PNG +

by pickngreen.gr

Άκης Παναγιωταράς: "Ξεχωρίζω Διαμαντίδη, Μποντίρογκα αγωνιστικά, αλλά και Φράγκι για την ηγετική του προσωπικότητα"

SHARE IT

Στην πρώτη ενότητα της συνέντευξης που προαναγγείλαμε σήμερα μιλήσαμε με τον Άκη για την επαγγελματική του πορεία. Μας εξήγησε πως ήταν η κατάσταση της ομάδας όταν πρωτοπήγε το 1986, για παίκτες με τους οποίους συνεργάστηκε, αλλά και πράγματα από την καθημερινότητα του ως ένας άνθρωπος που εργαζόταν σε έναν οργανισμό όπως ο Παναθηναϊκός.

Πήγες στον Παναθηναϊκό το 1986, όπως ξέρουμε. Τότε τι κατάσταση επικρατούσε στον Παναθηναϊκό;

„Τα πράγματα τότε ήταν σε διαφορετικό επίπεδο από ότι είναι τώρα. Κυριαρχούσαν εκέινα τα χρόνια ο Άρης και ο Πάοκ. Ο Παναθηναϊκός τότε πάλευε για την τρίτη, τέταρτη θέση με τον Πανιώνιο και την ΑΕΚ, ήταν τα πέτρινα χρόνια της ομάδας. Τότε είχαμε σαν έδρα τον Τάφο του Ινδού, ωραία χρόνια πιο αγνά, πιο ρομαντικά.“

Ο κόσμος ακολουθούσε την ομάδα;

„Ο κόσμος πάντα ακολουθούσε την ομάδα ακόμα και τις δύσκολες εποχές που δεν έπαιρνε τίτλους η ομάδα, όπου και αν παίζαμε. Και στον Τάφο του Ινδού και εκτός, τότε επιτρεπόταν η μετακίνηση των φιλάθλων.“

Ποια ήταν η καθημερινότητα για έναν άνθρωπο σαν και σένα που δούλευε σε έναν οργανισμό όπως ο Παναθηναϊκός;

„Με την πάροδο των χρόνων οι απαιτήσεις αυξήθηκαν και οι υποχρεώσεις μαζί. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ουσιαστικά η καθημερινότητα μου να ήταν όλη γύρω από τον Παναθηναϊκό, δηλαδή πρωί-απόγευμα προπόνηση. Πριν την προπόνηση πηγαίναμε πάντα πιο νωρίς εκεί, μία ώρα περίπου, για να ετοιμάσουμε τους παίκτες, ώστε να είναι έτοιμοι για την προπόνηση. Αν υπήρχαν τραυματίες έπρεπε να προετοιμαστούν ακόμα καλύτερα. Κατά την διάρκεια της προπόνησης, αν δεν είχαμε κάποιο περιστατικό, απλώς παρακολουθούσαμε την προπόνηση και στην σύνεχεια στο τέλος της προπόνησης ήμασταν υπεύθυνοι για την αποθεραπεία των παικτών. Διατάσεις και γενικά ό,τι χρειαζόντουσαν οι παίκτες για την αποθεραπεία τους ή για κάποιους που είχαν τραυματισμό κάναμε θεραπεία, ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο γρήγορα έτοιμοι.“

Από τα χέρια σου έχουν περάσει σε αυτά τα 29 χρόνια πολλοί σπουδαίοι αθλητές και ορισμένοι θρύλοι του αθλήματος. Μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιους που σου κάνανε εντύπωση όταν τους πρωτοσυνάντησες;

„Για μένα οι δύο μεγαλύτεροι παίκτες που παίξανε ποτέ στον Παναθηναϊκό είναι ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα. Βέβαια ήταν και πολλοί οι μεγάλοι παίκτες που περάσανε από την ομάδα, αλλά εγώ ξεχωρίζω αυτούς τους δύο για την αγωνιστική τους αξία και επίσης τον Φράγκι για την ηγετική του προσωπικότητα.“

Ποιος παίκτης σου έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση όταν τον πρωτοείδες;

„Μεγαλύτερη εντύπωση όταν τον πρωτοσυνάντησα μου έκανε ο Νίκος Γκάλης, με τον οποιο συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στα αποδυτήρια στην Γλυφάδα και πραγματικά εξέπεμπε την αύρα ενός σταρ. Φαινόταν στο πρόσωπο του, στο μάτι του, μου είχε κάνει εντύπωση ο Νίκος τότε.“



Ποιον παίκτη από όσους συνεργάστηκες θα χαρακτήριζες ως τον πιο ανθεκτικό σε τραυματισμούς και ποιον ως τον πιο συχνό επισκέπτη σου;

„Δύο θα ξεχώριζα. Τον Αντώνη Φώτση και τον Ντάριλ Μίντλετον. Ο Ντάριλ έπαιζε μέχρι τα 47, είμαστε συνομίληκοι και μέχρι πριν τρία χρόνια έπαιζε. Είναι τρομερά ανθεκτικός, είχε και πολύ λίγους τραυματισμούς, όπως και ο Αντώνης Φώτσης είχε ελάχιστους.“

Ποιος ήταν ο πιο απαιτητικός ως προς την δουλεία σου παίχτης;

„Υπήρξαν παιδιά είχαν την ανάγκη να νιώσουν ότι έχουν μεγαλύτερη προσοχή από τον γιατρό, τον φυσικοθεραπευτή. Νιώθανε ασφάλεια. Ο Δημήτρης Διαμαντίδης ήταν παιδί, να το πω με την καλή έννοια, που ήθελε το „ντάντεμα“ του, το είχε ανάγκη, του άρεσε, πάντα με την καλή έννοια.“

