PICKNGREEN.GR

Τίς πταίει;

SHARE IT

Διαβάστε το άρθρο του Δημήτρη Κουσουντίδη, ο οποίος εμβαθύνει αυτή τη φορά στα προβλήματα του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ, όσον αφορά την τακτική.

Υπερβολική η κριτική και η αποδόμηση των στελεχών της ομάδας μετά από μία ήττα απέναντι στη φετινή βιονική Φενερμπαχτσέ, η οποία είναι η πιο efficient ομάδα μισού γηπέδου στη διοργάνωση. Το σύνολο του Ζοτς παίζει στον αυτόματο, εκτελεί εκπληκτικά και έχει πλέον αναπτύξει τους μηχανισμούς κάλυψης πιθανών απουσιών.

Οι αγώνες, που πλήγωσαν βαθμολογικά τον Παναθηναϊκό είναι άλλοι και ο προχθεσινός απέναντι στους περσινούς φιναλίστ δεν συγκαταλέγεται ανάμεσά τους. Τα αγωνιστικά προβλήματα των πρασίνων τα έχουμε τονίσει πολλάκις και είναι κάτι παραπάνω από οφθαλμοφανή ακόμη και στον πιο αδαή. Παρολ’ αυτά δεν θα πρέπει να προσεγγίσουμε αμιγώς τακτικά (η απόδοση της ομάδας δε μας το επιτρέπει) το πρόσωπο των παικτών του τριφυλλιού εντός παρκέ, αφού το κυριότερο πρόβλημα αφορά τον πνευματικό-ψυχολογικό τομέα, πρόβλημα το οποίο μπορεί να λυθεί μονάχα εσωτερικά, εντός του πράσινου μικρόκοσμου. Τη δεδομένη χρονική στιγμή θα ήταν πιο ωφέλιμο να εστιάσουμε στις ευθύνες, οι οποίες βαραίνουν διοίκηση, προπονητή και ορισμένους αθλητές ατομικά για το ευρύτερο φετινό underperforming και στο αν υπάρχει η δυνατότητα να αντιστραφεί το αρνητικό κλίμα.

Στελέχωση

Είναι δεδομένο, πως ένα από τα μειονεκτήματα του Τσάβι Πασκουάλ ως προπονητής, ίσως και το μεγαλύτερο, είναι ο τομέας του recruiting. Η αδυναμία του να προσαρμοστεί γρήγορα στα νέα δεδομένα του αθλήματος έγινε αντιληπτή από τα τελευταία χρόνια του στη Βαρκελώνη, όπου οι ομάδες που παρουσίασε στερούνταν αθλητικότητας σε μεγάλο βαθμό. Είναι επίσης δεδομένο, πως η άρτια και value for money στελέχωση είναι το Α και το Ω για συλλόγους, οι οποίοι δεν έχουν την οικονομική ευελιξία και τη δυνατότητα να πληρώσουν υπεραξία, όπως ο Παναθηναϊκός. Αν και το συγκεκριμένο σύνολο δεν έχει πιάσει σε απόδοση το peak του σε καμία περίπτωση, δε μπορούμε να παραβλέψουμε τις αστοχίες είτε τεράστιες είτε πιο μικρές στην σύνθεση του ρόστερ.

Πιστεύω, ότι ο κόσμος του Παναθηναϊκού δικαιούται να γνωρίζει αν οι συγκεκριμένες αποφάσεις το καλοκαίρι ήταν προϊόντα αποκλειστικών πεποιθήσεων και ιδεών του προπονητή ή αν υπήρξε παρέμβαση σε κάποιες περιπτώσεις από τη διοίκηση και αν ναι, σε τι βαθμό κυμάνθηκαν αυτές οι παρεμβάσεις; Δέχθηκε ο Πασκουάλ άνευ όρων την απομάκρυνση του Ντένμον, αθλητή απαραίτητο για το σωστό spacing στο επιθετικό μισό ; Έκρινε ο ίδιος ο Πασκουάλ ως πλήρη μία frontline στην οποία ο Νο1 στη θέση 5 θα είναι –θεωρητικά πάντα- ο Γκιστ ; Ερωτήματα, που καίνε και πρέπει να απαντηθούν. Προφανώς και σε μία αποτυχία ενός συνόλου, το οποίο απαρτίζεται από ένα συγκεκριμένο αριθμό μελών, οι ευθύνες βαραίνουν τους πάντες. Κάποιον, όμως, βαραίνουν περισσότερο και κάποιον άλλον λιγότερο.

Επικοινωνιακός τομέας

Προπονητής και διοίκηση έχουν κάνει ένα σημαντικό φάουλ, το οποίο έχει περάσει στα ψιλά. Οι εξαγγελίες για final-4, το μόνο που προσφέρουν είναι να γεμίσουν με περισσότερο άγχος και πίεση τους αθλητές. Όταν το μπάτζετ, που διαθέτεις δεν είναι μέσα στα 4 ψηλότερα της διοργάνωσης και όταν το ρόστερ από άποψη ποιότητας δεν είναι στα 4 καλύτερα της διοργάνωσης οφείλεις να τηρείς σιγήν ιχθύος, να πορευθείς βήμα-βήμα και να κάνεις ταμείο στο τέλος της σεζόν. Η ευρωπαϊκή διάκριση λείπει πάρα πολύ από τον πράσινο οργανισμό, δίχως αμφιβολία, όμως δεν καταφέρνουμε κάτι αν προσθέτουμε επιπλέον βάρος και επιπλέον τοξική πίεση στα στελέχη της ομάδας.

