Bully ball

Ο Δημήτρης Κουσουντίδης τονίζει τη σημασία της νίκης στο Καλίνινγκραντ, απονέμοντας τα εύσημα τόσο στους παίκτες του Παναθηναϊκού, όσο και στον Ρικ Πιτίνο.

Η παρουσία του Ρικ Πιτίνο στα μέρη μας είναι βάλσαμο για το ελληνικό μπάσκετ, το οποίο τα τελευταία χρόνια δείχνει να μην είναι σε θέση να ακολουθήσει τις σύγχρονες τάσεις του αθλήματος. Μονάχα μία τεράστια προσωπικότητα, όπως αυτός, μπορεί να κοιτάξει στα μάτια ορισμένες αναχρονιστικές νόρμες (αν εστιάσετε σε δηλώσεις του θα καταλάβετε πως δεν αναφέρομαι αποκλειστικά σε αγωνιστικής φύσεως τέτοιες) και να τις καταρρίψει με τα πεπραγμένα του ή τα λεγόμενά του. Outscore απέναντι στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας σε εκτός έδρας αγώνα; Γιατί όχι λοιπόν.

Στο Καλίνινγκραντ οι πράσινοι πέτυχαν μία νίκη χρυσάφι, η οποία ίσως τους δίνει το δικαίωμα να κοιτάξουν προς το ανώτερο βαθμολογικό στρώμα. Μία νίκη χαρακτήρα, καθώς σε στιγμές που το momentum έγερνε προς τη ρώσικη μεριά και τον καταιγιστικό ρυθμό, που η αρκούδα έδινε στο παιχνίδι, ο Παναθηναϊκός έβρισκε πάντα το σθένος να γυρίσει βγάζοντας στο προσκήνιο αρκετούς πρωταγωνιστές σε κρίσιμα σημεία.

Νίκη statement, δίχως αμφιβολία, με το σύνολο του Ρικ Πιτίνο να δηλώνει πως θα διεκδικεί νίκες στα ίσια σε οποιαδήποτε έδρα της Ευρώπης. Στη βραδιά ενηλικίωσης του Ντίνου Μήτογλου οι 25 πόντοι ή 34 μονάδες στο σύστημα αξιολόγησης δεν είναι κατά τη γνώμη μου τα σημαντικότερα κατορθώματά του.

Εκεί που πρέπει να εστιάσουμε είναι η αύρα που εκπέμπει αυτό το παιδί, η νοοτροπία με την οποία αγωνίζεται για κάθε μπάλα στο παρκέ. Ο Ντίνος Μήτογλου αγωνίζεται εδώ και καιρό με την αυτοπεποίθηση του πιο ψηλού και του πιο δυνατού παίκτη στο παρκέ.

Ο τρόπος που επιβλήθηκε απέναντι στα κορμιά των Ρώσων νομίζω τα λέει όλα. Ο Ντίνος Μήτογλου, λοιπόν, είναι ο τύπος που στα 23 του χρόνια κάνει bullying απέναντι στη frontline της πρωταθλήτριας Ευρώπης…

VS Μάικ Τζέιμς

Απέναντι στην ΤΣΣΚΑ ο Παναθηναϊκός έβρισκε μία ομάδα με μεγάλο βαθμό εξάρτησης από τον βασικό χειριστή της. Τον Μάικ Τζέιμς. Η παρομοίωση του Ρικ Πιτίνο με τους Χιούστον Ρόκετς, αναφερόμενος στη ρωσική ομάδα, δεν είναι καθόλου τυχαία.

Νο1 στόχος των ομάδων στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, όταν έρχονται αντιμέτωπες με την ομάδα του Τέξας, είναι να απομακρύνουν τη μπάλα από τα χέρια του «μούσια», ποντάροντας στο ότι το φτωχότερη ικανότητα σε εκτέλεση και δημιουργία των υπολοίπων θα οδηγήσει τους Ρόκετς σε άγονα εδάφη παραγωγικότητας.

