Η νύχτα που ντράπηκε η ντροπή

Ο Σπύρος Χρυσικόπουλος γράφει για την αισχρή αντιμετώπιση που δέχτηκε ο Παναθηναϊκός από τους διαιτητές κόντρα στη Ρεάλ.

Εντάξει το καταλάβαμε, παιδιά οκ το πήραμε το μήνυμα αλλά ξέρετε τι δεν έχετε την παραμικρή αξιοπρέπεια. Είστε μακράν τα χειρότερα ανθρωπάκια, που βγήκαν ποτέ. Ο φετινός Παναθηναϊκός, έχει γνώση από την αρχή της σεζόν για το ποια είναι η μοίρα του. Δεν έχει ανάγκη εσάς και τη διαιτησία σας, κόντρα σε μια από τις δυο πιο κακομαθημένες ομάδες της Ευρώπης. Η λέξη ντροπή δε φτάνει για να περιγράψει, αυτό που μας κάνατε να αισθανθούμε. Ο κύριος Μπερτομέου και η παρέα των ληστών του, ήρθαν να κλέψουν με κάθε τρόπο τη νίκη από τον Παναθηναϊκό της μεταβατικής περιόδου.

Αν κάτι μπορεί να κρατήσει κάποιος από το πρώτο ημίχρονο, είναι η διάθεση για άμυνα και κυρίως  για μάχη που είναι και το χαρακτηριστικό γνώρισμα του φετινού Παναθηναϊκού. Ένα πράγμα που θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα, είναι όταν υπάρχουν χαμηλά ποσοστά στα τρίποντα να υπάρχει εναλλακτικό πλάνο ώστε να μη χάνει τη συγκέντρωση της η ομάδα κυρίως σε παιχνίδια όπως αυτό με τη Ρεάλ όπου η ποιότητα της μπορεί να σε ισοπεδώσει ακόμη και χωρίς να το καταλάβεις. Θα πρέπει και ο πάγκος μαζί με την ομάδα, να έχει καθαρό μυαλό και να μην βλέπει το παιχνίδι να ξεφεύγει και μετά να κάνει διορθωτικές κινήσεις.

Δε μπορεί να γίνει καμία αγωνιστική κριτική, στο δεύτερο μέρος το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως η τριάδα του αίσχους έκανε τα πάντα για να πάρει τη νίκη η ομάδα με το κακομαθημένα γερόντια. Σύμφωνοι η Ρεάλ, έχει μεγαλύτερο βάθος στον πάγκο της έχει καλύτερους παίκτες αλλά όχι έτσι παιδιά όχι με αυτόν τον αλήτικο τρόπο.

Τι κρατάμε συνολικά από αυτή την αναμέτρηση, μα τι άλλο εκτός από τη μαχητικότητα όλων. Τη θέληση όλων να παλέψουν, μέχρι το τελευταίο λεπτό για ένα παιχνίδι το οποίο καθόρισαν από την αρχή μέχρι και το τέλος του οι διαιτητές.

Αν θα το βαφτίσει κάποιος κλάψα, απλά θα του πω ότι είναι εκτός θέματος γιατί μπορεί φέτος η ομάδα να έχει περιορισμένες δυνατότητες δε δικαιούται κανείς να τη ληστεύει με αυτόν τον τρόπο.

Το μόνο ταμείο που μπορεί να κάνει κάποιος, είναι να περιμένει να δει την ομάδα να παλεύει μέχρι τέλους της κανονικής περιόδου.

Μέσα από αυτά τα παιχνίδια, αλλά και τη συμπεριφορά και την αντιμετώπιση στις ήττες θα αποκτήσει τον χαρακτήρα και την ταυτότητα που θέλει τόσο ο προπονητής της όσο και όλος ο κόσμος που την παρακολουθεί και αποδεδειγμένα ζει και αναπνέει γι’ αυτήν.

Αυτό για το οποίο θα πρέπει επίσης να γίνει κουβέντα επί μακρόν, είναι πόσο δίκιο έχει ο μεγαλομέτοχος σε όλα όσα έχει πει για την Ευρωλίγκα. Άκομψος ο τρόπος του σύμφωνοι, μέσα στην υπερβολή επίσης σύμφωνοι όμως αυτό που έγινε στο Ο.Α.Κ.Α δείχνει απολύτως τις προθέσεις όλων απέναντι και σε αυτόν τον Παναθηναϊκό.

