Τα πράσινα Μ-84

Αφιερωμάτων συνέχεια σήμερα με το Χρήστο Δραγανίγο να γράφει το τρίτο μέρος από το νέο πενταμελή κύκλο αφιερωμάτων του Pickngreen.gr.

Αυτή τη φορά, καταπιανόμαστε με πέντε σέντερ που προέρχονται από τις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας και έγραψαν με χρυσά γράμματα το όνομα τους στην υπέρλαμπρη ιστορία του «τριφυλλιού». Όπως και στα υπόλοιπα αφιερώματα έτσι και στο σημερινό, η σειρά αναφοράς των εν λόγω αθλητών είναι τυχαία, μιας και δε χωρά καμία απολύτως σύγκριση μεταξύ τους. Πάμε λοιπόν να θυμηθούμε αναλυτικά τα «τανκς» που σήκωσαν τα βάρη της «πράσινης» frontline στους ώμους τους.

ΣΤΟΓΙΑΝ ΒΡΑΝΚΟΒΙΤΣ

Στην προσπάθεια των αδελφών Γιαννακόπουλων για εδραίωση του Παναθηναϊκού στην Ευρωπαϊκή ελίτ, το καλοκαίρι του 1992 ήταν κομβικό. Πέρα από την απόκτηση του Νίκου Γκάλη, οι διοικητικοί ηγέτες του «τριφυλλιού» κατάφεραν να ντύσουν στα πράσινα τον 28χρόνο, τότε, Στόγιαν Βράνκοβιτς. Ο Κροάτης γίγαντας μετά από μια διετία στο ΝΒΑ και τους Μπόστον Σέλτικς, αποτέλεσε τον πυλώνα στην ρακέτα του Παναθηναϊκού, βοηθώντας τα μέγιστα στην πορεία της ομάδας σε δύο συναπτά final four το 1993 και το 1994.

vrankovic.jpg

Αναμφίβολα όμως, η κορυφαία στιγμή του «Στόικο» στον Παναθηναϊκό ήταν ο τελικός στο Παρίσι το 1996. Πιο συγκεκριμένα, ο Παναγιώτης Γιαννάκης έχασε τον έλεγχο της μπάλας στην τελευταία φάση του αγώνα και ο Μοντέρο ήταν ένα λέι απ μακριά από το να χαρίσει στην Μπαρτσελόνα το Ευρωπαϊκό. Ο Ισπανός όμως υπολόγιζε χωρίς τον Βράνκοβιτς. Με ένα αδιανόητο σπριντ για παίκτη που στέκεται στα 2.18, ο Κροάτης πρόλαβε τον Ισπανό και με ένα εντυπωσιακό μπλοκ χάρισε στην ομάδα του Μπόζινταρ Μάλκοβιτς το πρώτο Ευρωπαϊκό της ιστορίας της. Αυτή έμελε να είναι και η τελευταία χρονιά του Κροάτη με τη πράσινη φανέλα, μιας και εκείνο το καλοκαίρι επέστρεψε στο ΝΒΑ, για λογαριασμό των Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Η συνεισφορά του όμως στο παρθενικό πρωτάθλημα Ευρώπης της ομάδας, του χάρισε μια θέση στην κορυφαία πεντάδα στην ιστορία του συλλόγου το 2015.

ΝΤΙΝΟ ΡΑΤΖΑ

Με το κενό του Βράνκοβιτς να είναι τεράστιο στην πράσινη ρακέτα, οι αδελφοί Γιαννακόπουλοι δεν ήταν διατεθειμένοι να αφήσουν τον Παναθηναϊκό στην τύχη του. Έτσι, το καλοκαίρι του 1997 τάραξαν ακόμη μια φορά τα νερά του Ευρωπαϊκού μπάσκετ, φέρνοντας από τους Μπόστον Σέλτικς, ξανά, τον Κροάτη Ντίνο Ράτζα. Ο 30χρόνος ψηλός, παιδί της χρυσής γενιάς της Γιουγκοπλάστικα, ταλαιπωρήθηκε όσο ελάχιστοι από τραυματισμούς στην τετραετία του στη Βοστώνη και έτσι πήρε το δρόμο της Ευρωπαϊκής επιστροφής.

ρατζα.jpg

Στη διετία του με τη πράσινη φανέλα, ο βιρτουόζος σέντερ πανηγύρισε δύο σερί πρωταθλήματα (1998,1999), αφήνοντας τα πέτρινα χρόνια του Παναθηναϊκού οριστικά στο παρελθόν. Παρόλη την επιτυχία εντός παρκέ η θητεία του Κροάτη τελείωσε άδοξα, λόγω ενός περιστατικού μεταξύ του ιδίου, του τότε προπονητή της ομάδας Λευτέρη Σούμποτιτς και του Δημήτρη Γιαννακόπουλου. Έτσι, το καλοκαίρι του 1999 ο Ράτζα αποχώρησε για την Κροατική Ζαντάρ.

ΖΕΛΙΚΟ ΡΕΜΠΡΑΤΣΑ

Με την επιτυχία του 1999, φρέσκια στον κόσμο και στη διοίκηση της ομάδας, ο Παύλος Γιαννακόπουλος αποφάσισε να φέρει τον Παναθηναϊκό ξανά στην κορυφή της Ευρώπης. Έτσι, αφού έδωσε τα κλειδιά της ομάδας στον Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς, το επόμενο μέλημα ήταν να βρεθεί ο παίκτης ο οποίος θα κυριαρχεί στη ρακέτα. Γι’ αυτό το ρόλο ο Ζοτς επέλεξε το γνώστο του από την κοινή τους θητεία σε Παρτιζάν και Μπενετόν Τρεβίζο, Ζέλικο Ρέμπρατσα. Ο Σέρβος σέντερ στη θητεία του στο Τριφύλλι δικαίωσε άρδην τις προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί γύρω από το όνομα του. Ένας πραγματικός αρτίστας με πλάτη στο καλάθι, ελάχιστοι ήταν εκείνοι που μπορούσαν να του βάλουν δύσκολα.

rebraca.jpg

Ένας από αυτούς ήταν ο εκλιπόντας Νέιτ Χάφμαν, με τον οποίο βρέθηκαν αντιμέτωποι σε δύο σερί Ευρωπαϊκούς τελικούς. Και αν σε αυτόν του 2001 οι Ισραηλινοί χαμογέλασαν, στη Θεσσαλονίκη το 2000, ο Ρέμπρατσα ήταν ο απόλυτος κυρίαρχος. Με 20 πόντους στον τελικό, ο Σέρβος αναδείχθηκε σε MVP του final four, με τον Παναθηναϊκό να κατακτά την Ευρώπη για δεύτερη φορά στην ιστορία του. Πέραν της Euroleague, ο ύψους 2.13 ψηλός κατέκτησε τα πρωταθλήματα του 2000 και του 2001, κλείνοντας με ιδανικό τρόπο την διετία του με τον Παναθηναϊκό.

Ντέγιαν Τομάσεβιτς

Με τον Παναθηναϊκό να κατακτά την τρίτη θέση στο final-4 του 2005, ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήξερε πως η γραμμή των ψηλών χρειαζόταν κάτι διαφορετικό από όσα έδινε ο Μάικ Μπατίστ. Έτσι, το καλοκαίρι του 2005 ο Ντέγιαν Τομάσεβιτς πέρασε την πόρτα του ΟΑΚΑ. Μετά από μια τετραετία στην Ισπανία με Ταού και Βαλένθια, ο 32χρόνος τότε ψηλός, ήρθε να δώσει εμπειρία και δημιουργία από τη θέση πέντε. Ένας από τους λίγους που έχουν χαρακτηριστεί ως playmaker ρακέτας, ο Τομάσεβιτς μπορούσε τόσο να μοιράσει ασίστ, όσο να σκοράρει και να παίξει εξαιρετική άμυνα. Το πάθος του δε, τον έκανε να γίνει από τους αγαπημένους της πράσινης εξέδρας, με τον ίδιο να εκφράζει σε κάθε ευκαιρία την αγάπη του για τους «πράσινους» φιλάθλους.

tomasevic.jpg

Με τον Παναθηναϊκό ο Σέρβος πανηγύρισε το 4ο αστέρι, στο final-4 της Αθήνας το 2007, όπου και είχε σημαντική προσφορά. Επίσης, πανηγύρισε νταμπλ το 2006 και το 2008, ενώ το 2007 ήταν μέλος του πρώτου triple crown στην ιστορία της ομάδας. Ένας τραυματισμός όμως που του στοίχισε σχεδόν ολόκληρη τη χρονιά 2007-08, αποτέλεσε το λόγο να αποχωρήσει από το ΟΑΚΑ και να συνεχίσει στον ΠΑΟΚ, με την θητεία του όμως να θεωρείται πέρα για πέρα επιτυχημένη.

ΝΙΚΟΛΑ ΠΕΚΟΒΙΤΣ

Με τους Τομάσεβιτς και Ζίζιτς παρελθόν, ο ΠαναθηναΙκος είχε μένει με μοναδικό παίκτη στη θέση «5» τον Μάικ Μπατίστ. Λύση στο πρόβλημα αυτό ήρθε να δώσει ο Νίκολα Πέκοβιτς. Ο 22χρόνος Μαυροβούνιος γίγαντας, ήρθε ως ένας φέρελπις ψηλός, μετά από μια κυρίαρχη χρονιά με τη Παρτιζάν. Η εξέλιξη του όμως, ξεπέρασε τις προσδοκίες και του πιο αισιόδοξου.

peko.jpg

Ένας πραγματικός οδοστρωτήρας στο λόου ποστ, ο «Πέκο» αποτέλεσε τον ιδανικό παρτενέρ του Μάικ Μπατίστ στη διετία του στην ομάδα. Σημείο αναφοράς στην υπερομάδα του 2009, ο Μαυροβούνιος κυριαρχούσε στη ρακέτα, όντας από τους πρώτους σκόρερ της ομάδας με 13 πόντους ανά αγώνα. Η επόμενη σεζόν ήταν ακόμα καλύτερη για τον Πέκοβιτς, όμως οι συνεχείς τραυματισμοί στέρησαν τόσο από τον ίδιο, όσο και από τον Παναθηναϊκό, την υπεράσπιση του Ευρωπαϊκού του θρόνου. Με πέντε τίτλους σε δύο χρόνια, ήταν πλέον εμφανές πως η Γηραιά Ήπειρος δεν μπορούσε να κρατήσει τον «Πέκο», με τον παίκτη να υπογράφει πολυετές συμβόλαιο με τους Μινεσότα Τίμπεργουλβς. Τα πολλά προβλήματα στα γόνατα όμως, του στέρησαν την καριέρα που ονειρευόταν, με τον ίδιο να «κρεμάει» τα παπούτσια του το 2017, μόλις στα 31 του χρόνια.

Αυτό ήταν λοιπόν και το σημερινό αφιέρωμα. Την επόμενη εβδομάδα θα θυμηθούμε μερικούς ακόμα θρύλους της ομάδας, με το τέταρτο και προτελευταίο μέρος της σειράς αυτής. Έως τότε μένετε συντονισμένοι στο Pickngreen.gr και να είστε όλοι καλά.

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter

Αφήστε μια απάντηση