PICKNGREEN.GR

Το τρις εξαμαρτείν

SHARE IT

Διαβάστε στο Pickngreen.gr το άρθρο του Δημήτρη Κουσουντίδη για τον Παναθηναϊκό που κέρδισε μεν, αλλά δεν άλλαξε προς το καλύτερο.

«Στις μέρες μας είναι πολύ πιο σημαντικό το πώς δημιουργείς (στελεχώνεις) μία ομάδα από το πώς κοουτσάρεις την ομάδα αυτή. Αν κάνεις λάθη στη στελέχωση, θα σου κοστίσουν…», Έτορε Μεσίνα. Η υποχρέωση βγήκε, αλλά η νοοτροπία δεν άλλαξε. Για άλλη μία φορά, αδικαιολόγητα σημάδια πνευματικής ανισορροπίας έκαναν την εμφάνισή τους, αν και το αποτέλεσμα σε ένα must win παιχνίδι, όπως αυτό χθες στο Moraca Sports Center, ήταν θετικό. Μέσα σε επτά μόλις μέρες (VS Zalgiris, @ Buducnost) ο καθρέπτης της Ευρωλίγκας κατέδειξε με τον πιο οδυνηρό τρόπο κάθε κουσούρι, κάθε πιθανό ίχνος δυσλειτουργίας για το πράσινο σύνολο.

Είναι κατανοητό πως η φάση μονταρίσματος και προσπάθειας να καμουφλαριστούν οι αδυναμίες κρύβει πολλά σκαμπανεβάσματα ακόμα και κατά τη διάρκεια αγώνων, όμως η απαίτηση κάθε στέλεχος του Παναθηναϊκού να βρίσκεται πνευματικά στο δέον επίπεδο πρέπει να θεωρείται κάτι παραπάνω από εκ των ων ουκ άνευ. Μερικές σημειώσεις για το πράσινο οικοδόμημα, τα θεμέλια του οποίου χρειάζονται κάποιες επιδιορθώσεις.

Το χοντρό πρόβλημα, με το οποίο θα πρέπει να πορευτεί φέτος ο Παναθηναϊκός είναι η απουσία σταθερά αποτελεσματικών spot shooting στοιχείων μέσα στο ρόστερ. Μελανό σημείο, που το χτύπησε ανελέητα ο Σάρας επτά βράδια πριν με αυτήν την παραλλαγή της packline defense, που παρέταξε στο ΟΑΚΑ απενεργοποιώντας ουσιαστικά την επιθετική λειτουργία των πρασίνων για ένα ολόκληρο ημίχρονο.

Κάθε αντίπαλος προπονητής επιλέγει την υπερφόρτωση του άξονα προκειμένου να αποτρέψει διεισδύσεις ή αποτελεσματικές pick n roll συνεργασίες (ένας λόγος για την τραγική απόδοση του Γκιστ) και τζογάρει επιδεικτικά με το περιφερειακό σουτ των πράσινων πλαγίων. Ο Ματ Λοτζέσκι σε αυτόν τον τομέα αποτελεί, δυστυχώς, το τελευταίο οχυρό και θα πρέπει συνεπώς να προστατευτεί και να δεχθεί σωστή συντήρηση από το staff.

Τα pure wing skills, το αξιοθαύμαστο παιχνίδι του πίσω από τα σκριν οι υψηλοί δείκτες efficiency στο σουτ από την περίμετρο καθιστούν την παρουσία του κάτι παραπάνω από καταλυτική για την εύρυθμη λειτουργία της πράσινης μηχανής.

Ας επιστρέψουμε για λίγο στα φαινόμενα πνευματικής ανισορροπίας και απαράδεκτης έλλειψης συγκέντρωσης, που παραλίγο να στοιχίσουν άλλη μία νίκη για την ομάδα στο δρόμο προς την post season. Στον χθεσινό αγώνα οι Μαυροβούνιοι πέτυχαν 38 (!!!) από τους 67 συνολικά πόντους τους από επιθετικά ριμπάουντ και λάθη των παικτών του Τσάβι Πασκουάλ.