Η ιδέα, λοιπόν, του coach Πιτίνο σχετικά με την αντιμετώπιση του Τζέιμς ήταν παρόμοια, τηρουμένων των αναλογιών φυσικά. Παρακολουθήσαμε αρκετά aggressive αντιμετώπιση στα pnr με χειριστή των Τζέιμς, η οποία συνήθως μεταφραζόταν σε hard hedge στα όρια της παγίδας και άλλες φορές σε γρήγορο show & recover. Ως αποτέλεσμα οι πράσινοι δεν εκτέθηκαν από το slashing του Τζέιμς, ο οποίος αν βρει διάδρομο μετά το εκρηκτικό πρώτο του βήμα απλά δεν πιάνεται.

Ο Αμερικανός pg έπρεπε να δουλέψει πολύ για τα σουτ που θα πάρει, τα οποία ήταν συνήθως εκτός ισορροπίας και τις περισσότερες φορές κάποιο πράσινο χέρι θα ήταν στο πρόσωπό του. Ο Καλάθης έπαιξε εξαιρετική προσωπική άμυνα και παρά τους 30 πόντους του Τζέιμς, το 10/23 εντός πεδιάς και τα 6 λάθη του μαρτυρούν, πως η συγκεκριμένη μάχη είχε νικητή τους φιλοξενούμενους.

Αμυντικά rotations

Με τους centers των πρασίνων να ανεβαίνουν ψηλά για να ελέγξουν τη δραστηριότητα του Μάικ Τζέιμς, το βάρος έπεσε στους υπόλοιπους παίκτες, οι οποίοι όφειλαν να καλύψουν την αμυντική ανισορροπία με περιστροφές. Η αλήθεια είναι πως ο βαθμός ανταπόκρισης σε αυτόν τον τομέα δεν κρίνεται αρκετά θετικός, όμως αν λάβουμε υπ’ όψιν μας το τραγικό αμυντικό πρόσωπο φέτος, υπήρξαν κάποια αρκετά ενθαρρυντικά δείγματα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η ΤΣΣΚΑ βρήκε αρκετά σουτ καλών προϋποθέσεων, καθώς τα αμυντικά rotations του Τριφυλλιού δεν βρίσκονται σε ανεπτυγμένο βαθμό ετοιμότητας. Έχουμε πει πως οι πράσινοι δεν διαθέτουν στο βάθος του ρόστερ τους τα εργαλεία εκείνα που θα τους δώσουν τη δυνατότητα να πιάσουν αμυντικά standards ομάδων όπως η Μακάμπι ή η Μπαρτσελόνα, όμως το αμυντικό ταβάνι δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό που βλέπουμε φέτος. Ο Παπαπέτρου έλεγξε πολύ καλά τον άξονα στην πίσω ζώνη, ενώ έτρεξε εξαιρετικά στην τελική γραμμή για να καλύψει στα close outs.

Οι κουβαλητές

Νικ Καλάθης και Ντίνος Μήτογλου ήταν αναμφίβολα οι παίκτες που πήραν από το χέρι την ομάδα και κουβάλησαν μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο του 45λέπτου. Η αναλογία 17 ασίστ για 1 λάθος, που έγραψε ο pg του Τριφυλλιού είναι επικών διαστάσεων, εμφάνιση που τον επανέφερε στο computerized mode στο οποίο τον έχουμε συνηθίσει τόσο καιρό.

Αν και παρασύρθηκε εκτελεστικά κυρίως στο 2ο μέρος σε ένα άτυπο duel απέναντι στον πρώην συμπαίκτη του, έβαλε τα κρίσιμα και κανείς δε μπορεί να του πει τίποτα.