Πολλοί ίσως να μην το αντιλαμβάνονται, αλλά τι σημαίνει για έναν άνθρωπο όπως εσύ, αλλά και για τους ίδιους τους αθλητές τα συνεχόμενα ταξίδια; Υπάρχει η λεγόμενη πνευματική κούραση πέραν την σωματικής; Και αν ναι κατά πόσο μπορεί να επηρεάσει το αγωνιστικό κομμάτι;

„Επηρεάζει πάρα πολύ ειδικά φέτος έτσι όπως είναι η Ευρωλίγκα με τα συνεχόμενα παιχνίδια και τα ταξίδια. Πιστεύω ότι ακόμα και οι ομάδες, αλλά και οι παίκτες δεν ήταν έτοιμες να μπούνε σε μία τέτοια διαδικασία όπως η φετινή Ευρωλίγκα, γιατί πάνε να το κάνουν σαν το ΝΒΑ. Στο ΝΒΑ βέβαια η κάθε ομάδα έχει και 20 παίκτες που μπορεί να τους αλλάξει. Φαντάσου, τώρα τα κορμιά αυτά που είναι 2 μέτρα ή 2.05 και δυσκολεύονται πολύ περισσότερο μέσα στο αεροπλάνο, στις μετακινήσεις“

Ποιος προορισμός υπήρξε ο πιο άβολος για την ομάδα για τα ταξίδια;

„Ένα ταξίδι που θυμάμαι που ήταν πραγματικά οδύσσεια ήταν το 1998-1999. Παίζαμε στο Σαρατόφ και ενώ ξεκινήσαμε να πάμε με τσάρτερ, τελικά το ταξίδι εξείχθηκε σε τέτοια οδύσσεια, που πραγματικά θα μπορούσε να γυριστεί ταινία η ταλαιπωρία που τραβήξαμε και στο πήγαινε και στο έλα. Αυτό ήταν το πιο κουραστικό ταξίδι.“

Επενέβη ποτέ κάποιος προπονητής του Παναθηναϊκού στην δουλειά σου;

„Ο Ζέλικο ήταν πραγματικά μοναδικός! Ποτέ δεν μας έιχε πει κάτι ακόμα και για τον καλύτερο παίκτη της ομάδας να πήγαινες να του έλεγες ότι έχει ένα πρόβλημα και θα πρέπει να μείνει έξω για 1-2 βδομάδες, 10 μέρες, ποτέ δεν μας πίεσε για να επανέλθει κανείς γρηγορότερα. Πάντα γινόταν προσπάθεια για να επανέλθει κάποιος πιο γρήγορα, αλλά ο Ζέλικο δεν είχε πιέσει ποτέ. Ένιωθε τέτοια εμπιστοσύνη στις δυνατότηες του και σε αυτό που θα μπορούσε να πετύχει με τους υπόλοιπους παίκτες. Δεν χρειάστηκε ποτέ να μας πιέσει. Γενικότερα όμως από όλους τους προπονητές υπήρχε σεβασμός στην γνώμη του ιατρικού επιτελείου όταν τους λέγαμε κάτι ή όταν τους λέγαμε ότι κάτι συμβαίνει με έναν παίκτη. Άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Και ισχύει ότι δεν είχαμε πίεση. Ειδικά όμως ο Ζέλικο ποτέ! Ήταν ξεχωριστός αι σε αυτό το κομμάτι.“

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης έχει κάνει πολλές δημόσιες αναφορές ως προς το πρόσωπό σου, άλλα και σε όλα τα άλλα μέλη του τιμ, δίνουν περισσότερη περηφάνεια στη δουλεία σου αυτές τις δεκαετίες στο τριφύλλι;

„Βέβαια! Όταν ένας παίκτης όπως ο Δημήτρης Διαμαντίδης μιλάει για σένα, έστω και να αναφέρεται, όχι με κολακευτικά λόγια, αλλά απλά να κάνει αναφορά στο όνομα σου για την βοήθεια που του έχεις παρέχει, όλα αυτό το διάστημα και αναγνωρίζει την βοήθεια που του έχει προσφέρει ο οποιοσδήποτε, από τον πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο, σαφώς και είναι τιμή να αναφέρεται ένα παίκτης και να αναγνωρίζει αυτά που του έχεις προσφέρει. Γιατί όπως λες υπάρχουν κάποιοι αφανείς ήρωες που δεν φαίνονται και πραγματικά η δουλειά τους παίζει σημαντικό ρόλο στο να πετυχαίνει η ομάδα τους στόχους της, αλλά και ο κάθε παίκτης ξεχωριστά.“

Διατηρείς ακόμα επαφές με παίκτες από τον Παναθηναϊκό που συνυπήρξατε; Και αν „ναι“ με ποιους έχεις πιο στενή επαφή;

„Με κάποιους παίκτες σαφώς. Περάσανε πολλοί παίκτες, με κάποιους δένεσαι περισσότερο, με κάποιους λιγότερο, επείδη και μενα οι επαγγελματικές μου υποχρεώσεις είναι πολύ αυξημένες με τον χώρο του φυσικοθεραπευτηρίου. Ξέρεις η επαφή δεν σημαίνει απαραίτητα να βγαίνεις να τρως και να κάνεις κάποιες παρέες“

SHARE IT