Κεφάλαιο «Καλάθης»

Με τους δύο ακριβότερους παίκτες του ρόστερ να έχουν πιάσει limit down με την κάκιστη απόδοσή τους ως τώρα στη σεζόν, ο Παναθηναϊκός δεν θα μπορούσε να έχει ιδιαίτερες βλέψεις. Όσον αφορά τον Καλάθη, ο οποίος είναι ο απόλυτος ηγέτης των πρασίνων εντός παρκέ, σίγουρα ένας λόγος της αδυναμίας του να κινήσει τα νήματα στα ίδια επίπεδα με πέρυσι είναι η μη λειτουργική, με βάσει το skill set του, στελέχωση. Spot shooting abilities, off ball παιχνίδι, δυναμικά σκριν στη μπάλα είναι στοιχεία, που εν μέρει απουσιάζουν από τη φετινή version του Παναθηναϊκού. Παρολ’ αυτά η κατάσταση, στην οποία παρουσιάζεται ο αρχηγός φέτος δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση. Το εύθραυστο ψυχολογικό υπόβαθρο είναι ένα κουσούρι, που θα πρέπει κάποια στιγμή να αποβάλλει, αν θέλει να διορθώσει τις ατέλειες του. Μιλάω για το τραγικό ποσοστό του στις βολές και για το τραγικό shot selection.

Πιστεύω στον παιχταρά Νικ Καλάθη και πιστεύω ακόμη περισσότερο στο πείσμα του, το οποίο θα τον ωθήσει στο μονοπάτι της επιστροφής του στα γνωστά standards. Παρολ’ αυτά η, απρόσμενη σε τέτοιο βαθμό, αγωνιστική του κάμψη με έχει βάλει σε βαθυστόχαστες σκέψεις σχετικά με το αν μία ομάδα με ένα μεσαίο, για τα δεδομένα της Euroleague, προϋπολογισμό έχει την πολυτέλεια να δαπανά κάτι περισσότερο από το ¼ του μπάτζετ της σε έναν εξαιρετικό αθλητή μεν με δεδομένες επιθετικές ατέλειες δε. Για να μην παρεξηγηθώ, όχι μόνο πιστεύω πως ο Νικ αξίζει τα λεφτά, που παίρνει, αλλά κατά τη γνώμη μου θα μπορούσε να πάρει περισσότερα σε Ρωσία, Τουρκία, Ισπανία π.χ.

Rotation

Νομίζω πως με τον Παναθηναϊκό να βρίσκεται στα σχοινιά, ο Τσάβι Πασκουάλ θα έπρεπε ήδη να είχε καταλήξει σε κάποια φιξ σχήματα σφίγγοντας μέχρι έναν επιτρεπτό βαθμό το rotation. Οι συνεχείς αλλαγές και οι αλχημείες πιο πολύ δείχνουν να μπερδεύουν τους ίδιους τους παίκτες του Παναθηναϊκού, παρά τους αντίπαλους. Παίρνοντας ως δεδομένο εκ των προτέρων, ότι ο Καλάθης θα είναι ο starting pg οι παίκτες, που θα τον πλαισιώνουν πρέπει να διαθέτουν εκτελεστική αποτελεσματικότητα από την περίμετρο, ικανότητα να επιτεθούν στα close outs και δυναμικά τελειώματα μέσα στη ρακέτα μετά από pick n roll.

Ο coach επίσης οφείλει να καταλήξει στο ότι ο Λεκαβίτσιους ουσιαστικά θα πρέπει να χρησιμοποιείται στη θέση 2 και ιδανικά ως παρτενέρ του Νικ. Με το δεδομένο πρόβλημα στα ριμπάουντ, επιπλέον, τομέας καταλυτικός για το συγκεκριμένο ρόστερ το οποίο είναι φτιαγμένο για να παίξει σκληρή άμυνα και να τρέξει το γήπεδο, δε μπορώ να καταλάβω γιατί ο Μήτογλου δεν ανεβάζει τον χρόνο συμμετοχής του και γιατί ο Παπαγιάννης σε ό,τι κατάσταση κι αν βρίσκεται δεν παίρνει κάποιες σωστές (οποιοσδήποτε αθλητής δε μπορεί να βρει ρυθμό με ένα και ενάμιση λεπτό συμμετοχής) ευκαιρίες.

Αντί επιλόγου μία απλή επισήμανση, που προκύπτει από τα μέχρι στιγμής κακώς κείμενα. Ο Παναθηναϊκός είναι βαριά άρρωστος. Χρειάζεται επειγόντως κάτι ακραίο, ένα ηλεκτροσόκ, για να ανατραπεί αυτή η ψυχολογική κατάρρευση. Δυστυχώς, αυτό το ακραίο, αυτό το ηλεκτροσόκ το περιμένουμε από έναν εξαιρετικό προπονητή, ο οποίος όμως δεν ξέρει να παίρνει τα σωστά ρίσκα.

SHARE IT



ΤΟ VIDEO ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