PNG +

by pickngreen.gr

Εξέλιξη και Ρεαλισμός

SHARE IT

Φτάνοντας στο τέλος του δρόμου, η βασίλισσα του - ανεξήγητα - πιο υποτιμημένου coach της Γηραιάς ηπείρου, Πάμπλο Λάσο, έδειξε πολύ πιο αποφασισμένη και ψύχραιμη στο τελευταίο κρίσιμο σπριντ σε σχέση με τους φιλόδοξους ανταγωνιστές της και έκοψε πρώτη το νήμα του τερματισμού. Απολύτως δίκαια με βάση τις εμφανίσεις της το τριήμερο 18-20 Μαΐου, αφού τα υψηλά ποσοστά πνευματικής οξυδέρκειας (intangibles) και των 12 αθλητών της, που πάτησαν το παρκέ της Σταρκ Αρένα, δεν έδωσαν σε κανένα το δικαίωμα αμφισβήτησης. Το αν βρέθηκε δίκαια στο final4 του Βελιγραδίου είναι κάτι που πραγματικά δε γνωρίζω και κάποιοι φρόντισαν να μην ανακαλύψω ποτέ. Θα είναι καταστροφικό, παρολ’ αυτά, και θα επηρεάσει αρνητικά και την έκβαση της επόμενης σεζόν, εάν αναλωθούμε σε «σφαγές», σε «Τζόρντιδες», σε «βαλίτσες» κ.α. και δεν κοιταχτούμε, ως Παναθηναϊκός, κατάματα στον καθρέπτη. Η πικρή αλήθεια είναι πως παρουσιάστηκαν σημαντικές ανορθογραφίες και κατά τη διάρκεια της offseason και κατά τη διάρκεια της αγωνιστικής σεζόν, για τις οποίες δεν φταίει κανένας άλλος παρά ο ίδιος ο πράσινος οργανισμός. Οι αγωνιστικές φιλοσοφίες των δύο τελευταίων μεγάλων νικητών της διοργάνωσης, οι διαφορετικές προσεγγίσεις των Ομπράντοβιτς και Λάσο καθοδηγούν τη σκέψη μας σε νέα μονοπάτια, σχετικά με το ‘πού θα παίζεται’ το μπάσκετ της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Αυτό το μονοπάτι οφείλει να ακολουθήσει ο Παναθηναϊκός με αφετηρία το φετινό καλοκαίρι και οδηγό έναν πολύπειρο coach, γνώστη των σύγχρονων τάσεων του αθλήματος και αρκετά έμπειρο πλέον σχετικά με την – άγνωστη για τον ίδιο – ιδιόμορφη ελληνική νοοτροπία. Φενέρ και Ρεάλ τα τελευταία χρόνια αντιπροσωπεύουν τους δύο ετερώνυμους πόλους, στυλ, κατευθύνσεις, προσεγγίσεις (πείτε το όπως θέλετε), που διεκδικούν το θώκο του πιο ενδεδειγμένου πρέσβη του ευρωπαϊκού μπάσκετ στην άλλη μεριά του Ατλαντικού. Από τη μία μεριά, υπάρχει ο κορυφαίος coach – ψυχολόγος της Ευρώπης, λάτρης της σκληρής άμυνας, των heavy pick and roll επιθέσεων και γενικότερα mastermind του αμιγώς ‘ευρωπαϊκού’ μισού γηπέδου (η – δικαιολογημένα εν μέρει – υπερβολική του αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη σε αυτόν τον τύπο παιχνιδιού μάλλον του στέρησε το back to back τρόπαιο) με λαμπρότερα έργα του τον Παναθηναϊκό 2006-2012 και τη Φενέρ 2015-2018. Από την άλλη μεριά, συναντάμε μάλλον τον πιο ανοιχτόμυαλο τεχνικό της Γηραιάς ηπείρου, ο οποίος δείχνει να προσαρμόζεται στα εκάστοτε νέα δεδομένα πιο γρήγορα από κάθε συνάδελφό του (μικρή επιφύλαξη και για τον Ντέιβιντ Μπλατ) και από το 2011 μέχρι και σήμερα έχει παρουσιάσει εξαιρετικό θέαμα μέσω της up tempo φιλοσοφίας του και της γρήγορης επιθετικής ροής που έχει θεσπίσει στο set game, παράγωγο αμερικανοϊσπανικών ερεθισμάτων.

Αν διάλεγα το στυλ, που θα υιοθετούσε η ομάδα μου, θα πήγαινα με το Λάσο σκεπτόμενος την εξελικτική πορεία που διαγράφει το άθλημα παρά τη λατρεία μου για τον Γκαστόνε (sic) και την ξεχωριστή του προσωπικότητα. Παρόλ’ αυτά, θεωρώ πως κάθε σύνολο οφείλει πλέον να στοχεύει στη σύνθεση του υβριδίου των δύο παραπάνω προσεγγίσεων. Οι two way teams θα προχωρούν ψηλά δίχως αμφιβολία και θα έχουν τη δυνατότητα να καθορίζουν τη μοίρα τους και να ατενίζουν το μέλλον με περισσότερες προοπτικές. Το μονοδιάστατο μπάσκετ έχει πεθάνει, με τον κάθε προπονητή να χρειάζεται αρκετά εργαλεία με πλούσια και ποικίλα skill sets. Ας αντιπαραβάλουμε με τα του οίκου μας με γρήγορο flashback στη σειρά με τη Ρεάλ. Οι Γκάμπριελ, Γκιστ και Σίνγκλετον (χωρίς αμφιβολία από τους πιο ταλαντούχους Αμερικανούς ψηλούς της διοργάνωσης) αυτού του κόσμου μαζί με τις πλούσιες αθλητικές ικανότητές τους είναι προφανώς πολύτιμοι για κάθε ομάδα. Παρόλ’ αυτά είναι παίκτες που στο έντονο και επίπονο physical game, που προσφέρει μία σειρά στην post season, θα κωλώσουν. Θα βρεθεί ένας Ρέγιες, ένας Ταβάρες, ένας Αγιόν και θα τους κάνει μία χαψιά σε σημαντικούς τομείς κλειστών παιχνιδιών, όπως η διεκδίκηση των ριμπάουντ. Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται να αντιπαραθέσεις στο παρκέ παίκτες με διαφορετικά αγωνιστικά χαρακτηριστικά και φιλοσοφία. Δυστυχώς, πιστεύω ότι εάν ο Παναθηναϊκός διέθετε έναν σκληροτράχηλο, hard – nosed forward (π.χ. Κουρμπάνοφ, Ουλανόβας, Παπαπέτρου, Σενγκέλια) αντί του soft Γκάμπριελ, θα έβγαινε νικητής από τη σειρά με την πρωταθλήτρια. Τόσο κοντά μα τόσο μακριά… Ας προσπαθήσουμε να ερμηνεύσουμε πρακτικά τον όρο υβρίδιο Φενέρ – Ρεάλ με βάση το έμψυχο δυναμικό των δύο ομάδων και των αγωνιστικών επιλογών τους εντός τεσσάρων γραμμών. Το ιδανικότερο για μία ομάδα θα είναι να διαθέτει την προοπτική να βγαίνει αλώβητη από παιχνίδια και των 65 και των 90 πόντων. Αναμφίβολα, ο κάθε coach οφείλει να επενδύει ισότιμα και στις δύο μεριές του παρκέ υιοθετώντας ένα πολυδιάστατο status. Επιβάλλεται να διαθέτει ένα καλοδουλεμένο, στο μισό γήπεδο, σύνολο (υπόδειγμα το φετινό οικοδόμημα του Σάρας με τους 10 παίκτες του σκληρού πυρήνα να μετατρέπονται σε εν δυνάμει playmakers είτε με πρόσωπο είτε με πλάτη στο καλάθι), το οποίο να έχει τη δυνατότητα εκμετάλλευσης των ανοιχτών διαβάσεων του transition παιχνιδιού και των early executions σε δεύτερο χρόνο. Παράδειγμα προς μίμηση η φετινή διττή φύση της Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία επικράτησε της Φενέρ στον τελικό σε ένα παιχνίδι θεωρητικά κομμένο και ραμμένο στα γούστα του Ζοτς. Τεράστιο παράσημο για τον Λάσο το γεγονός, ότι από τη στιγμή που δε βρήκε στρωμένο το κόκκινο χαλί του αιφνιδιασμού ελέω γρήγορου αμυντικού transition των Τούρκων, γύρισε πολύ σωστά τη μπάλα μέχρι να βρει τις καλύτερες προϋποθέσεις για εκτέλεση και χτύπησε κάθε πιθανό miss match των δεινοσαύρων του μέσα στη ρακέτα. Ο Λάσο είναι αναμφίβολα ο άνθρωπος, ο οποίος έχει πλησιάσει περισσότερο από κάθε άλλον Ευρωπαίο ομόλογό του το two way basketball και του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια γι’ αυτό το κατόρθωμα.

Από’ κει και πέρα, όπως έχουμε τονίσει, τα ποσοστά αποτελεσματικότητας των pick and roll actions ολοένα και μειώνονται εξ αιτίας της ανεπτυγμένης, πλέον, τεχνογνωσίας. Στόχος αποτελεί η εκμετάλλευση των close outs με διάφορους τρόπους. Η ανισορροπία της άμυνας κατά τη διάρκεια των περιστροφών είναι το καταλληλότερο σημείο για να πετύχει πλήγματα μία ομάδα, κατάσταση, η οποία βγάζει στον αφρό ικανότητες πλαγίων παικτών όπως οι Ντατόμε, Κοζέρ, Μέλι (παρέδωσε σεμινάριο αγωνιστικής συμπεριφοράς forward – close out threat στον τελικό) κ.α. Επιπλέον, είναι χαρακτηριστική η δήλωση του Λάσο μετά τον περυσινό χαμένο ημιτελικό απέναντι στη Φενέρμπαχτσε, πως η ομάδα του ηττήθηκε λόγω διαφοράς ύψους. Κούζμιτς σε πρώτη φάση και Ταβάρες σε δεύτερη, οι αντιδράσεις του Βάσκου προπονητή, ο οποίος πήρε φέτος το αίμα του πίσω εν τη απουσία δυνατού upper body και elite defensive instincts μέσα στο ζωγραφιστό των αντιπάλων φιναλίστ. Η απουσία του περυσινού συγκινητικού Έκπε Ούντο κρίνεται πιο σοβαρή σε σχέση με αυτή του Μπογκντάνοβιτς κατά τη γνώμη μου.