Ποια είναι η λύση σε όλο αυτό όμως, ποια άλλη εκτός από την συσπείρωση γύρω από την ομάδα τώρα όσο ποτέ… Δεν υπάρχει καλύτερη απάντηση σε όλους όσους νομίζουν πως είμαστε στη χειρότερη φάση της ιστορίας μας, και μας λένε αδύναμους.

Συσπείρωση γύρω από τον προπονητή και τους παίκτες, για να ολοκληρωθεί όσο πιο καλά γίνεται αυτή η σεζόν. Η οποία θα έχει κι’ άλλες τέτοιες βραδιές, με διαιτησίες καρμανιόλα σαν και αυτή. Το θέμα είναι εμείς να δίνουμε αυτό που πρέπει, σε αυτά τα παιδιά που πάνε κόντρα με το είναι τους και την ύπαρξη τους για να μας κάνουν περήφανους.

Όπως λέει και ένα πολύ σοφό σύνθημα από την κερκίδα, Παναθηναϊκός θα πει μαχητική ψυχή. Αυτό θα πρέπει να είναι ο πρώτος στόχος σε κάθε παιχνίδι, να το βλέπουν όλοι όσοι τον μισούν ακόμη και σε αυτή την κατάσταση και να δηλητηριάζονται από το ίδιο το μίσος που βγάζουν.

Το μόνο που πρέπει και οφείλει από δω και πέρα ο Εξάστερος, είναι να διεκδικεί τη νίκη σε κάθε παιχνίδι. Αρχής γενομένης από την αναμέτρηση κόντρα στην Άλμπα Βερολίνου, που δεν είναι καθόλου εύκολη. Κανείς δε θα πρέπει να πιστέψει πως αφού παλέψαμε με αυτόν τον τρόπο κόντρα στη Ρεάλ, έχουμε εξασφαλίσει τη νίκη με την Άλμπα Βερολίνου μια καλή ομάδα η οποία τα τελευταία χρόνια στο Ο.Α.Κ.Α μας δυσκολεύει παραδοσιακά. Η νίκη είναι το ζητούμενο για να μπορέσει η ομάδα να ανακτήσει την ψυχολογία της, αλλά και να διεκδικήσει ότι της αναλογεί από δω και πέρα στη διοργάνωση.

Μια διοργάνωση που και φέτος απέτυχε οικτρά να δώσει το παραμικρό αίσθημα ασφάλειας και διαφάνειας στους φιλάθλους και σε όσους την παρακολουθούν. Ένας Μπερτομέου που δε θα λογοδοτήσει σε κανέναν και τίποτα, αφού κανείς δεν έχει διάθεση να τον ελέγξει για τα πεπραγμένα του σε όλους τους τομείς πόσο μάλλον για τη διαιτησία.

Δείξτε όλοι από δω και πέρα την προσοχή και τη στήριξη που πρέπει και η ομάδα δεν βγει χαμένη. Άλλωστε όπως σας έχει γράψει πολλές φορές αυτή η σελίδα και αυτή εδώ η γωνιά, Ο ΣΤΟΧΟΣ ΓΙΑ ΦΕΤΟΣ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΝΑ ΒΓΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΧΤΑΔΑ.

Είναι απλό για να το ξαναπούμε, ο Παναθηναϊκός θέλει και θα πετύχει να επιβιώσει αγωνιστικά σε μια ιδιαίτερη για όλο το μπάσκετ αλλά και γι’ αυτόν σεζόν. Με δεδομένες τις οικονομικές δυσκολίες, λόγω της πανδημίας και όχι μόνο αφού όπως έχουμε διαπιστώσει υπάρχουν και οι αστάθμητοι παράγοντες που πάντα θα καθορίζουν την έκβαση των αγώνων.

ΥΓ: Μπράβο σε όλους για την πολύ μεγάλη προσπάθεια….                               

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση