PNG +

by pickngreen.gr

Άκης Παναγιωταράς στο pickngreen.gr: "Ο Παναθηναϊκός είναι οικογένεια"

SHARE IT

Στο δεύτερο μέρος της συνέντευξης μας με τον Άκη Παναγιωταρά μιλήσαμε μαζί του για την χρυσή 15ετία του Παναθηναϊκού. Ανοίγοντας το σεντούκι με τις αναμνήσεις του Άκη Παναγιωταρά κάναμε ένα ταξίδι στο χρόνο και θυμηθήκαμε όλες τις μεγάλες στιγμές της ομάδας μέσα από τα μάτια ενός ανθρώπου που τις έζησε από πρώτο χέρι.


Αποτέλεσες εκ των μελών στην δεκαεξαετία της παντοκρατορίας του Παναθηναϊκού σε ευρωπαϊκό και εγχώριο επίπεδο, πόσο περήφανος μπορεί να είναι κάποιος;:

“Είμαι πάρα πολύ περήφανος, όπως και ο καθένας που ήταν μέλος το διάστημα αυτό της παντοκρατορίας του Παναθηναϊκού δε θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο εκτός από αυτό. Αυτό που πραγματικά μένει και δεν μπορεί να στο αφαιρέσει κανένας, δηλαδή αυτά που είχες ζήσει χαρές και λύπες, βέβαια οι περισσότερες ήταν χαρές. Βέβαια είναι πράγματα που σου δημιουργούν έντονα συναισθήματα και μένουν χαραγμένα στην μνήμη σου για πάντα. Δεν σου κρύβω ήταν η πιο ωραία περίοδος της ζωής μου.”




Έζησες από πρώτο χέρι την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού της ομάδας στο Παρίσι, πες μας τις εμπειρίες σου μετά την λήξη του αγώνα;:

“Στην ουσία ήταν το τρίτο final-4 που παίρναμε μέρος, στα προηγούμενα δύο δεν καταφέραμε να πάρουμε τον τίτλο. Φαινόταν και το νιώθαμε ότι είχε έρθει η στιγμή αυτή. Η ομάδα ήταν πολύ δυνατή, ο προπονητής είχε κάνει πολύ καλή προετοιμασία και στο ψυχολογικό τομέα, δεν είχε δηλαδή φορτίσει ιδιαίτερα τους παίκτες, κάτι το οποίο το έκανε και ο «Ζότς»(σ.σ. Ομπράντοβιτς). Σε όλα final-4 που πήγαμε, είμασταν η ομάδα με το λιγότερο άγχος και πίεση άπ΄ όλες. Και ο Μάλκοβιτς το είχε κάνει αυτό, γενικά η ομάδα δεν είχε άγχος, είχαμε καλή ομάδα με τον Γουίλκινς και όλους τους υπόλοιπους και γενικά νιώθαμε ότι είχε φτάσει η ώρα μας.

Αυτό που δε θα ξεχάσω είναι η στιγμή που ο Παναγιώτης Γιαννάκης πέφτει κάτω και του κλέβουν την μπάλα οι παίκτες της Μπαρτσελόνα, συνειδητοποιώ ότι εκείνη τη στιγμή ότι χάθηκαν όλα, μέχρι που εμφανίζεται ο «Στόγιαν» (σ.σ. Βράνκοβιτς), ως από μηχανής θεός, κάνει την τάπα, την οποία κακώς θεωρούν ότι έγινε παράβαση. Καταρχάς ο χρόνος είχε σταματήσει στα τέσσερα δευτερόλεπτα, άρα το καλάθι της Μπαρτσελόνα δεν θα μετρούσε. Κάνει την τάπα και παίρνουμε το κύπελλο. Οι στιγμές από κείνο το σημείο και μετά ήταν απίστευτες, θυμάμαι τα πανηγύρια στα αποδυτήρια και την μεγάλη χαρά που είχαμε όλοι μας για τον πρώτο ευρωπαϊκό τίτλο που πήρε ο Παναθηναϊκός. Γυρίσαμε την Μ. Παρασκευή στην Αθήνα στο αεροδρόμιο του Ελληνικού και μας βγάλανε από την πίσω μεριά του αεροδρομίου. Το οξύμωρο της ιστορίας ήταν ότι από την μία πλευρά είχε μαζευτεί πάρα πολύς κόσμος με τα καπνογόνα του που ήρθε να αποθεώσει την ομάδα και από την άλλη ήταν μια εκκλησία, στην οποία μέρα που ήταν, πραγματοποιούσε την περιφορά του επιταφίου(γέλια).”

