PNG +

by pickngreen.gr

Trust the Process

SHARE IT

"Αγωνιστική κατρακύλα για τον Παναθηναϊκό τις τελευταίες τρεις εβδομάδες με το χθεσινό γερό χαστούκι των Γερμανών να σηματοδοτεί φαινομενικά το φετινό σημείο ναδίρ του Τριφυλλιού από άποψη απόδοσης." Αναλύει ο Δημήτρης Κουσουντίδης.

Αγωνιστική κατρακύλα για τον Παναθηναϊκό τις τελευταίες τρεις εβδομάδες με το χθεσινό γερό χαστούκι των Γερμανών να σηματοδοτεί φαινομενικά το φετινό σημείο ναδίρ του Τριφυλλιού από άποψη απόδοσης. Η συντριβή με 95-74 στη βόρεια Βαυαρία, αναμφίβολα έχει μετριάσει τις πιθανές υψηλές προσδοκίες και επαναφέρει τους παίκτες στη σκληρή πραγματικότητα της Euroleague. Το τοξικό περιβάλλον της διοργάνωσης δε χωρά όμως δεύτερες σκέψεις ευαισθησίες και ακραίους συναισθηματισμούς. Είναι τόσο μεγάλος ο βαθμός φθοράς, που δεν επιτρέπει σε καμία ομάδα να μένει σε μια κακή ήττα. Ας εμπιστευτούμε και ας στηρίξουμε το φετινό ‘σύστημα’ όμως. Αυτό είναι που θα βγάλει εκ νέου στον αφρό τις μπασκετικές αρετές όλων των παικτών-παραγόντων του ρόστερ και θα οδηγήσει το παιχνίδι των πρασίνων στα υψηλά στάνταρ Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου. Πάμε να δούμε ψύχραιμα τα στοιχεία, που προκύπτουν από τον χθεσινό κατήφορο.

Είναι μάλλον μεταφυσικό το πόσο νομοτελειακά το μπάσκετ απονείμει δικαιοσύνη με βάση τις επιλογές και τις παρεμβάσεις σου. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Όταν ανέφερα ανά τακτά χρονικά διαστήματα την έλλειψη όγκου και muscles του Παναθηναϊκού στο ζωγραφιστό είχα ακριβώς στο μυαλό μου το χθεσινό πάθημα. Χωρίς τα δύο πιο ‘βαριά’ ονόματά της διαθέσιμα (Ραντόσεβιτς, Μίτροβιτς), η λειψή (το τονίζω) γερμανική frontline έκανε χαβαλέ δυστυχώς κάτω από την πράσινη ρακέτα. Προεξάρχοντος του Ρούμπιτ -που, όπως είχαμε τονίσει από τη 2η αγωνιστική (το Euroleague material έκανε μπαμ από τότε), τον ευνοεί σημαντικά το αμιγώς fundamental basketball της Brose και θα απασχολήσει ομάδες του υψηλότερου οικονομικά ραφιού στο μέλλον- και δευτερευόντως του Μούσλι, η Μπάμπεργκ βρήκε πολλά εύκολα καλάθια μετά από απλές pick and roll δράσεις ή τάισμα του ψηλού μετά τις αλλαγές και εύκολο τελείωμα με τη βοήθεια του ισχυρού εκτοπίσματος. Σε πρώτο βαθμό, για να διορθώσεις το λάθος σου, χρειάζεται να το παραδεχθείς. Όπως, λοιπόν, έχω εκθειάσει πολλάκις τον Τσάβι Πασκουάλ για την υψηλού επιπέδου μπασκετική του αντίληψη, αλλά και για την ιδεολογία του σχετικά με τις τάσεις του σύγχρονου μπάσκετ, έτσι οφείλω να τονίσω και τα εκάστοτε λάθη του. Αν υποθέσουμε, ότι πήγε στην επιλογή ενός καθαρόαιμου sniper για τη θέση 2 χωρίς ιδιαίτερα playmaking χαρακτηριστικά (πολύ κακό ball handling για να παίξει άσος ο Ντένμον και αυτός είναι ο λόγος, που δεν στέριωσε ποτέ στο NBA) βάση λογικής για το μπάσκετ, που ήθελε να παίξει, τότε υπάρχει μία σημαντική ατέλεια στο καλοκαιρινό recruitment. Δεν υπάρχει ο παίκτης μέσα στο βαμμένο, τον οποίον θα τον νιώσει ο αντίπαλος ψηλός (όταν παίζει με πλάτη) ή κοντός (όταν εφορμά προς το καλάθι του Παναθηναϊκού). Μπένσον, Καβαλιάουσκας, Μότουμ, Ρούμπιτ, Στίματς, ΜακΛιν, Σεραφάν κ.λπ. Σαν πολλές εμφανίσεις καριέρας δε μαζεύτηκαν ; Και για να το κάνω πιο λιανά, πάρτε το παράδειγμα του Ολυμπιακού. Αν εξαιρέσουμε τον Παπανικολάου και τον Χάκετ (πέρυσι), ο Ολυμπιακός έχει στελεχώσει το ρόστερ του για δύο συνεχόμενες χρονιές με μέτριους αμυντικούς στην περίμετρο. Γιατί το πρόβλημα στην άμυνα εμφανίζεται φέτος και όχι πέρυσι; Είναι πολύ απλό. Ό,τι λάθος γινόταν στην πρώτη γραμμή αμύνης και κυρίως στον άξονα ερχόταν σε δεύτερο χρόνο ο Μπιρτς με τις τανάλιες του και το διόρθωνε δίνοντας άπειρα defensive stops καθ’ όλη τη διάρκεια της σεζόν. Ας μη γελιόμαστε ούτε ο Γκιστ, ούτε ο Γκάμπριελ, ούτε ο Σίνγκλετον χαρακτηρίζονται rim protectors. Όσο πιο γρήγορά διορθωθεί το συγκεκριμένο λάθος, τόσο το καλύτερο για την ομάδα και για τον ίδιο τον παίκτη που θα έρθει. Το δεύτερο συμπέρασμα, που αποκομίζω είναι αυτό των φυσικών δυνάμεων. Οι αντοχές και οι ανάσες της περιφέρειας είναι σε καλό επίπεδο κάτι που αποδείχθηκε από την εξωγήινη εμφάνιση του Καλάθη και των σωστών αμυντικών αντιδράσεων των Παππά και Θανάση. Το μελανό σημείο εντοπίζεται στους Σίνγκλετον και Γκιστ. Οι Διόσκουροι της πράσινης frontline τράβηξαν πάρα πολύ κουπί στο πρώτο μισό της σεζόν και η κούραση πλέον είναι εμφανέστατη, όσον αφορά τους δύο αμερικάνους F/C. Καλό θα ήταν στα παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος να ανοίξει αρκετά πλέον το rotation αρχής γενομένης από το παιχνίδι με τον ΠΑΟΚ, διότι το έλλειμμα ενέργειας των δύο ψηλών ‘ταβανιάζει’ δυστυχώς την απόδοση των πρασίνων και τις δύο πλευρές του παρκέ.

Επιθετικά, τα σκριν, που πραγματοποιούν πλέον σπάνε εύκολα από καλούς αμυντικούς, γεγονός που αποτελεί σημαντικό πρόβλημα για μια ομάδα που βασίζεται στο spacing και στις γρήγορες off ball δράσεις. Αυτός, λοιπόν, είναι και ο λόγος, που παίκτες, όπως ο Ρίβερς ή ο Ντένμον, των οποίων οι ικανότητες ευδοκιμούν σε ένα αρμονικό multi-screen περιβάλλον, δεν έχουν σταθερή απόδοση τον τελευταίο καιρό και περιορίζονται σε κάποια επιθετικά ξεσπάσματα. Οι χρόνοι, επιπλέον, στις double high ball screen δράσεις (roll του Γκιστ και pop out του Σίνγκλετον ταυτόχρονα), που χαρακτήριζαν το παιχνίδι του Παναθηναϊκού, έχουν αυξηθεί, ενώ οι πόντοι στο ανοιχτό γήπεδο δεν προκύπτουν με την ίδια ευκολία.

Το κυριότερο πρόβλημα, όμως, εντοπίζεται στην άμυνα, εκεί που η ομάδα ξεγυμνώθηκε στον χθεσινό αγώνα. Η εισαγωγική πάσα στο low post, πλέον, μετά τις αλλαγές στα σκριν, περνάει πολύ εύκολα είτε από τον Σίνγκλετον είτε από τον Γκιστ. Το πρόβλημα αυτό ήταν εμφανές και απέναντι στη Ζαλγκίρις με τον Καβαλιάουσκας να πραγματοποιεί επική εμφάνιση και απέναντι στον Ολυμπιακό αν και Πρίντεζης και ΜακΛιν βρίσκονται σε πολύ κακό φεγγάρι. Πολλές φορές μάλιστα η Brose βρήκε ανοιχτή τη διάβαση του άξονα στο transition με την πράσινη frontcourt να είναι κάποια κλικ πιο αργή από την αντίστοιχη γερμανική και να χάνει όλες τις μάχες των sprints κατά κράτος. Έχασα το μέτρημα από το πόσες φορές ο αντίπαλος επιτιθέμενος πέρασε πολύ εύκολα τους δύο ψηλούς στα πόδια σε 1V1 καταστάσεις. Η total switching άμυνα του Πασκουάλ, που αποτελούσε το ισχυρότερο εφόδιο της ομάδας, αποδεικνύεται ευχή και κατάρα, συνεπώς. Ο Τσάβι το πάλεψε το παιχνίδι (μη μένετε στην τελική διαφορά, αφού από ένα σημείο και μετά οι πράσινοι –ΚΑΚΩΣ- απλά περπατούσαν πάνω στο παρκέ) και το γύρισε μάλιστα με αιχμή του δόρατος την 3-2 άμυνα ζώνης, που επέλεξε στο 3ο δεκάλεπτο με τον Σίνγκλετον στο κεφάλι και Αντετοκούνμπο-Γκιστ στην πίσω ζώνη για τα sprints της baseline. Με έναν μονάχα παίκτη να συνεισφέρει στο επιθετικό μισό όμως, λογικά κάποια στιγμή ο Πναθηναϊκός θα κατέρρεε.

Αντί επιλόγου, δήλωση του coach Γιασικεβίτσιους μετά το προ μηνών Ζαλγκίρις-Παναθηναϊκός. «Φυσικά και είμαι χαρούμενος, που νικήσαμε την ομάδα που έπειζε πιθανόν το καλύτερο μπάσκετ στην Euroleague τους τελευταίους δύο μήνες. Το κάναμε προτάσσοντας μεγάλη μαχητικότητα. Ελπίζω αυτή η εμπειρία να ωθήσει τους παίκτες μου να πιστέψουν στο σύστημα. Να πιστέψουν σε αυτό, που κάνουμε εδώ…». Trust the Process…

ΥΓ : «Είναι μάλλον μεταφυσικό το πόσο νομοτελειακά το μπάσκετ απονείμει δικαιοσύνη με βάση τις επιλογές και τις παρεμβάσεις σου. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.». Κρατήστε το αυτό για το τέλος. Όχι απαραίτητα για τον Παναθηναϊκό.

SHARE IT