PICKNGREEN.GR

Να αλλάξει για να ηρεμήσει

SHARE IT

Ο Χρήστος Δραγανίγος εγκαινιάζει το blog του στο pickngreen.gr και γράφει για όσα (δεν) έχει κάνει ο Παναθηναϊκός την φετινή χρονιά. Τα λάθη του καλοκαιρινού σχεδιασμού, το ποιόν κάθε παίκτη ατομικά, τα φάουλ του Τσάβι Πασκουάλ, τα bad boys που πλέον δεν τρομάζουν και η συνέχεια που προμηνύεται δύσκολη.

Όταν το καλοκαίρι διοίκηση και τεχνική ηγεσία έθεταν ως στόχο την διατήρηση των εν Ελλάδι κεκτημένων και την επιστροφή της ομάδας στο final-4 της Euroleague, είχαν πέσει σε ένα μεγάλο ατόπημα.

Βλέποντας κανείς την χρονιά που είχε κάνει ο Στέφαν Λάσμε στην Ούνικς και την εξαιρετική σωματική κατάσταση που βρίσκεται (σε καμιά περίπτωση δεν θυμίζει παίκτη της ηλικίας του), η απόκτηση του Ιωάννη Παπαπέτρου και η απόκτηση του Κιθ Λάνγκοφορντ, ενός σκόρερ ολκής που έχει βασανίσει τα καλάθια σε όλη την Ευρώπη, οι περισσότεροι φίλοι της ομάδας (συμπεριλαμβανομένου και εμένα) έπεσαν και αυτοί στο ίδιο ατόπημα.

Ποιο είναι αυτό? Είχαμε στο μυαλό μας τους προαναφερθείς παίκτες όπως αυτοί ήταν τέσσερα χρόνια πριν. Και η αλήθεια είναι πως αν οι Γκιστ, Λάσμε και Λάγκφορντ ήταν οι παίκτες που ήταν το 2014, ο εξάστερος θα ήταν άνετα στο final-4 της Βιτόρια. Η πραγματικότητα όμως πολλές φορές απέχει από την πραγματικότητα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Με την ολοκλήρωση της περσινής χρονιάς και τα χαμόγελα της κατάκτησης του πρωταθλήματος, ο Τσάβι Πάσκουαλ είχε για πρώτη φορά στην πράσινη θητεία του την ευκαιρία να φτιάξει τον Παναθηναϊκό που οραματιζόταν. Με τα συμβόλαια των Καλάθη, Παππά, Γκέιμπριελ, Σίνγκλετον, Τζέιμς, Ρίβερς, Πέιν να έχουν ολοκληρωθεί, ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος έδωσε λευκό χαρτί στον Καταλανό τεχνικό λέγοντας του ουσιαστικά να <<γράψει>> το δικό του ΠΑΟ. Γιατί αν πιστευέτε ότι οι Σίνγκλετον και Τζέιμς συμφωνούν με τη φιλοσοφία του Τσάβι κάνετε λάθος. Είναι όμως στο χέρι του κάθε προπονητή να πάρει ότι περισσότερο από κάθε παίκτη και ας μην του ταιριάζει και ο Πασκουάλ το έκανε πολύ καλά αυτό. Έτσι στη θέση του Κρις, αποφάσισε να φέρει το <<δικό του>> Ντεσόν Τόμας και να αναβαθμίσει για τα καλά το ρόλο του Ντίνου Μήτογλου, η εξέλιξη του οποίου είναι καθαρά έργο του Ισπανού τεχνικού.

Στη συνέχεια, με το σίριαλ Τζέιμς να τελειώνει ο Τσάβι δεν στενοχωρήθηκε ιδιαίτερα μιας και ήθελε κάτι ίδιο αλλά και διαφορετικό ταυτόχρονα για τη θέση "2". Εκμεταλλευόμενος το τραυματισμό του Λάνγκφορντ τη περσινή χρονιά, έφερε στην ομάδα έναν από τους κορυφαίους σκόρερ στην ιστορία της σύγχρονης Euroleague, με σαφώς μικρότερο κασέ από αυτό που προστάζουν η ικανότητα, η εμπειρία και η αξία του Αμερικάνου σκόρερ. Παράλληλα, ο Πασκουάλ δούλευε στο μυαλό του το τέλειο πάντρεμα για τον νεοαποκτηθέντα Κιθ. Κατέληξε στον Πέτερι Κοπόνεν. Φονικό σουτ από τα 6,75μ. (στοιχείο που δεν έχει ο Λάνγκφορντ), ικανότητα να παίξει στον άσσο, μέγεθος που τον βοηθά στην ομαδική άμυνα και πάνω απ’ όλα coachable χαρακτήρας. Διαφορετικά στοιχεία από τον Λάνγκφορντ και -στα χαρτιά πάντα- τέλειο πάντρεμα. Αντ’αυτού προτιμήθηκε η ανανέωση του συμβολαίου του Νίκου Παππά. Αδιαμφισβήτητη η αξία του 28χρόνου Έλληνα γκαρντ, αλλά ίδια στοιχεία με τον συνάδελφο του στη θέση 2.

Τέλος προσθέστε τη μεταγραφή του Ιωάννη Παπαπέτρου και την επένδυση με την επιστροφή του Γιώργου Παπαγιάννη και λίγο πολύ έχετε το πάζλ στα χέρια σας.

Το βατό πρόγραμμα

Μόλις ανακοινώθηκε το πρόγραμμα της Euroleague, οι περισσότεροι περίμεναν ένα ρεκόρ 8-2 ή έστω 7-3 στα πρώτα δέκα ματς. Προς μεγάλη έκπληξη αρκετών όμως, ήρθε η αυτοκτονία στο Μόχανο, η άνευ μάχης συντριβή σε Κωνσταντινούπολη και Βιτόρια, η εύκολη ήττα προχθές βράδυ στη Μόσχα και κάπως έτσι βρισκόμαστε στο 5-5, με το βατό πρόγραμμα να γίνεται τώρα βουνό και με την Νταρουσάφακα να αποτελεί τον μόνο (θεωρητικά πάντα) εύκολο αντίπαλο. Το χειρότερο όλων όμως δε, είναι η προβληματική εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα τόσο στο ΟΑΚΑ, όσο και στα εκτός έδρας παιχνίδια.

Τι φταίει όμως για αυτή την εικόνα

Βλέποντας κανείς ένα ρόστερ με Καλάθη, Θανάση, Παπαπέτρου, Γκιστ και Λάσμε, φαντάζεται αυτόματα μια άμυνα που τσακίζει κόκκαλα, κλείνει διαδρόμους, δυσκολεύει κάθε σουτ και σπάνια χάνει ριμπάουντ. Αυτό λοιπόν το είδαμε μόνο με την Μπαρτσελόνα. Σε όλα τα άλλα παιχνίδια είδαμε μια άμυνα να χάνεται στη περιστροφή να χάνεται, τα ριμπάουντ να συνεχίζουν να αποτελούν αχίλλειο πτέρνα και η ρακέτα να αποτελεί ανοιχτή διάβαση για κάθε γκαρντ εκρηκτικό και μη. Εν πολλοίς αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ο Τζέιμς Γκιστ μετά τον σοβαρό του τραυματισμό δυσκολεύεται να μαρκάρει γκαρντ και ο Στέφαν Λάσμε δεν μπορεί να σπρώχνεται για 30 λεπτά κάθε παιχνίδι, με αποτέλεσμα να δίνονται βοήθειες , αφήνοντας πολλά ελεύθερα σουτ και ανισσοροπία στις διεκδικήσεις των ριμπάουντ. Με λίγα λόγια, το άγχος που δημιουργούσαν τα bad boys στους αντιπάλους έχει χαθεί.

Περνώντας στο επιθετικό κομμάτι τώρα, η λέξη που χαρακτηρίζει και φέτος την ομάδα είναι η στατικότητα. Καμία κίνηση μακριά από την μπάλα, πολύ ντρίπλα άσκοπα και καμιά απειλή στην αδύνατη πλευρά. Ως αποτέλεσμα έχουμε δει τον Ιωάννη Παπαπέτρου σε ένα ρόλο που κάθε άλλο παρά του ταιριάζει. Ανέκαθεν, ο διεθνής φόργουορντ υστερούσε στο σουτ, είναι όμως εξαιρετικός στο να κινείται χωρίς την μπάλα και να τελειώνει τις φάσεις κοντά στο καλάθι. Στην ίδια λογική βλέπουμε τον Λούκας Λεκαβίτσιους. Στην Ζαλγκίρις ο βραχύσωμος γκαρντ, ήταν κομμάτι μιας επίθεσης που είχε συνεχή κίνηση, πολλά σκριν και εναλλαγές της μπάλας και δεν βασιζόταν στις εμπνεύσεις του εκάστοτε άσσου . Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος της σταθερότητας και της αποτελεσματικότητάς του στην προηγούμενη ομάδα του.

Το ντεφορμάρισμα του Καλάθη και η ευθύνη του Πασκουάλ

Γενικά σαν λαός αρεσκόμαστε πάρα πολύ να απαξιώνουμε όταν κάτι στραβώνει. Ξαφνικά ο ομογενής γκαρντ ξαναέγινε Νικ Στεφάνης, λίγος, one season wonder. Οι περισσότεροι ξεχνούν όμως πόσο καλά και πόσο πολύ έπαιξε ο Νικ τα τελευταία 2 χρόνια. Ειδικά πέρυσι όλοι υποκλίθηκαν στο ταλέντο και το μπασκετικό του μυαλό και πολλοί έσπευσαν να διαφωνήσουν με την απόφαση της Euroleague να μην τον αναδείξει MVP. Όμως όταν ένας παίκτης "παίζει στα κόκκινα" για 2 χρόνια είναι αναμενόμενο να κουραστεί και να περάσει κάποιο ντεφορμάρισμα. Επιπλέον, ο μόνος τομέας της στατιστικής του Νικ που εμφανίζει μεγάλη πτώση είναι οι πόντοι που σκοράρει, καθώς συνεχίζει να μοιράζει 6 ασίστ και να κατεβάζει γύρω στα 5 ριμπάουντ. Λίγο υπομονή και ΣΤΗΡΙΞΗ χρειάζεται. Στήριξη όχι μόνο από εμάς αλλά και από τον Τσάβι Πασκουάλ. Στήριξη και προστασία. Ο κόουτς οφείλει να προστατέψει τον Νικ, να τον ξεκουράσει παραπάνω και να δώσει παραπάνω ευθύνες σε περισσότερους παίκτες. Επιπλέον με την μουρμούρα που επικρατεί ο Ισπανός κόουτς, δείχνει να είναι επηρεασμένος. Πιο συγκεκριμένα, το μοναδικό σημείο που ο Παναθηναϊκός ήλπιζε σε κάτι καλό στη Βιτόρια ήταν το διάστημα που έπαιξε ο Ίαν Βουγιούκας. Του ταίριαζαν οι Βόινγκτμαν και Πουαριέ και ήταν λάθος η μικρή συμμετοχή του. Όπως λάθος ήταν και η μη χρησιμοποίηση του Θανάση Αντετοκούνμπο με τη Χίμκι. Το μαρκάρισμα του Γκιλ είναι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα του Θανάση, που πέρασε όμως όλο το ματς στον πράσινο πάγκο.

Απώλεια ταυτότητας στα εκτός έδρας

Ανίατη πληγή για μια ακόμα χρονιά είναι τα εκτός έδρας παιχνίδια. Παίκτες άνευροι, στρεσαρισμένοι άνευ λόγου και αιτίας που δεν έχουν όρεξη να παίξουν άμυνα και αποφεύγουν την επαφή όπως ο διάολος το λιβάνι στην επίθεση. Αυτό δεν αποτελεί μόνιμο πρόβλημα του Παναθηναϊκού μόνο με τον Τσάβι Πασκουάλ στο τιμόνι της ομάδας, άλλα ένα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο από το 2013 και μετά. Από το 5ο παιχνίδι της σειράς με την Μπαρτσελόνα εκείνη τη χρονιά το Τριφύλλι ψάχνει το χαρακτήρα του μακριά από το ΟΑΚΑ. Και όταν η εξαίρεση στον κανόνα επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, η εξαίρεση γίνεται ο κανόνας.

Τα ντέρμπυ που λειτούργησαν ως χαλάκι

Μέσα σε όλα η ομάδα κέρδισε 2 φορές τον Ολυμπιακό. Σίγουρα η επικράτηση επί του αιωνίου αντίπαλου είναι πολύ γλυκιά, λειτούργησε όμως σα χαλάκι που κάλυψε, έστω και προσωρινά, τα προβλήματα της ομάδας, κάνοντας τα να φαίνονται λιγότερο σημαντικά και απειλητικά από όσο πραγματικά είναι.

Είναι όμως όλα τόσο μαύρα;

Μες τη γενική μετριότητα της ομάδας όμως, υπάρχουν ορισμένοι φανοί φωτός. Κατά τη γνώμη μου, ο μεγαλύτερος είναι ο Ματ Λοτζέσκι. Ο Βέλγος φόργουορντ είναι στην καλύτερη κατάσταση που έχει βρεθεί εδώ και χρόνια, παίζει εξαιρετική άμυνα και είναι συνεπέστατος στα ραντεβού του με τα μακρινά σουτ. Μαζί του και ο Κιθ Λάνγκφορντ. Ο Αμερικάνος σκόρερ ανεβάζει στροφές και δείχνει την ποιότητα του κάθε φορά που χρειάζεται η ομάδα σκορ. Στους θετικούς βάλτε και τον Στεφάν Λάσμε. Ο Γκαμπονέζος δεν είναι ο παίκτης που αγαπήσαμε την διετία 2012-2014 αλλά κάνει πολλά παραπάνω πράγματα από όσα έκανε τότε. Το σουτ του από μέση απόσταση είναι πλέον αξιόπιστο και ανοίγει την άμυνα, κάτι που θα μπορεί να φανεί υπερπολίτιμο σε μία επίθεση με συνεχή κίνηση. Ας κρατήσουμε στην άκρη του μυαλού μας φυσικά το ανέβασμα που ξεκινάει ο Τζέιμς Γκιστ. Ναι μεν, φαίνεται να τον έχει νικήσει ο πατέρας χρόνος, όμως ο Αμερικανός παίζει με καρδιά και παίρνει προσωπικές φάσεις. Επίσης, μας αρέσει ο αναβαθμισμένος ρόλος του Θανάση, του οποίου κατ’εμέ φαίνεται να του ταιριάζει η θέση 4 πολύ περισσότερο από τη θέση 3.

Απαραίτητη η ενίσχυση, επιβεβλημένη η ηρεμία Σίγουρα υπήρξαν αστοχίες στον μεταγραφικό σχεδιασμό το καλοκαίρι. Σίγουρα υπάρχει δυσαρέσκεια από την εικόνα της ομάδας, όμως παρατηρήστε κάτι. Κάθε παίκτης που έρχεται στον Παναθηναϊκό, εμφανίζει εμφανή πτώση στο ποσοστό του στις ελεύθερες βολές καθώς και στα ελεύθερα σουτ. Τι σημαίνει αυτό? Ότι υπάρχει πίεση. Κανένας δεν ξεχνάει να σουτάρει μέσα σε τρεις μήνες, ο καθένας όμως μπορεί να επηρεαστεί από το γενικότερο κλίμα άγχους και φαγωμάρας. Αυτό πιστεύω που πρέπει να έρθει πριν από μεταγραφή, είναι η ηρεμία. Να μην υπάρχει <<σφίξιμο>> στους παίκτες και μένουν στατικοί, να μην υπάρχει άγχος όταν πηγαίνει ένας παίκτης στις προσωπικές. Να παίξουν ελεύθερα κα χωρίς άγχος. Σε αυτό μπορούμε να βοηθήσουμε εμείς. Ο απλός κόσμος του Παναθηναϊκού. Όταν από δυναμιτιστεί η ατμόσφαιρα και η ηρεμήσει λίγο ο προπονητής και σύσσωμη η ομάδα το πρόβλημα θα εμφανίσει βελτίωση. Όπου πρόβλημα, βάλτε η εικόνα της ομάδας.

Στο κομμάτι της ενίσχυσης τώρα, θεωρώ πως η ομάδα χρειάζεται έναν σέντερ. Ένα παίκτη του στυλ του Ταβάρες, του Σεραφέν, του Τόμας Ρόμπινσον. Ενός παίκτη που θα μπορέσει να συμμαζέψει τη ρακέτα και να βοηθήσει στην επίθεση. Αν γίνει αυτό θα βρεθούν ευκολότερα και περισσότερα σουτ, ο Λάσμε θα βοηθήσει πολύ παραπάνω, οι Λεκαβίτσιους, Παππάς, Λάνγκφορντ θα βρουν μεγαλύτερο πεδίο δράσης και θα αποκτήσει ρυθμό η πράσινη επίθεση. Το βασικότερο όλων όμως είναι ότι ο Νικ Καλάθης θα απεγκλωβιστεί και θα επανέλθει στα κανονικά του στάνταρντς.

Θυμηθείτε τα λόγια του Αλβέρτη

Ας γυρίσουμε το χρόνο πίσω. Έννια χρόνια και κάτι συγκεκριμένα. Στην τελετή προς τιμήν του Φραγκίσκου Αλβέρτη. Στις σπάνιες φορές που ο αρχηγός πήρε το μικρόφωνο και μίλησε. Στις χαρές και στις λύπες μαζί είχε πει.

Έτσι θέλω να κλείσω το πρώτο μου μπλογκ. Με τα λόγια του εμβληματικού αρχηγού. Ενός ανθρώπου που έζησε άτιτλες σεζόν στον Παναθηναϊκό. Πριν από τα 6 αστέρια. Πριν από τα πρωταθλήματα. Πριν ο Παναθηναϊκός γίνει αυτό που είναι σήμερα. Πίστωση χρόνου και εμπιστοσύνη. Η ομάδα είναι πολύ καλύτερη από αυτά που έχει δείξει ως τώρα.

SHARE IT



ΤΟ VIDEO ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