Οι πόντοι αυτοί, μάλιστα, θα ήταν 40 αν ο Όμιτς δεν αστοχούσε εξ επαφής στο εύκολο putback lay up με το σκορ στο 67-71 και λιγότερο από μισό λεπτό για τη λήξη. Σίγουρα το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης ανήκει στους ίδιους τους αθλητές, οι οποίοι αν έμπαιναν στο παρκέ στους τελευταίους δύο αγώνες με win no matter what mentality θα είχαν καταφέρει πολλά περισσότερα εν τέλει.

Το καλάθι του Ντέιβις, με το οποίο η Ζαλγκίρις έστειλε την προηγούμενη εβδομάδα το ματς στην παράταση έπειτα από τρεις εκδηλώσεις επιθέσεων των Λιθουανών καταδεικνύει το σημαντικό αυτό ζήτημα. Μερίδιο ευθύνης, παρόλ’αυτά ανήκει και στον coach Πασκουάλ, που ίσως πρέπει να αναθεωρήσει κάποια πράγματα στον τομέα της ψυχολογικής-πνευματικής προετοιμασίας των παικτών του.

Αναμφίβολα, η αδράνεια και τα χαμηλά επίπεδα έντασης, με τα οποία εισέρχονται στο παρκέ οι πράσινοι, ταβανιάζουν σημαντικά την συνολική τους απόδοση, αν και η ομάδα έχει προοπτικές να παραγάγει μπάσκετ στη σωστή κατεύθυνση. Ορισμένα δείγματα είδαμε και απέναντι στη Μπούντουτσνοστ.

Η μπάλα πέρασε με μεγάλη συχνότητα από το low post, απ’ όπου αναζητήθηκαν και αναζητούνται συνεχώς σε κάθε αγώνα νέοι δίοδοι δημιουργίας. Τροφοδοτήθηκε αρκετά αποτελεσματικά η weak side με σωστές επιλογές στην close out επίθεση και καλή κυκλοφορία της μπάλας. Αναζητήθηκε το short roll του ψηλού, κυρίως με τον Παπαγιάννη εντός παρκέ, έτσι ώστε να συντεθεί δημιουργικός πυλώνας από το high post.

Στον αμυντικό τομέα, στη συνέχεια, πολύ σωστά ο Πασκουάλ αξιολογώντας εκ νέου το υλικό που έχει στα χέρια του ψάχνει νέους τρόπους αντιμετώπισης του κεντρικού pick n roll. Κατά κύριο λόγο είδαμε στο πρώτο ημίχρονο κάποια επιτυχημένα hard hedges, με στόχο να αποκοπούν Ιβάνοβιτς και Γκόρντιτς από την επιθετική λειτουργία των Μαυροβούνιων, με τις άμυνες να ολοκληρώνεται σωστά μετά την παρέμβαση και τρίτου παίκτη σαν βοήθεια στον άξονα (και Θανάσης και Ιωάννης πολύ καλοί σε αυτόν τον τομέα).

Με τον Παπαγιάννη να ανεβαίνει σταδιακά στο rotation και με τους Γκιστ, Λάσμε να μην επιδεικνύουν στην περιφέρεια το agility με το οποίο τους είχαμε συνηθίσει, η άμυνα αλλαγών θα πρέπει να περιοριστεί σε μεγάλο βαθμό και να προτιμάται ως λύση έκτακτης ανάγκης κυρίως στο τέλος επιθέσεων. Ας επιστρέψουμε, όμως, στην σκληρή πραγματικότητα.

Στην πραγματικότητα, που μας δείχνει πως ένα δομικό λάθος στο ρόστερ θα το βρεις μπροστά σου είτε βραχυπρόθεσμα είτε μακροπρόθεσμα. Πιστεύω πολύ στη μπασκετική ευφυΐα και ικανότητα του Τσάβι Πασκουάλ. Ακόμα και με την πλάτη στον τοίχο, είμαι σίγουρος πως σε βάθος χρόνου θα καταφέρει να πάρει το μάξιμουμ από το συγκεκριμένο σύνολο, το ταβάνι του οποίου βέβαια –χωρίς προσθαφαιρέσεις ή έστω εσωτερικές προσθήκες (Παπαγιάννης)- δυστυχώς δεν δείχνει πως είναι ψηλότερο από πέρυσι. Η επιλογή για την οποία δε μπορώ να τον συγχωρήσω, όμως, είναι η εμπιστοσύνη που έδειξε στον, κάθε χρόνο και πιο κορεσμένο, Τζέιμς Γκιστ για τη νευραλγική θέση του πρώτου 5αριού.

Τα αθλητικά προσόντα αρχίζουν και φθίνουν, ενώ τα πόδια του δεν είναι σε καμία περίπτωση το ίδιο γρήγορα και το ίδιο στιβαρά, γεγονός που έχει επηρεάσει αρνητικά και την πλευρική του ταχύτητα και την προσφορά του στον τομέα των ριμπάουντ. Ο Γκιστ ποτέ δεν ήταν ο dominant rim protector, που χρειάζεται μία ομάδα για να φτάσει στην κορυφή, αποτελούσε όμως πάντοτε μία σταθερά στην άμυνα αλλαγών κρύβοντας τον ήλιο από πολλούς περιφερειακούς.

Απ’ ό,τι φαίνεται δεν είναι σε θέση πλέον να ακολουθεί στα πόδια τους αντίπαλους κοντούς, με πολλούς φέτος να τον έχουν εκθέσει ανεπανόρθωτα. Ο Γκιστ θα μπορούσε να παραμείνει στην ομάδα, αλλά με διαφορετικό status, πάντως όχι με αυτό του πρώτου 5αριού, το οποίο αδικεί και την ομάδα, αλλά πρώτα τον ίδιο τον αθλητή. Και καταλήγουμε στην ευθύνη του Πασκουάλ όσον αφορά τη στελέχωση στην πράσινη ρακέτα, η οποία αν και διαθέτει 4 center μοιάζει παραδόξως άδεια. Σύμφωνα με τον Καρλ Μαρξ, «Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και την δεύτερη σαν φάρσα».

Η «τραγωδία» με τη Φενέρ στη σειρά του 2017, όπου Μπογντάνοβιτς και Ούντο έστησαν πάρτι στον άξονα και η «φάρσα» στο δεύτερο παιχνίδι της περυσινής σειράς με τη Ρεάλ, όπου οι πράσινοι ψηλοί δε μπορούσαν να εξασφαλίσουν ριμπάουντ, φαίνεται πως δεν αποτέλεσαν μάθημα για τον πράσινο οργανισμό. Η ιστορία φαίνεται πως θα επαναληφθεί και τρίτη φορά, αν δεν υπάρξουν γενναίες αποφάσεις. Το κενό στη ρακέτα με Νο1 πρόβλημα τον Τζέιμς Γκιστ, βάση απόδοσης και εν συναρτήσει με τις προσδοκίες, είναι τεράστιο και μεταφράζεται και στις δύο πλευρές του παρκέ για τον Παναθηναϊκό.

ΥΓ : Ο Παππάς φαίνεται φέτος πως ψάχνεται περισσότερο δημιουργικά με τη μπάλα στα χέρια, χωρίς να κάνει κατάχρηση της ντρίμπλας έχοντας μεγαλύτερη ταχύτητα στο κομμάτι της απόφασης. Είναι δύο στοιχεία, που τον κράτησαν στάσιμο τα τελευταία χρόνια, με τον Έλληνα guard να δείχνει πως θέλει να τα βελτιώσει προκειμένου να περάσει στο επόμενο επίπεδο.

SHARE IT



ΤΟ VIDEO ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