Back to the future

Ο Δημήτρης Κουσουντίδης γράφει για την προσήλωση του Παναθηναϊκού στα βασικά του αθλήματος και την αντίδραση που «έβγαλε» το σύνολο του Γιώργου Βόβορα.

Γνωρίζοντας τους πρώτους τριγμούς στα θεμέλια του οικοδομήματος, περνώντας ουσιαστικά την πρώτη του φετινή αγωνιστική κρίση πριν καλά καλά το ημερολόγιο ‘γράψει’ Δεκέμβριο, η στροφή και η προσήλωση του Τριφυλλιού στα βασικά του αθλήματος αποτελούσε μονόδρομο. Για ένα νέο, και σε δομές αλλά και σε φιλοσοφία, σύνολο η αντίδραση μετά το πρώτο knockdown παρουσιάζει πάντοτε σημαντικές και αντικειμενικές δυσκολίες.

Η επιστροφή στα βασικά, την οποία υλοποίησε άρτια το περασμένο βράδυ ο coach Βόβορας, συνεπάγεται βέβαια της περυσινής άκρως πετυχημένης συνταγής, η οποία έβγαλε απροσδόκητα στον αφρό τους πράσινους και τους επέτρεψε να παλέψουν για την είσοδό τους στο F4 απέναντι στη Βασίλισσα. Μίας συνταγής, που ο Αργύρης Πεδουλάκης είτε δεν ήθελε είτε δε μπορούσε (δεν θα μάθουμε ποτέ μάλλον) να εκτελέσει στο πολύ μικρό, είναι η αλήθεια, διάστημα παραμονής του στον πράσινο πάγκο. Γυρίζοντας στο σήμερα, ο Παναθηναϊκός κατάφερε να δραπετεύσει με μία μεστή εμφάνιση από το Κάουνας και στρέφει πλέον την προσοχή του στο Μόναχο, όπου ενδεχόμενο διπλό ίσως αποτελέσει το turning point της φετινής σεζόν του με το βαθμολογικό-ψυχολογικό boost, που αυτό θα επιφέρει να μοιάζει θεωρητικά τεράστιο. Μερικές σκέψεις και σχόλια, που προκύπτουν μετά το νικηφόρο πέρασμα από τη Zalgirio Arena.

Το πρώτο φετινό παιχνίδι, στο οποίο οι πράσινοι παρουσιάζονται με το μαχαίρι στα δόντια όσον αφορά τον αμυντικό τομέα, ανεβάζοντας αρκετά ψηλά τα επίπεδα physicality (εξάλλου δεν την κερδίζεις τη Ζαλγκίρις αν δεν τη δείρεις και δεν καταφέρεις να επιβληθείς αθλητικά και σε επίπεδο ενέργειας) κι έχοντας σαφή κατεύθυνση για κανένα εύκολο καλάθι στο ζωγραφιστό. Θα ήταν αδύνατο για τον Γιώργο Βόβορα να καταφέρει να πραγματοποιήσει ριζικές τομές στο αμυντικό κομμάτι, παρολ’ αυτά υπήρξαν ορισμένες προσαρμογές, οι οποίες μαρτυρούν πως το δούλεψε πολύ καλά το παιχνίδι όσον αφορά την προετοιμασία, ενώ παράλληλα κατόρθωσε να τονώσει τη διάθεση των παικτών του για άμυνες, επαφές και προστασία του ζωγραφιστού.

Με γνώμονα την περυσινή συνταγή επιτυχίας, που αναφέραμε παραπάνω, ο Γιώργος Παπαγιάννης ανέβασε αρκετά τα λεπτά συμμετοχής του κάνοντας αποτελεσματικά το καθήκον του, λειτουργώντας δηλαδή ως σκιάχτρο εντός ζωγραφιστού. Η τακτική των αλλαγών στα σκριν επιλέχθηκε σε λίγες περιπτώσεις με τον Παπαγιάννη στη θέση 5 να μένει πιο πίσω μετά το αντίπαλο pnr ελέγχοντας τη ρακέτα και τον Παναθηναϊκό να ρισκάρει λελογισμένα σε δύο περιπτώσεις. Αφενός, στη midrange εκτέλεση του Λούκας Λεκαβίτσιους και αφετέρου στις stretch ικανότητες του Τζοκ Λάντειλ μετά το pop out. Και οι δύο έκαναν το κομμάτι τους, όμως μετά από καιρό ήταν ο Παναθηναϊκός αυτός που επέλεξε τον τρόπο με τον οποίο θα ζήσει και θα πεθάνει και αυτό, κατά τη γνώμη μου κάνει τους αθλητές πολύ περισσότερο committed στο εκάστοτε πλάνο. Οι ευεργετικές επιρροές του να θέτεις εσύ τους κανόνες του παιχνιδιού σε αντίθεση με το να προσαρμόζεσαι στα δεδομένα που θα επιβάλλει ο αντίπαλος…

Ευεργετική επιρροή στο παιχνίδι των πρασίνων είχε και ο έλεγχος των ριμπάουντ. Το πόσο σημαντικός είναι ο τομέας των ριμπάουντ δεν μπορεί να αποτυπωθεί σε μερικές γραμμές. Ειδικά σε εκτός έδρας αγώνες αυτού του επιπέδου, όπου κοιτάς να εκτελέσεις καλύτερα από τον γηπεδούχο ακόμα και την παραμικρή λεπτομέρεια προκειμένου να ισοφαρίσεις το χάντικαπ του «εχθρικού» κοινού. Το να εξασφαλίζεις όσο το δυνατόν περισσότερες κατοχές, που ισοδυναμεί με περισσότερες ευκαιρίες και πιθανότητες για καλάθια είναι το Α και το Ω.

Το ότι μέχρι και ο Τόμας έδειξε απαράμιλλη προσήλωση στον συγκεκριμένο τομέα, αν και δεν είναι από τα πιο δυνατά του σημεία, λέει πολλά. Ευκαιρίας δοθείσης (ριμπάουντ) λίγα λόγια για τον κορυφαίο ριμπάουντερ αυτής της ομάδας. Τον Ντίνο Μήτογλου. Πριν καταθέσω την ένστασή μου και χωρίς να λάβω υπ’ όψιν τη χθεσινή ολιγόλεπτη μεν εξαιρετική δε παρουσία του (ναι εξαιρετική, παρότι ήταν ο μόνος άποντος από τους 12 που πάτησαν παρκέ), ας καταθέσω τα δύο δεδομένα. Πρώτον, ο Παναθηναϊκός είναι η δεύτερη χειρότερη rebounding team της διοργάνωσης μαζεύοντας το 47.4% των διαθέσιμων ριμπάουντ.

Δεύτερον, ο Μήτογλου μαζεύει τα περισσότερα αμυντικά ριμπάουντ από κάθε άλλο συμπαίκτη του με τα 27.5 από τα ενδεχόμενα 100 να καταλήγουν στα χέρια του (σ.σ. να θυμάστε ότι το αμυντικό ριμπάουντ για κάθε ομάδα που ηγείται ο Νικ Καλάθης είναι τόσο σημαντικό όσο το οξυγόνο για τον εκάστοτε ζωντανό οργανισμό). Νομίζω πως τα 7:54 που βρίσκεται κατά μέσο όρο στο παρκέ είναι λίγα αναλογικά με την προοπτική που δίνει στο παιχνίδι των πρασίνων η παρουσία του. Στο χθεσινό παιχνίδι, στα μόλις 5 λεπτά, που αγωνίστηκε έχει βάλει εξαιρετικά το κορμί του στην άμυνα, έχει κλέψει, έχει δώσει σωστές βοήθειες στους συμπαίκτες του, έχει σπρώξει και κόψει στα ίσια τον ΛεΝτέι στο χαμηλό post, έχει μαζέψει κάθε εναέρια διεκδικήσιμη μπάλα. Επιθετικά, τα τελειώματά του από κοντά, σίγουρα χαρακτηρίζονται από νευρικότητα, όμως είναι ξεκάθαρο πως του λείπει ρυθμός και αυτοπεποίθηση. Σε αυτήν την περίπτωση νομίζω πως ο Παναθηναϊκός έχει αδικήσει και τον Ντίνο, αλλά και τον ίδιο του τον εαυτό.

