλα σουτ των Μποχωρίδη, Νέντοβιτς και Παπαπέτρου, αλλά και την πολύ ώριμη και σωστά «διαβασμένη» επιλογή του Σέρβου γκαρντ να διεισδύσει προς τα μέσα, και εκμεταλλευόμενος την υψομετρική υπεροχή του Έλληνα σέντερ απέναντι στον πολύ κοντύτερο Κάιλ Χάινς και να ολοκληρώσει την νικηφόρα ανατροπή του Παναθηναϊκού με την alley-oop πάσα του. Μια νίκη, όπως αυτή, στην έδρα μιας εκ των πιο ακριβών ομάδων στην Ευρώπη, πέρα από το γεγονός ότι του δίνει βαθμολογική «ανάσα», αναπτερώνει την ψυχολογία των παικτών για τη συνέχεια. Και η διατήρηση της καλής ψυχολογίας, είναι ένα στοίχημα, πουν αν το κερδίσουν, θα τους οδηγήσει πολύ υψηλότερα απ’όσο περιμένουν.

Γίνεται κατανοητό, λοιπόν, σε μεγάλο βαθμό, ότι η ουσία για τον Παναθηναϊκό, όσο δύσκολο και αν φαίνεται, είναι να βρεθεί ο τρόπος ώστε να σταθεροποιηθεί η αγωνιστική ταυτότητα της ομάδας και να αποτελέσει «οδηγό».

ΥΓ1: Η συνταγή για τους πράσινους είναι μία: Πλάνο-Πίστη-Θέληση.

ΥΓ2: Η ομάδα θα αλλάξει επίπεδο αν η τριάδα Παπαπέτρου-Μήτογλου-Παπαγιάννη βρει σταθερό ρυθμό απόδοσης.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση