PNG +

by pickngreen.gr

Άκης Παναγιωταράς στο Pickngreen.gr : «Ο Διαμαντίδης αποτελεί παράδειγμα για κάθε παιδί»

SHARE IT

Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος της συνέντευξης που παραχώρησε ο Άκης Παναγιωταράς στον Σπύρο Γραμμένο και το pickngreen.gr μιλήσαμε για διάφορες προσωπικότητες που περάσανε από τον Παναθηναϊκό και άφησαν το στίγμα τους, αλλά και για αμφιλεγόμενες προσωπικότητες.


Ο Ζέλικο αναμφίβολα ήταν και παραμένει μεγάλο κεφάλαιο της ιστορίας του Παναθηναϊκού. Τι ήταν αυτό που κατά την γνώμη σου τον έκανε τόσο ξεχωριστό;

«Ο τρόπος που προσπαθούσε να προσεγγίσει την λεπτομέρεια στο παιχνίδι, δηλαδή έδινε τρομερή σημασία στην λεπτομέρεια, και αυτό το είδαμε και με άλλους προπονητές που ζήσαμε, πριν και μετά τον Ζότς, με κάποια πράγματα τα οποία τα θεωρούσανε δεδομένα ή μάλλον “αστείο” να χρειαστεί να συζητήσουμε για ένα κομμάτι του παιχνιδιού που το θεωρείται δεδομένο. Ακόμη και ο τρόπος που θα γίνει του άουτ, η επαναφορά μετά από ένα καλάθι. Ο κάθε προπονητής έχει το δικό του τρόπο για το πως θα κάνει το σκάουτινγκ. Ακόμα και μέσα στην προπόνηση. Δηλαδή το ίδιο λάθος μπορεί να έκανε ο Διαμαντίδης σταμάταγε την προπόνηση για τον διορθώσει και να το ακούσουν όλοι, ακόμη και το ίδιο λάθος να έκανε στην επόμενη επίθεση ο έφηβος, ο πιτσιρίκας που είχαμε για να συμπληρώνει το ρόστερ θα σταμάταγε να του εξηγήσει. Έδινε τρομερή σημασία στην λεπτομέρεια, κι αυτό νομίζω ότι ήτανε πολύ σημαντικό στο αγωνιστικό κομμάτι. Φρόντιζε να είναι πάντα δίκαιος, κάτι που του αναγνώριζαν όλοι οι παίκτες, δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι παίκτες που πέρασαν από την ομάδα είναι ελάχιστοι ή και κανένας που να έχει να πει κακό λόγο. Ακόμη και αυτοί που δεν έπαιζαν όσο χρόνο πίστευαν ότι θα έπρεπε να παίζουν.»

Τι σημαίνει για τον Παναθηναϊκό ο Φραγκίσκος Αλβέρτης;

«Ο Φραγκίσκος είναι το αγωνιστικό Τοτέμ με την έννοια της ηγετικής προσωπικότητας, δηλαδή ήρθε από 16 χρονών στην ομάδα και έζησε όλες τις μεγάλες στιγμές, στις οποίες ήταν εκεί. Δεν κρίνω μόνο από την αγωνιστική του συνεισφορά, αλλά και η μεγάλη του προσφορά του μέσα στο κλίμα της ομάδας στα αποδυτήρια κάτι που έχει να κάνει με την προσωπικότητα του. Εγώ δεν μπορώ να είμαι και τόσο αντικειμενικός με τον Φραγκίσκο γιατί είμαστε πολύ καλοί φίλοι, τον έχω παντρέψει κιόλας, είμαστε δηλαδή κάτι παραπάνω από φίλοι, ίσως σαν αδέρφια ας πούμε.»

Σε γυρνάμε αρκετά χρόνια πίσω στο 2000 και την πρώτη χρονιά του Ζέλικο στον πάγκο και τον περιβόητο καβγά Ζέλικο-Φράγκο. Τι ακριβώς είχε γίνει, πως το ζήσατε και το αντιμετωπίσατε στην ομάδα;

«‘Ήταν μια περίοδος που το καλοκαίρι ο Φραγκίσκος είχε κάνει μια εγχείρηση και τότε ακόμα κάνεις μας δεν ήξερε τον Ζέλικο σαν άνθρωπο σαν νοοτροπία σαν χαρακτήρα, γιατί ήτανε η πρώτη του χρονιά. Ο Φραγκίσκος η αλήθεια είναι ότι δεν ήταν έτοιμος ακόμα 100%! Ιατρικά μεν ήταν έτοιμος, αλλά αγωνιστικά δεν είχε βρει ακόμη τον ρυθμό του. Ο Ζέλικο πάλι, αυτά βέβαια το καταλάβαμε αργότερα, αν ένας παίκτης του ήταν ιατρικά οκ αλλά αγωνιστικά δεν ήταν στο επίπεδο που του επιτρέπεται η ιδιά η ποιότητα του παίκτη. Παραδείγματος χάρη δεν ήταν ο Αλβέρτης του 100%, αλλά ο Αλβέρτης στο 70% του για να στο εξηγήσω, δεν τον χρησιμοποιούσε. Ήθελε ο κάθε παίκτης του να είναι στο 100% των δυνατοτήτων του. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι ο Ομπράντοβιτς δεν είχε χρησιμοποιήσει τον Φραγκίσκο, και πιο πολύ το έκανε για να τον προστατεύσει επειδή δεν ήταν καλά αγωνιστικά και έγινε μια παρεξήγηση. Ο Φραγκίσκος θεωρούσε ότι θα έπρεπε να παίζει, αλλά ξέρεις ήταν εκεί που αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι ο Ζέλικο ήταν κάτι διαφορετικό. Γιατί, όταν έγινε αυτή η παρεξήγηση και η φιλονικία μέσα στα αποδυτήρια και όλοι λέγαμε “ωχ τώρα τι θα γίνει; Ο Ζέλικο θα τον τιμωρήσει; ‘’. Το μόνο που έγινε ήταν ότι την επόμενη μέρα είχαμε ρεπό και την μεθεπόμενη είχαμε προπόνηση. Ο Ζέλικο ήταν ήδη μέσα στο γήπεδο και μπαίνουμε όλη η ομάδα μαζί για να ξεκινήσουμε προπόνηση. O “Φράγκι” μου είχε πει “τώρα τι θα γίνει; Θα με διώξει; Θα με τιμωρήσει;” και τελικά είπαμε “πάμε και βλέπουμε”. Με το που μπαίνει στο γήπεδο ο “Φράγκι” του λέει ο “Ζότς” “Fragi, is everything ok?” με τον “Φράγκι” να απαντά “Yes ok!”. Αυτό ήταν δεν χρειάστηκε καν να συζητηθεί κάτι. Ο Ζέλικο ήταν ένας άνθρωπος που δεν κρατούσε “μανιάτικα”. Μπορούσε να σου βάλει τις φωνές για μια φάση και αν μετά έκανες αυτό που ζητούσε θα σου πει μπράβο, δεν είχε κόμπλεξ μέσα του. Έλεγε και τα καλά και τα άσχημα…»

Ισχύει ότι αυτός ο καβγάς τους έδεσε περισσότερο;

«Στην πορεία σίγουρα τους έδεσε περισσότερο γιατί φάνηκε ότι δεν υπήρχε κάποια ιδιαίτερη αιτία που δημιούργησε τον καβγά, απλώς κατάλαβαν και οι δυο επειδή ήταν μεγάλοι άντρες και ήταν άντρες, ότι ήταν ένας καβγάς και έτσι έμεινε εκεί. Δεν υπήρχε περίπτωση να κρατήσει κακία ο ένας στον άλλο»

Πέρα από σπουδαίος παίχτης, πόσο σπουδαίος άνθρωπος ήταν ο Μποντίρογκα;

«Μεγάλη προσωπικότητα κι αυτός. Ο Ντέγιαν ήταν ο μοναδικός παίκτης από τους ξένους που πέρασαν από τον Παναθηναϊκό, που ένιωθε τον Παναθηναϊκό δικό του, ασχολούταν με όλα! Έβλεπε πχ έναν καλό παίκτη σε κάποια αντίπαλη ομάδα και έπιανε τον Μάνο τον Παπαδόπουλο και του λέγε “Μάνο μήπως να φέρουμε αυτόν του χρόνου;” Ασχολούταν λες και ήταν δικιά του η ομάδα. Είχε το ένστικτο να συμμετέχει σε όλα . Αν κάποιος συμπαίκτης του είχε πρόβλημα θα πήγαινε να δει τι πρόβλημα έχει για να τον βοηθήσει. Το νιώθε ότι ήταν (σ.σ. σπουδαίος άνθρωπος). Από τους ξένους ήταν ο μόνος που το ένιωσε πιο πολύ αυτό(σ.σ. ότι ήταν σπουδαίος).»

Δημήτρης Διαμαντίδης. Ο άνθρωπος θρύλος του Παναθηναϊκού, ένας άνθρωπος που έχει διδάξει εντός και εκτός παρκέ. Πως θα περιέγραφες τον Δημήτρη Διαμαντίδη σε ένα νέο παιδί που δεν τον πρόλαβε;
« Ο Διαμαντίδης από την πρώτη μέρα που ήρθε μέχρι την τελευταία που έφυγε και μέσα από ΟΛΑ αυτά που πέτυχε ήταν ο ίδιος! Αυτό που εγώ πραγματικά έχω να καμαρώνω και το λέω στα παιδιά μου. Δεν είναι πόσο κάλος παικτης ήταν ή πόσο καλός ήταν στα κλεψίματα ή στις ασσίστ, αυτά είναι αγωνιστικά χαρακτηριστικά που μπορεί να βρεθεί κάποιος καλύτερος κάποια στιγμή σε μια κατηγορία ή τι έχει πετύχει στην καριέρα του σαν παίκτης. Εμένα αυτό που μου έχει κάνει τρομερή εντύπωση και γι’ αυτό μένα είναι παράδειγμα ο Δημήτρης ειναι ότι πέτυχε όλα αυτά που πέτυχε στην ζωή του και παρέμεινε τόσο σεμνός και ταπεινός. Είναι ένα τρομερό παιδί, ένας τρομερός χαρακτήρας. Πραγματικά παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα παιδιά που ασχολούνται με τον αθλητισμό.»
Μοιάζει ο χαρακτήρας του Διαμαντίδη, στον σύγχρονο σταρ του NBA, Γιάννη Αντετοκούνμπο;

«Μ αρέσει, αν και να σου πω την αλήθεια αγωνιστικά δεν βλέπω πάρα πολύ ΝΒΑ, αλλά από κάποιες συνεντεύξεις που έχω παρακολουθήσει τελευταία του Γιάννη και ενόψει του Ολ Σταρ Γκέιμ, πραγματικά μ αρέσει ο τρόπος που αντιμετωπίζει το όλο Star System και τον όλο ντόρο που γίνεται γύρω από το όνομά του, γιατί είναι ένα μικρό παιδί και θα μπορούσε πολύ εύκολα να ξεφύγει το μυαλό του. Μ ’αρέσει ο τρόπος που το διαχειρίζεται, και μακάρι να συνεχίσει έτσι και να παραμείνει σεμνός. Γιατί παράδειγμα για τα παιδιά δεν είναι μόνον αυτός που τρέχει και καρφώνει από την γραμμή των ελευθέρων βολών, αλλά και αυτός που διαχειρίζεται όλη αυτή τη κατάσταση.»

Μάικ Μπατίστ, ένας Αμερικάνος που στέριωσε για αρκετά χρόνια στο τριφύλλι και έγινε ιδιαίτερα αγαπητός από τον κόσμο της ομάδας, πες μας λίγα λόγια γι’ αυτόν;

« Πάρα πολύ καλό παιδί και έξυπνος, με την έννοια ότι στη δεύτερη χρονιά άκουσα ότι του προτάθηκε να μείνει ή με τα ίδια ή με λιγότερα χρήματα. Πιθανόν κάποιος άλλος Αμερικάνος ίσως να ήθελε να φύγει. Ξέρεις επειδή οι Αμερικάνοι κοιτάνε πολυ το οικονομικό κομμάτι στα συμβόλαιά τους, εκείνος όμως κατάλαβε ότι κοντά στον Ομπράντοβιτς θα γινόταν καλύτερος παίκτης, δέχτηκε κάποια μείωση που του προτείναν, έμεινε και όπως έδειξε η ιστορία αυτό το εισέπραξε στο πολλαπλάσιο αργότερα και σε επιτυχίες και στα συμβόλαια που έκανε. Ήταν πάντα αγαπητός, ήταν πάντα παρόν στα μεγάλα παιχνίδια. Ήταν πάντα εκεί ο Μάικ παρόλα τα προβλήματα που είχε στα γόνατά του.»

«Σάρας», πόση τρέλα κουβαλάει αυτός ο άνθρωπος, πως τον βλέπεις σαν προπονητή στην Ζαλγκίρις;

«Ο “Σάρας” είναι τρελός τελείως, αλλά εντάξει ωραίος τρελός. Μπασκετική ιδιοφυΐα, σκέφτεται πράγματα στο μπάσκετ που μέσα στο παιχνίδι μπορεί να ειναι μπροστά 2 και 3 φάσεις. Μου κάνει εντύπωση πως μπορεί και προπονεί παίκτες που δεν είναι ακόμα στο ίδιο μπασκετικό επίπεδο σκέψης με αυτόν. Τα αποτελέσματα βέβαια δείχνουν ότι τα πάει πολύ καλά και με ένα πολύ μικρό μπάτζετ, αλλά ειναι πάρα πολύ έξυπνος, γνωρίζει πολύ καλά το παιχνίδι επειδή ήταν κοντά σε μεγάλους προπονητές. Νομίζω ότι θα ειναι επιτυχημένος σαν προπονητης.»

Θα φτάσει τον «Ζότς»;
«Σε θέμα τίτλων δεν πιστεύω πως μπορεί να φτάσει τον Ζότς, αλλά να μην ξεχνάμε ότι στην περίοδο που μεγαλούργησε ο “Ζότς” παίζονταν διαφορετικό μπάσκετ σε σχέση με σήμερα. Οπότε ο Σάρας μπορεί να αντιληφθεί καλύτερο τρόπο παιχνιδιού τώρα. Ποτέ δεν ξέρεις»
Πάμε και σε άλλους παίχτες που έχουν δημιουργήσει περίεργα συναισθήματα στους παίχτες του Παναθηναϊκού; Νίκος Γκάλης, Παναγιώτης Γιαννάκης, Νίκος Οικονόμου, Βασίλης Σπανούλης και Στράτος Περπέρογλου, μπορείς να μας πεις δυο λόγια για τον καθένα από αυτούς, πως ήταν σαν συνεργάτες;

Νίκος Γκάλης:
«Ο Γκάλης έφερε το μπάσκετ στα σπίτια όλων των Ελλήνων. Μεγάλη μεταγραφή, μια από τις μεγαλύτερες που έφεραν τότε οι πρόεδροι στον Παναθηναϊκό. Πήγαμε σε ένα Φ4 μαζί του. Προσέθεσε μεγαλείο στην ομάδα. Δεν πρόλαβε να κάνει πάρα πολλά σε αγωνιστικό επίπεδο, πήραμε ένα Κύπελλο Ελλάδας και πήγαμε σε ένα Final-4. Όπου πηγαίναμε, οι δημοσιογράφοι έρχονταν να δούνε τον Γκάλη που έπαιζε στον Παναθηναϊκό. Έκανε τον Παναθηναϊκό μεγαλύτερο!»

Παναγιώτης Γιαννάκης:
Ο Παναγιώτης μαζί με τον Γκάλη ήταν από τους δυο μεγαλύτερους παίκτες της εποχής στην Ευρώπη.
Nίκος Οικονόμου: «Ο Νίκος ήρθε στην ομάδα από πιτσιρίκας. Μεγάλωσε με την ομάδα, γαλουχήθηκε, ανδρώθηκε μπασκετικά με την ομάδα, πήρε τίτλους. Έκανε τότε μια επιλογή να φύγει από τον Παναθηναϊκό γιατί είχε τότε μια πάρα πολύ μεγάλη πρόταση από το εξωτερικό σε σχέση με αυτά που θα μπορούσε να του προσφέρει ο Παναθηναϊκός.»

Βασίλης Σπανούλης:
«: Θα ήθελα να μιλήσω για τον Σπανούλη για την περίοδο που ήταν παικτης του Παναθηναϊκού. Ήταν δουλευταράς! Ήρθε από μικρός, ανδρώθηκε στην ομάδα, δεν δημιούργησε ποτέ κάποιό πρόβλημα. Όσο ήταν στη Αμερική στους Ρόκετς είχαμε κάποια επικοινωνία, και μου είχε εκφράσει κατά καιρούς πως δεν ήταν ικανοποιημένος από τις συνθήκες εκεί και πως ήθελε να επιστρέψει πίσω. Ο Σπανούλης ήταν πάντα εκεί για την ομάδα, όσο έπαιζε στον Παναθηναϊκό. Από κει και πέρα πήρε μια απόφαση. Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ αυτό. Σίγουρα έπαιξε ρόλο ότι ένιωθε πως ήταν νούμερο 2 πίσω από τον Διαμαντίδη. Εμείς δεν τον χειριζόμασταν σαν νούμερο 1 και νούμερο 2, αλλά ξέρεις παίζει ρόλο αυτό στην ψυχοσύνθεση κάθε αθλητή. Κι έχω την εντύπωση ότι η προσφορά που του έκανε ο ΠΑΟ για να ανανεώσει το συμβόλαιο του ήταν ισόποση με το συμβόλαιο του ΔΔ.»
Στράτος Περπέρογλου:
«Ήσυχο παιδί ο Στράτος. Λιγάκι κλειστός σαν χαρακτήρας, αλλά πρόσφερε όσο παραπάνω μπορούσε στην ομάδα. Ήταν πάντα κύριος.»

Περίπου 3 δεκαετίες στο τριφύλλι, ποια ήταν η μεγαλύτερη σου συμπάθεια;

«Ο Στόικο(σ.σ. Βράνκοβιτς). Είναι από τους ξένους που περάσαν από την ομάδα και έχω την πιο στενή και συχνή επικοινωνία. Και γενικότερα ειναι από τους ανθρώπους που τον νιώθω και με νιώθει φίλο του με όλη την σημασία της λέξης.»

SHARE IT