Η επιστροφή του Παππά και η μέχρι στιγμής θετική του συνεισφορά έχουν δώσει λύσεις στο ζήτημα του Τριφυλλιού στα guards. Υπάρχει καλύτερη ροή επιθετικά πλέον για τη second unit (σε σύγκριση με τις multi forwards lineups και τον Ράις στο κουμάντο), όμως χρειάζεται και δημιουργική-παραγωγική βελτίωση γιατί με δύο ball hogs ταυτόχρονα στο παρκέ (Ράις-Παππάς) ο κίνδυνος του overdribbling είναι εκεί, γεγονός που αποδείχθηκε και χθες απέναντι σε σκληρή, πιεστική περιφερειακή άμυνα. Την ίδια ώρα η χρήση του Τζόνσον ως ball handler σε pnr καταστάσεις αποτελεί μια επιλογή που καταδεικνύει ακόμη περισσότερο το πρόβλημα, παρότι ο Τζόνσον δείχνει πως το’ χει. Παρατηρώ, επίσης, πως στα τελευταία παιχνίδια, οι πράσινοι έχουν πάψει να δουλεύουν με σκριν μακριά από τη μπάλα για τον Φριντέτ. Είχαμε πει μετά τα πρώτα φιλικά προετοιμασίας, ότι η συχνότητα των off ball δράσεων για άμεση εκτέλεση για τον Φριντέτ θα μειωθεί, καθώς νομοτελειακά ένα σκόρερ του συγκεκριμένου βεληνεκούς θα πάρει τη μπάλα στα χέρια του. Παρολ’ αυτά, ο Παναθηναϊκός έχει πάψει να αναζητεί την συγκεκριμένη πτυχή στο παιχνίδι του, αν και με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσε να φέρει σε δύσκολη θέση και να προβληματίσει πολλές άμυνες της διοργάνωσης και να ακουμπήσει επιθετικά ο ίδιος σε στιγμές επιθετικής δυστοκίας.

Ο Νικ Καλάθης, από την άλλη μεριά, μας εξωθεί σε ιερόσυλες σκέψεις. Νομίζω, ότι έχει κερδίσει τον τίτλο του κορυφαίου Ευρωπαίου πασέρ όλων των εποχών στη συνείδηση αρκετών, όμως δε μπορεί να μην σκεφτείς ότι τα passing και dribbling skills του αγγίζουν επίπεδα Στιβ Νας και Τζαμάλ Κρόφορντ αντίστοιχα. Αφήστε εκτός συζήτησης τα νούμερά του και σκεφτείτε απλά τι μπάλες μπορεί να περάσει με το κακό του χέρι, το αριστερό, και σε κατάσταση αιφνιδιασμού και σε σετ παιχνίδι και βρίσκοντας σε κίνηση τον συμπαίκτη του, αλλά και δίνοντας τη μπάλα στο κατάλληλο σημείο για άμεση εκτέλεση από θέση. Επιπλέον, εκτελεστικά μέχρι τώρα στη σεζόν έχει εκθέσει πολλούς επικριτές σχετικά με το shot selection του, μέσα στους οποίους είμαι κι εγώ. Με 3/4 off the dribble τρίποντα κατάφερε ισχυρό πλήγμα κατά των Λιθουανών και αχρήστευσε κάθε αμυντικό πλάνο του coach Γιασικεβίτσιους. Το εντυπωσιακότερο όλων, βέβαια, είναι η αναλογία ασίστ λαθών με 12/1 σε μία καυτή έδρα και απέναντι ίσως στην πιο σκληρή ομάδα της διοργάνωσης. Βιονικός.

Advanced Statistics: overbasket.com

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση