PNG +

by pickngreen.gr

«Δημήτρης Διαμαντίδης , ο ήρωας των παιδικών μου χρόνων»

SHARE IT

Το θυμάμαι σαν χθες. Είναι 24 Σεπτεμβρίου του 2005, εγω παιδάκι 10 χρονών, μαγεμένος από τον άθλο της εθνικής το προηγούμενο καλοκαίρι, κάθομαι να παρακολουθήσω τον ημιτελικό του Ευρωμπάσκετ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Γαλλία. Δεν ξέρω πολλά από μπάσκετ, το μοναδικό παιχνίδι που έχω παρακολουθήσει είναι ο τελικός στην Μπολόνια το 2002. Παναθηναϊκός από κούνια βλέπετε. Ενώ λοιπόν πιστεύω πως όλα έχουν κριθεί και έχουμε ηττηθεί, ακούω την γνωστή ατάκα του Βασίλη Σκουντή : «7..6..ποιος, ποιος; Βάλτο αγόρι μου…» . Η μπάλα καταλήγει στο καλάθι, η εθνική έχει προκριθεί στον τελικό κι εγώ ψάχνω ποιος το έκανε αυτό. «Ναι ο Διαμαντίδης» ακούγεται από τον Σκουντή. Το όνομα αυτό χαράχτηκε εκείνη τη στιγμή στο μυαλό μου.

Από τότε άλλαξαν πολλά. Συνειδητοποίησα πως δεν υπήρχε μόνο ποδόσφαιρο, αλλά και μπάσκετ. Ξεκινάω να παρακολουθώ τα παιχνίδια του Παναθηναϊκού, αν και το πρωτάθλημα τότε δεν είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Επόμενη μεγάλη στάση… Σαϊτάμα. Αυτή την φορά είμαι πιο ψυλλιασμένος και παρακολουθώ ολόκληρη την πορεία της εθνικής. Φτάνουμε στον αξέχαστο ημιτελικό με την Αμερική. Το παιχνίδι δείχνει να ξεφεύγει από τον έλεγχο της ομάδας μας, ο Chris Paul βγαίνει στον αιφνιδιασμό , πάει για ένα εύκολο lay up και από το πουθενά πετάγεται πάλι αυτός ο τύπος, ο Διαμαντίδης , τον κόβει στα ίσια και η εθνική ξεκινάει την αντεπίθεσή της. Λίγο αργότερα , στα μέσα της τρίτης περιόδου ζαλίζει με τις σταυρωτές του τον LeBron James και σκοράρει για τρεις νικώντας και το χρονόμετρο για να ξεφύγουμε με 12. Η συνέχεια έχει γραφτεί στην ιστορία! Βλέποντας τους παίκτες μας να πανηγυρίζουν στο τέλος συγκινούμαι και ξέρω πια πως το μπάσκετ είναι το άθλημα μου.

Από την ημέρα εκείνη μέχρι σήμερα, δεν έχω χάσει κανένα σημαντικό παιχνίδι τόσο του Παναθηναϊκού όσο και της εθνικής. Και πάντα στα δύσκολα ήταν εκεί ο ίδιος άνθρωπος, φορούσε την στολή του και έφερνε το χαμόγελο στο πρόσωπό μου. Όταν έχανα το θάρρος μου και πίστευα πως όλα έχουν κριθεί, εμφανιζόταν ο Διαμαντίδης και το έπαιρνε πάνω του. Όταν είχα άγχος πριν από ένα παιχνίδι σκεφτόμουν πως υπάρχει ο Διαμαντίδης, οπότε δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Είναι σαν το σήμα του Μπάτμαν, που φώτιζε τον ουρανό του Γκόθαμ όταν υπήρχε ανάγκη. Όταν έβλεπα τον Δημήτρη να είναι στο παρκέ στα τελευταία λεπτά , έβλεπα τον δικό μου Μπάτμαν, τον δικό μου ήρωα να μου εξασφαλίζει πως όλα θα πάνε καλά.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Τα τρία διαδοχικά του τρίποντα στον τελικό κυπέλλου με τον Ολυμπιακό; Την τάπα στον Άκερ που έσωσε ένα πρωτάθλημα, ή το επιθετικό ριμπάουντ και το καλάθι του στην παράταση; Το κλέψιμο στην πάσα του Μουλαομέροβιτς και την ασσίστ στον Μπατίστ που σημάδεψε μια τεράστια ανατροπή στο ΣΕΦ; Τους 13 πόντους σε 75 δευτερόλεπτα με την Ολύμπια Λιουμπλιάνας ή το τρίποντο στα μούτρα του Τζαουάι στην Βαρκελώνη; Αυτά είναι ελάχιστα μπροστά σε όσα έχει κάνει. Ο Δημήτρης μου έχει χαρίσει απίστευτες εμπειρίες και συγκινήσεις, τόσες που θα ήθελα χιλιάδες λέξεις για να καταγράψω.

Νιώθω ευλογημένος που είχα την τύχη να παρακολουθήσω όλη του την μπασκετική καριέρα και τυχερός που θα μπορώ να μεταδώσω αυτές τις αμέτρητες αναμνήσεις και συγκινήσεις ,που μας χάρισε, στα παιδιά μου. Νιώθω ακόμα πιο τυχερός που βρέθηκα στο γήπεδο στο τελευταίο του παιχνίδι και στην βράβευσή του, που τον χειροκρότησα και φώναξα από την εξέδρα του Ο.Α.Κ.Α «Διαμαντίδης οε οε οε»!

Έχουν γραφτεί εκατοντάδες άρθρα για τα κατορθώματά του και τον ξεχωριστό του χαρακτήρα. Δεν έχει νόημα να προσθέσω κάτι σ αυτά παρά μόνο την δική μου εκδοχή του τι εστί Διαμαντίδης. Δεν μπορώ να τον κρίνω αντικειμενικά, για μένα είναι ο σπουδαιότερος μπασκετμπολίστας και γενικότερα αθλητής που έχω δει με τα μάτια μου. Δημήτρη Διαμαντίδη , αν ποτέ διαβάσεις αυτό το κείμενο , θέλω να σε ευχαριστήσω από τα βάθη της ψυχής μου που συντρόφευσες τα παιδικά μου χρόνια με αυτόν τον ξεχωριστό τρόπο! Εύχομαι να καταφέρεις το ίδιο και με τα δικά σου παιδάκια! Χρόνια σου πολλά!

SHARE IT