PNG +

by pickngreen.gr

Οι High risk–High reward πράσινες επενδύσεις

SHARE IT

Φώτσης, Καλαϊτζής, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Λάκοβιτς, Τσαρτσαρής, Χατζηβρέττας, Μπατίστ, Διαμαντίδης, Σπανούλης, Περπέρογλου, Καλάθης. Μερικά παραδείγματα των καρπών, που έδρεψε ο Παναθηναϊκός στο παρελθόν μέσω της σωστής διαδικασίας ανάπτυξης νεαρών αθλητών είτε γηγενών είτε ξένων και της σταδιακής και ελεγχόμενης ένταξής τους στο ανώτατο ευρωπαϊκό επίπεδο. Μόνο εύκολη και ανώδυνη δε μπορεί να θεωρηθεί μία τέτοια διαδικασία, όμως με την κατάλληλη τεχνογνωσία, την δέουσα νοοτροπία και κουλτούρα στη ραχοκοκαλιά του κλαμπ, το πηλίκο κάποια στιγμή, νομοτελειακά, θα έχει θετικό πρόσημο. Αυτά τα στοιχεία φαίνεται, ότι έχει απολέσει ο Παναθηναϊκός τα τελευταία χρόνια, με τελευταίο τέκνο της συγκεκριμένης παραγωγικής διαδικασίας να είναι ο Νικ Καλάθης επί Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Μελανό σημείο για το brand name του συλλόγου, αναμφίβολα, και αυτό από φέτος θα πρέπει ν’ αλλάξει. Το συγκεκριμένο είναι ίσως το μεγαλύτερο στοίχημα του Τσάβι Πασκουάλ για την ερχόμενη κρισιμότερη χρονιά στην καριέρα του στον πάγκο των πρασίνων. Την τεχνογνωσία την διαθέτει ο Καταλανός, δίχως αμφιβολία. Αρκεί να προσέξουμε πόσοι παίκτες πραγματοποίησαν το υπερατλαντικό ταξίδι Βαρκελώνη – Ηνωμένες Πολιτείες επί τη θητεία του στη Μπάρτσα.

Λούκας Λεκαβίτσιους και Ντίνος Μήτογλου πληρούν τις απαραίτητες προϋποθέσεις να μακροημερεύσουν στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση έχοντας βασικό ρόλο στην ομάδα τους, μέσα όμως από σκληρή ατομική δουλειά, αλλά και σωστή καθοδήγηση από έναν τεχνοκράτη coach κι από ένα τεράστιο club, που προσπαθεί να επαναδιαμορφώσει την παλιά πετυχημένη συνταγή όσον αφορά τον τομέα ανάπτυξης νεαρών παικτών.

Οι δύο αναγνώσεις της επιλογής Λεκαβίτσιους

Η περυσινή επιλογή του coach Πασκουάλ να συμπληρώσει τη backcourt του με τον Λούκας Λεκαβίτσιους στη θέση του back up pg ήταν θεωρητικά στη σωστή κατεύθυνση. Ένα νέο παιδί, με πολύ ταλέντο και όρεξη για δουλειά, προερχόμενο από ένα εκ των κορυφαίων «προγραμμάτων» στην Ευρώπη τη δεδομένη χρονική στιγμή. Το status του, μάλιστα, ήταν το ιδανικό για να κουμπώσει μαζί με το Νο1 της ομάδας, Νικ Καλάθη, και να του προσφέρει πολύτιμες ανάσες. Όλοι θα θέλαμε ένα μεγαλύτερο όνομα σε αυτή τη θέση, έναν πιο παιγμένο σε EL level αθλητή, που θα μπει στο παρκέ και αυτομάτως θα ανεβάσει τα ποιοτικά standards της ομάδας. Ποιος όμως θα δεχόταν να έρθει και να αναλωθεί σε οχτάλεπτα, στα οποία θα ξεκουράζει το Νικ, και σε garbage time ; Η ιδέα για την ανάπτυξη και βελτίωση ενός νεαρού Ευρωπαίου αθλητή, λοιπόν, κρίνεται σωστή σε συνάρτηση με τον διαθέσιμο χώρο στο ρόστερ και το μπάτζετ, που διατέθηκε.

Επί του πρακτέου, η πρώτη σεζόν του Λεκαβίτσιους μακριά από την πατρίδα του δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Δεν ήταν και η χειρότερη φυσικά. Ο βραχύσωμος Λιθουανός μας έδωσε την περυσινή σεζόν αρκετά δείγματα του πληθωρικού ταλέντου του και κουβάλησε την ομάδα στην κρίσιμη καμπή must win παιχνιδιών. Θυμίζω πολύ πρόχειρα : το εντός έδρας παιχνίδι κόντρα στη Μακάμπι (το πρώτο εκ των τριών παιχνιδιών, που θα απουσίαζε ο Καλάθης), όπου τιμώρησε την προκλητικά παθητική άμυνα της ομάδας του λαού, το διπλό στο ΣΕΦ, σε ένα παιχνίδι, που Καλάθης και Παππάς είχαν σιγήσει, ενώ ο Ντένμον δεν αγωνίστηκε ούτε δευτερόλεπτο, καθώς και το ιδιάζουσας βαθμολογικής σημασίας διπλό στη Μάλαγα, εκεί όπου αναδείχθηκε στον game changing παράγοντα, που αφύπνισε το σύνολο. Πολλά, όμως, ήταν και τα παιχνίδια, στα οποία ο Λεκαβίτσιους δε μπήκε ποτέ στο κλίμα όντας αρνητικός για την ομάδα του. Η ρίζα του προβλήματος εντοπίζεται και στον ίδιο τον παίκτη και στον προπονητή. Ενώ το μεγάλο μείον στο πακέτο του Λιθουανού είναι ξεκάθαρα το ύψος και τα κοντά άκρα, ούτε ο αθλητής ούτε ο coach κατέβαλαν το καλύτερο δυνατό effort, ώστε να καμουφλάρουν το συγκεκριμένο ντεζαβαντάζ προς όφελος της ομάδας. Σε πρώτη φάση (και αρχής γενομένης από το καλοκαίρι, που μας πέρασε) ο Λέκα θα πρέπει να δυναμώσει και στα πόδια και στο upper body τόσο όσο να μην χάσει από την ταχύτητα και την έκρηξή του. Από’ κει και πέρα, ήταν ηλίου φαεινότερο, πως το παιχνίδι του Παναθηναϊκού και στις δύο μεριές του παρκέ δεν ευνοούσε τον Λιθουανό guard και αυτό αποτελεί ένα μείζον ζήτημα προς επίλυση για τον coach Πασκουάλ.

Αρχικά, είναι πολύ δύσκολο να προστατευτεί στη διαρκή άμυνα αλλαγών, οπότε θα πρέπει από φέτος να δούμε και διαφορετικές επιλογές στον συγκεκριμένο τομέα είτε μέσω triple switch (το είδαμε κάποιες φορές στην αρχή της σεζόν) είτε με πιο συχνή χρήση παγίδων είτε με πιο επιθετικά hedge outs των ψηλών (τα γρήγορα πόδια των Λάσμε και Γκιστ παρέχουν δικλείδα ασφαλείας για γρήγορα recovers, ενώ η παρουσία των Θανάση και Παπαπέτρου στη baseline αποτελεί μία έξτρα ασφάλεια). Επιθετικά τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Ο coach θα πρέπει να δώσει τη μπάλα στον έτερο guard του σχήματος (Καλάθης, Λάνγκφορντ, Λοτζέσκι – καλό θα ήταν να περιοριστούν σχήματα με Λεκαβίτσιους και Παππά) και να εμπλέξει τον Λιθουανό σε off ball δράσεις όσο δύσκολο και να ακούγεται θεωρητικά. Παρακολουθήσαμε την επίθεση του Παναθηναϊκού αρκετά στατική με τη μπάλα στα χέρια του Λεκαβίτσιους. Ο Πασκουάλ θα πρέπει να εξασφαλίσει τις καλύτερες δυνατές συνθήκες προκειμένου να ενεργοποιηθούν οι επιθετικές αρετές του παίκτη του. Το μακρινό του σουτ (ο πιο efficient σουτέρ του ρόστερ) και οι mid range εκτελέσεις μετά από pick είναι στοιχεία, που οφείλουν να εκμεταλλευθούν οι πράσινοι. Δε μπορούμε να περιμένουμε τον Λεκαβίτσιους να οργανώσει και να θέσει σε λειτουργία μία motion επίθεση (περυσινή version) διαρκής επικοινωνίας της δυνατής με την αδύνατη πλευρά, αφού δε μπορεί να δει τις πάσες πάνω από την άμυνα που βλέπει ο Καλάθης. Μπορούμε, όμως, να τον δούμε να εκτελεί ή και να δημιουργεί περισσότερο με ευνοϊκότερες συνθήκες, τις οποίες θα φτιάξει το σύστημα γι’ αυτόν και όχι αυτός για το σύστημα. Όσο συνεχίζουμε να κρίνουμε τον Λέκα ως floor general τόσο περισσότερο θα μας απογοητεύει.

Η χρυσή ευκαιρία του Ντίνου

Στη ρούκι του σεζόν στην Ευρωλίγκα (πέρυσι πήρε σχεδόν μηδαμινό χρόνο συμμετοχής) ο Μήτογλου πρόκειται να αποτελέσει ενεργό κομμάτι του rotation για την ομάδα του με το πεδίο για τον ίδιο να κρίνεται εκ προοιμίου ιδιαίτερα ευνοϊκό. Η επιλογή Τόμας για τη θέση του βασικού PF προσφέρει αυτόματα αρκετό χώρο στο νεαρό Μήτογλου. Χωρίς να μειώνω την αγωνιστική αξία του Ντεσόν Τόμας (ίσα ίσα είναι πολύ καλός παίκτης), κάποια στιγμή ο Τσάβι θα πρέπει να ματσάρει σε μέγεθος άλλα αντίπαλα 4άρια (π.χ. Βόιτμαν, Τόμκινς κ.α.) και τότε θα είναι ο Μήτογλου, που θα κληθεί να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά.

Αποτελεί κατά τη γνώμη μου μία από τις δύο σημαντικότερες επενδύσεις του Παναθηναϊκού για το μέλλον (Καλαϊτζάκης ο έτερος). Το πολύ ελπιδοφόρο φυσικό του πακέτο σε συνδυασμό με την stretch φύση του τον κάνουν πολύ δύσκολα αντιμετωπίσιμο για την αντίπαλη άμυνα. Ιδιαίτερα δυνατός και καλός ριμπάουντερ έχοντας τη δυνατότητα να παίξει και τη θέση 5 (τουλάχιστον στην άμυνα). Θα πρέπει να βρει τρόπο να διαχειριστεί το εύθραυστο πνεύμα του, καθώς σε αυτό το επίπεδο θα συναντήσει δυνατό ανταγωνισμό, που θα πρέπει να υπερκεράσει. Πρέπει να μάθει να βλέπει την κάθε κατοχή ξεχωριστά, δίχως να επηρεάζεται συναισθηματικά από την εξέλιξή της. Οφείλει να γίνει πιο aggressive πηγαίνοντας straight to the hoop με τη μπάλα στο παρκέ και εκτελώντας με περισσότερη αυτοπεποίθηση από την περιφέρεια. Δεύτερες σκέψεις θα τιμωρηθούν διαδικαστικά σε EL level. Οι έμπειροι αθλητές δεν αστειεύονται σε τόσο υψηλών απαιτήσεων διοργάνωση και οσμίζονται την αμφιβολία, όπως ο καρχαρίας το αίμα.

Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι η αχίλλειος πτέρνα του και στοιχείο, που κρίνεται απαραίτητο να βελτιώσει αποτελούν τα πλάγια βήματα. Η πλευρική του ταχύτητα για forward είναι σε κακό επίπεδο και με την τάση που επικρατεί στο σύγχρονο μπάσκετ για undersized σχήματα αποτελεί τεράστιο μειονέκτημα. Διαθέτει, βέβαια, rim protecting ένστικτα (δεν θα αφήσει καλάθι χωρίς να αμυνθεί ψηλά) και αυτό είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό. Η άμυνα εδάφους, όμως, είναι αυτή που θα πρέπει να επικεντρωθεί, καθώς από εκεί θα κριθεί και το ποσοστό συμμετοχής του μέσα στη χρονιά. Επιπλέον, το παιχνίδι του Ντίνου στο post είναι ιδιαίτερα άγουρο και είναι κρίμα, διότι ύψος, δύναμη και όγκος είναι στοιχεία, που τον χαρακτηρίζουν. Πρέπει να δουλέψει πολύ το footwork, όπως και τα τελειώματά του με πλάτη στο καλάθι. Με τη συγκεκριμένη πρώτη ύλη ο Μήτογλου έχει προοπτικές για τον άτυπο τίτλο του πιο all around forward της Γηραιάς ηπείρου κάποια στιγμή στο μέλλον. Αρκεί, όπως προείπαμε, να δουλέψει με γνώμονα τις αδυναμίες του. Είναι δεδομένο πως θα πάρει χρόνο από τον Πασκουάλ, ο οποίος ίσως στο πρόσωπο του Ντίνου βλέπει το νέο Λόρμπεκ του.

SHARE IT