Δεύτερη Ευρωλίγκα, το 2000 και αφού έχουν προηγηθεί οι τελικοί απέναντι στον Ολυμπιακό το 1999 που φέρατε τα πάνω κάτω και η πιο „άγνωστη“ θα έλεγα στην γενιά μου (1996 η πρώτη άρα και πιο ιστορική με τον τρόπο που ήρθε, 2002 το έπος κόντρα σε όλους), στην οποία έβαλε το λιθαράκι του ο πατέρας του πρώην πλέον παίκτη του Παναθηναϊκού, Αλεσάντρο Τζεντίλε, Νάντο. Μπορείς να μας πεις λίγα λόγια για αυτόν τον παίκτη;:

“Ο Νάντο Τζεντίλε ήταν ηγετική προσωπικότητα, τρελός λιγάκι γενικότερα σαν χαρακτήρας, αλλά με την καλή έννοια, δηλαδή επιδρούσε θετικά η τρέλα στο σύνολο της ομάδας. Έπαιζε για την ομάδα και είχε κάνει μεγάλη καριέρα πριν έρθει σε μας, ωστόσο και στον Παναθηναϊκό ήταν ακρογωνιαίος λίθος σε εκείνη την περίοδο που η ομάδα άρχιζε να παίρνει τα σκήπτρα στο ελληνικό πρωτάθλημα και να συνεχίζει τις επιτυχίες στην Ευρώπη.”

Ήταν το Ευρωπαϊκό του 2002 το πιο μάγκικο, αλλά και «καρυδάτο» που έχει πάρει ομάδα;:

”Ήταν κόντρα σε όλους και σε όλα στην κυριολεξία, γιατί τότε υπήρχε μια κόντρα με την Ευρωλίγκα σε επίπεδο διοικήσεων. Υπήρχε πίστη στην ομάδα, παρόλο που δεν είχε τους σταρ και την αύρα των προηγούμενων ή των επόμενων χρόνων. Ξέραμε ότι είχαμε καλή ομάδα και αυτό φάνηκε στον τελικό όταν γυρίσαμε την διαφορά 14 πόντων στην έδρα της αντιπάλου και φαβορί για τον τίτλο Μπολόνια. Είχε κάνει τρομερό παιχνίδι ο «Ντέγιαν» (σ.σ. Μποντιρόγκα) και σίγουρα ήταν το πιο καρυδάτο (σ.σ. Ευρωπαϊκό), διότι δεν είμασταν φαβορί στα μάτια του κόσμου, αν αναλογιστούμε το γεγονός πως η διοργάνωση διεξήχθη στην έδρα της αντιπάλου ομάδας.”

Στην Αθήνα πριν μια δεκαετία ο Παναθηναϊκός κατακτά το 4 Ευρωπαϊκό, έβλεπες, λόγω του γεγονότος που το final-4 διεξάγονταν στην έδρα του τριφυλλιού, να έχουν ένα παραπάνω άγχος ή μια νευρικότητα οι παίχτες της ομάδας;:

”Είναι αλήθεια ότι λόγω της έδρας νιώθαμε λίγο παραπάνω άγχος, βάζω σε πρώτο πληθυντικό όχι γιατί ήμουν παίχτης της ομάδας, αλλά γιατί ένιωθα ότι όλοι όσοι ήταν μέσα στην ομάδα ήταν ένα, είτε ήταν παίχτες είτε ήταν προπονητές, φροντιστές, γιατροί, φυσικοθεραπευτές. Σε αυτό το final-4 υπήρχε λίγο παραπάνω άγχος διότι παίζαμε στην έδρα μας και νιώθαμε υποχρεωμένοι να το κατακτήσαμε. Στο τέλος όμως τα καταφέραμε και σηκώσαμε την τέταρτη κούπα.”

17 Γενάρη του 2009 μετά από τον αγώνα με την Πρόκομ υπήρξε το γνωστό ξέσπασμα του Ζέλικο που γύρισε τον διακόπτη της ομάδας. Θυμάσαι καθόλου πως ήταν η επόμενη προπόνηση της ομάδας;:

“Δεν θυμάμαι ακριβώς τί είχε γίνει σε εκείνη την προπόνηση, αλλά θυμάμαι ότι πάντα ο «Ζοτς» προκαλούσε κάποιες «τεχνητές κρίσεις» και του άρεσε να προβοκάρει τους παίκτες και την ομάδα γενικότερα. Όταν έκρινε ο ίδιος ότι η ομάδα ήταν κάπως χαλαρή, ήταν μια τακτική που την ακολουθούσε. Άφηνε το παιχνίδι, όχι όπως θα ήθελε ο ίδιος, για να μπορέσει να τα χώσει στους παίχτες, βάζοντας σε ένα διαφορετικό τρόπο σκέψης και να συγκεντρωθούν περισσότερο. Σίγουρα η επόμενη προπόνηση είχε πάρα πολλές ώρες βίντεο και άλλες τόσες προπόνηση, βάζοντας σε έντονο προβληματισμό και αλλαγή νοοτροπίας τους παίχτες του.”

Έχεις ζήσει άπειρους αγώνες του Παναθηναϊκού. Ποιο παιχνίδι, αν μπορείς φυσικά να διαλέξεις, θυμάσαι πιο έντονα και γιατί;:

”Ένα παιχνίδι που έχει μείνει χαραγμένο στην μνήμη μου ήταν το 3-2 μέσα στο ΣΕΦ το 1999. Όλοι οι τελικοί είχαν πολλή ένταση, αλλά εκείνο το χαρήκαμε περισσότερο, γιατί ο Ολυμπιακός είχε το πάνω χέρι εκείνη την περίοδο. Αντιμετωπίζαμε βέβαια διάφορες καταστάσεις σε εκείνο το γήπεδο εκείνα τα χρόνια. Γι αυτό το χαρήκαμε και παραπάνω απ’ κάποια άλλα παιχνίδια.”

Πάμε και στα εγχώρια πεπραγμένα της ομάδας. Το πρωτάθλημα του 1999, ένα από τα πιο σημαντικά και καθοριστικά πρωταθλήματα, τι θυμάσαι, πως το ζήσατε; Ήταν η ηχήρη απάντηση στην ήττα του 1996 με 73-38;



”Ήταν ένας τίτλος που κατακτήθηκε πρώτη φορά με σπάσιμο έδρας. Θυμάμαι όταν είχαμε κάνει το 2-2 στο ΟΑΚΑ, οι παίχτες του Ολυμπιακού έκαναν κάτι που συνηθιζόταν εκείνη την περίοδο, είχαν μαζευτεί στο κέντρο του γηπέδου κάνοντας «ζντο» στο κέντρο του γηπέδου, δίνοντας έναν όρκο νίκης για το πρωτάθλημα μέσα στην έδρα τους στο ΣΕΦ. Την επόμενη μέρα κυκλοφόρησαν στις εφημερίδες οι φωτογραφίες αυτές με τον όρκο νίκης των παικτών στο κέντρο του γηπέδου. Αυτό ήταν κάτι που με είχε ιντριγκάρει. Είχα κόψει τα αποκόμματα των εφημερίδων και τις φωτογραφίες και τα είχα κολλήσει σε διάφορα σημεία στα αποδυτήρια των παικτών. Ήταν ένας τρόπος να πεισμώσω τους παίκτες, δείχνοντάς τους πόσο δεν τους υπολογίζουν για τον τίτλο. Δεν ξέρω αν κατά πόσο λειτούργησε θετικά η αρνητικά, σίγουρα λειτούργησε θετικά και κάποιοι παίχτες μου εξομολογήθηκαν ότι όντως τους είχε ιντριγκάρει. Βλέποντας συνέχεια τις εικόνες αυτές δύο-τρείς μέρες πριν παίξουν τον πέμπτο τελικό, τους πείσμωσε και τους έκανε να φανατιστούν περισσότερο.”

Και πάμε 13 χρόνια μετά. Ο Παναθηναϊκός είναι πλέον παντοκράτορας, με τίτλους σε εγχώριο και διεθνές επίπεδο. Ωστόσο το καλοκαίρι του 2012 σήμαινε το τέλος μιας φρουράς νικητών και μια αλλαγή φρουράς στο ιδιοκτησιακό καθεστώς με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο να αναλαμβάνει τα ηνία, με παράλληλη φυγή του Ζότς πόσο δύσκολο ήταν το καλοκαίρι εκείνο για την ομάδα μετά την φυγή σχεδόν όλων των παικτών;:

“Στο θέμα της διοίκησης υπήρχε μια διάδοχη κατάσταση από τον κύριο Παύλο, τον κύριο Θανάση και τον κύριο Κώστα στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Δεν ήρθε κάποιος ξένος να αναλάβει την ομάδα. Τα αδέρφια είχαν μεγαλώσει και έφτασαν σε μία ηλικία που, όχι ότι δεν μπορούσαν να προσφέρουν, αλλά ήταν η στιγμή που έπρεπε να αναλάβει ο Δημήτρης, ο οποίος ήταν ο καταλληλότερος για αναλάβει την ομάδα, διότι ήταν κοντά στην ομάδα από μικρό παιδί και είχε γνώση των καταστάσεων γύρω από το τμήμα. Νομίζω πως ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί για το μέλλον του Παναθηναϊκού.

Η απόφαση να σταματήσει η συνεργασία με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς με τον Παναθηναϊκό, είναι ένα γεγονός που δεν μπορώ να γνωρίζω περεταίρω λεπτομέρειες. Δεν μου αρέσει να κάνω υποθέσεις για κάποια πράγματα που δεν γνωρίζω. Τα γνωρίζουν καλύτερα αυτοί που πραγματοποιήσαν την ανανέωση ή μη της συνεργασίας. Τώρα το να κάνω υποθέσεις από το τι γράφτηκε ή όχι είναι κάτι που δεν μου αρέσει.

Ήταν μια μεταβατική χρονιά εκείνη, η οποία όμως είχε πάρα πολύ καλά αποτελέσματα. Στην ουσία έμειναν δύο παίκτες, ο Διαμαντίδης και ο Τσαρτσαρής, άρα μια τελείως καινούρια ομάδα, με έναν καινούριο προπονητή, με μια «καινούρια» διοικητικό ηγέτη. Στο τέλος καταλήξαμε να πάρουμε το νταμπλ και να χάσουμε την πρόκριση στο final-4 με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα. Ναι μεν άλλαξαν κάποια πράγματα, αλλά υπήρχαν κάποια πράγματα που είχαν μείνει από τις προηγούμενες χρονιές που κρατήσανε την ομάδα στις στην κατάλληλη πορεία. Έπαιξε το ρόλο του διότι ήρθαν όλοι οι καινούριοι παίκτες και έγιναν ομάδα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Δεν το θεωρώ τυχαίο αυτό, καθώς υπήρχαν άνθρωποι γύρω από την ομάδα που έδωσαν το δρόμο στους καινούριους για το πως λειτουργούσε και λειτουργεί η ομάδα. Ήταν βεβαία και η νοοτροπία του Πεδουλάκη τέτοια, η οποία βοηθούσε στο να δημιουργηθεί κορμός ομάδας σε μικρό χρονικό διάστημα.”

Τι πιστεύεις ότι ήταν το μυστικό συστατικό, ώστε να κάνει τον Παναθηναϊκό την πιο επιτυχημένη ομάδα στην Ευρώπη σύμφωνα με την Ευρωλίγκα την 15ετία 1996-2011;:

”Μια λέξη: οικογένεια. Είμασταν πραγματικά οικογένεια. Είμασταν ο ένας για τον άλλο, άσχετα με την θέση στην ομάδα που είχε ο καθένας στην ομάδα. Ο κύριος Παύλος και ο κύριος Θανάσης μας είχαν σαν παιδιά τους, εμείς τους είχαμε σαν γονείς μας, με τον προπονητή είμασταν φίλοι πέρα από συνεργάτες. Σιγουρά έπαιξαν ρόλο τα χρήματα που είχε διαθέσει η οικογένεια Γιαννακόπουλου, ήρθαν πολύ μεγάλοι καλαθοσφαιριστές, έχει παίξει ρόλο πως ο Παναθηναϊκός είχε τον καλύτερο προπονητή της Ευρώπης, αλλά ξέρεις ότι άμα δεν συνδυαστούν σωστά, ώστε να λειτουργείς σαν οικογένεια, δεν αποδίδει. Βλέπεις ότι 3-4 χρόνια ο Ομπράντοβιτς στην Φενέρ έχει άφθονο μπάτζετ, παρόλα αυτά δεν τα έχει καταφέρει. Είναι σίγουρα πολλοί παράγοντες που παίζουν τον ρόλο τους.”

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε στο φυσικοθεραπευτήριο του Άκη Παναγιωταρά Physiobalance στο Νέο Ψυχικό στην οδό Κολοκοτρώνη 5.
Facebook page: Physiobalance

SHARE IT