Συνοπτικά (θα έχουμε την ευκαιρία να μιλήσουμε και μέσα στο καλοκαίρι σχετικά με τη στελέχωση της ομάδας), με βάση το παρόν ρόστερ και με την προϋπόθεση ότι διοίκηση και τεχνικό τιμ θα επιδιώξουν την παραμονή του σκληρού πυρήνα της ομάδας, ο Πασκουάλ οφείλει να κινηθεί στοχευόμενα στο μεταγραφικό παζάρι. Κατανοώντας τις ελλείψεις του ρόστερ του εν συναρτήσει με το νέο μοντέλο παιχνιδιού, που ευδοκιμεί στα ευρωπαϊκά παρκέ τη σύγχρονη εποχή. Πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό ορισμένα στοιχεία, που έλειψαν τη φετινή σεζόν και κράτησαν την πόρτα του F4 κλειστή για 6η συνεχόμενη σεζόν. Ο Παναθηναϊκός επιβάλλεται να ενισχυθεί σε όρους pure height, muscles στις θέσεις των forwards και centers και ανεπτυγμένου court vision κατανεμημένου σε όλες τις θέσεις. Είναι απαραίτητο για την ομαλή λειτουργία των set επιθέσεων να υπάρχουν καλοί screeners στις θέσεις 4 και 5 με ανεπτυγμένες δημιουργικές ικανότητες κυρίως μέσα στο βαμμένο και με πρόσωπο στο καλάθι από το high post (μετά από short roll). Δε νοείται σε καμία περίπτωση, ο μοναδικός δημιουργικός πόλος της ομάδας να είναι ο – βιονικός κατά τ’ άλλα - Καλάθης. Αθλητικότητα, mobility, γρήγορα πόδια και χέρια υπάρχουν και μάλιστα σε αφθονία στο πράσινο ρόστερ προκειμένου να υπάρχει η προοπτική των small σχημάτων υπό ειδικές συνθήκες. Αυτά που χρειάζονται είναι ορισμένες dominant παρουσίες μέσα στο ζωγραφιστό και δυνατοί αθλητές στις ενδιάμεσες θέσεις, ικανοί να τρέξουν σωστά τα close outs. Πρόκειται για μία από τις κορυφαίες ομάδες στο ανοιχτό γήπεδο και αυτό είναι παράγωγο της σωστής δουλειάς του Τσάβι. Εκεί που οφείλει να επενδύσει ο ίδιος το ερχόμενο καλοκαίρι είναι το μισό γήπεδο, έτσι ώστε να υποστηριχθούν σωστά οι flow/motion επιθέσεις του και να παραχθεί όμορφο και αποδοτικό μπάσκετ σε καταστάσεις 5V5. Αυτό είναι το δικό του στοίχημα.
Αντί επιλόγου, η πιο σημαντική παρατήρηση. Οι σειρές των τελικών μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού είναι ίσως οι πιο ενδιαφέρουσες της Ευρώπης από άποψη πνευματικών διακυμάνσεων. Πολλοί φίλαθλοι εκτός συνόρων περιμένουν πως και πως αυτούς τους αγώνες και αυτό κάτι λέει για το επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των δύο αιωνίων. Οκ, μπορεί τα παιχνίδια αυτά να μην διαθέτουν το ίδιο ποιοτικό status με τα σημερινά Ρεάλ-Μπαρτσελόνα ή παλαιότερα τα Βίρτους-Φορτιτούντο π.χ., όμως οι ειδικές συνθήκες, που διαμορφώνονται στα εν Ελλάδι ντέρμπι αιωνίων χρίζουν πραγματικά κοινωνιολογικής έρευνας. Ακριβώς επειδή είναι παιχνίδια ειδικών συνθηκών, μπορούν να δημιουργήσουν εσφαλμένα συμπεράσματα σχετικά με την απόδοση του κάθε παίκτη. Για παράδειγμα, μπορεί ο Γκιστ να έχει στη σειρά μ.ο. 16 πόντους και 10 ριμπάουντ χαρίζοντας άλλον ένα σημαντικό τίτλο στην ομάδα του. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός, ότι καλώς ή κακώς βρίσκεται στη Δύση της καριέρας του και είναι παράλογο να θεωρείται βασικό center ομάδας, που έχει στόχο την ευρωπαϊκή διάκριση. Ο σχεδιασμός για τη νέα σεζόν δεν πρέπει να κριθεί από αυτά τα παιχνίδια. Θα είναι μέγα λάθος. Όχι στον ρομαντισμό. Ναι στον ρεαλισμό.

SHARE IT