Είπαμε παραπάνω, πως ο Μήτογλου απέναντι στην ΤΣΣΚΑ αγωνίστηκε με τη νοοτροπία ‘είμαι ο πιο κυρίαρχος παίκτης του παρκέ’. Για άλλη μια φορά έκανε τη διαφορά στον πιο σημαντικό τομέα σε εκτός έδρας αγώνα απέναντι σε ποιοτικότερο αντίπαλο. Τον τομέα των ριμπαόυντ. Ο Ντίνος είναι 7ος σε True Rebounding Ratio στη διοργάνωση, όσον αφορά τους παίκτες με >200 λεπτά συμμετοχής, εξασφαλίζοντας το 16.6% των διαθέσιμων ριμπάουντ και στις δύο μεριές του παρκέ όσο αγωνίζεται. Οι 6 παίκτες που βρίσκονται παραπάνω είναι καθαρόαιμα 5άρια και όχι tweeners, όπως ο Έλληνας F/C. Ο Ντίνος είναι ηλίου φαεινότερο πως αποτελεί τον πιο επιδραστικό αθλητή της πράσινης γραμμής ψηλών. Έχοντας διδαχθεί τα βασικά σε καλό πρόγραμμα των Ηνωμένων Πολιτειών (Καλάθης, Παπαπέτρου το ίδιο, δε μπορεί να είναι τυχαίο), μπορεί άνετα να παίξει και τις δύο θέσεις κάτι που πιστοποιήθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και στην προχθεσινή αναμέτρηση. Πολύ γρήγορα ρολαρίσματα (slip) μετά το σκριν, soft hands στα τελειώματα μετά από παιχνίδι με πλάτη, έβαλε πολύ σωστά το κορμί του σε άμυνα και επίθεση, ενώ επιμένω πως θα πρέπει να αυξήσει τον αριθμό των εκτελέσεων του από την περίμετρο, προκειμένου να ‘λυθεί’ και από αυτό το σημείο του παρκέ, αλλά και να αναβαθμίσει την επιθετική λειτουργία της ομάδας του. Ο χρόνος συμμετοχής του στο Καλίνινγκραντ μαρτυρά πως ο προπονητής πιστεύει ακράδαντα στην προοπτική και στα περιθώρια βελτίωσής του. Ήταν η εμφάνιση που χρειαζόταν προκειμένου να βρει την απαραίτητη αυτοπεποίθηση και άγνοια κινδύνου.

Ο Τζόνσον

Το πόσο πολλή ανάγκη είχε ο Παναθηναϊκός έναν στρατηγό στην άκρη του πάγκου του, ο οποίος θα διακρινόταν για την αυτοπεποίθηση και την αποφασιστικότητά του στο ρίσκο, φάνηκε από την επιλογή Τζόνσον περίπου 4 λεπτά πριν το τέλος της κανονικής διάρκειας, επιλογή που αποτέλεσε τον παράγοντα Χ έτσι ώστε να γείρει τελικά η πλάστιγγα υπέρ των πρασίνων.

Ο Τζόνσον ευστόχησε σε σημαντικά τρίποντα, ενώ με το μέγεθός του και τα μακριά άκρα του αποτέλεσε ισχυρό πυλώνα στα μετόπισθεν προσφέροντας αρκετά stops στα 9:41 που αγωνίστηκε. Το στοίχημα Τζόνσον δεν πρέπει να εγκαταλειφθεί από τον Παναθηναϊκό, αλλά και ο ίδιος οφείλει να κατανοήσει πως σε πρώτη φάση στα λίγα λεπτά που του αναλογούν θα πρέπει να παίζει στα κόκκινα, προκειμένου να σταθεροποιήσει το status του εντός συνόλου κι έπειτα να το αναβαθμίσει.

Παίκτες όπως ο Τζόνσον (ή ο Μήτογλου για τον οποίο έγινε αναφορά παραπάνω), οι οποίοι επιτρέπουν στους προπονητές τους να πειραματίζονται με τα μεγέθη των lineups είναι πολυτέλεια για κάθε ομάδα.

Advanced stats : Overbasket.com

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση