PICKNGREEN.GR

Επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις

SHARE IT

«Το τεχνητό ηλεκτροσόκ, το οποίο επιχείρησε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος, δεν ήταν ικανό, για να ωθήσει την ομάδα στην επιστροφή της στις υψηλές πτήσεις». Γράφει ο Δημήτρης Κουσουντίδης.

Το τεχνητό ηλεκτροσόκ, το οποίο επιχείρησε ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος με την επιστροφή της ομάδας από τη Μαδρίτη δεν ήταν ικανό, όπως φάνηκε, για να ωθήσει την ομάδα στην επιστροφή της στις υψηλές πτήσεις απέναντι σε μία ομάδα με παρόμοια, για την ώρα, στόχευση στον βαθμολογικό πίνακα. 0-2, λοιπόν, απέναντι σε Ρεάλ Μαδρίτης και Μιλάνο στην τελευταία διαβολοβδομάδα για το 2018 και δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να υπάρξει επιστροφή σε πρακτικό-βαθμολογικό επίπεδο με 16 παιχνίδια να απομένουν. Ουσιαστικά απαιτείται ένα επιμέρους 10-6, το οποίο θα επιτρέψει στον Παναθηναϊκό να διεκδικήσει την 8η ή την 7η θέση, όμως με το δεδομένο τέλμα, στο οποίο βρίσκεται ο οργανισμός, δεν ξέρω κατά πόσο θα πρέπει να αναδειχθεί σε ‘νυν υπέρ πάντων ο αγών’ η υπόθεση-πρόκριση στην post season. Τα ζητήματα, που καίνε είναι άλλα…

Αρχικά, να τονίσω ότι στο σημείο, που έφτασε η όλη κατάσταση, σωστά ο Τσάβι Πασκουάλ αποτέλεσε παρελθόν, έχοντας συγκεκριμένες ευθύνες για το πρόσωπο, που παρουσίασε η ομάδα αυτούς τους τρεις μήνες, αλλά και για την αδυναμία του να αντιστρέψει τον ψυχολογικό-πνευματικό μαρασμό του συνόλου. Συνεχίζω να πιστεύω, πως ο coach Πασκουάλ είναι ένας εξαιρετικός προπονητής, με τον οποίο στο τιμόνι, ο Παναθηναϊκός παρέδωσε επί συνόλου το καλύτερο θέαμα στη μετά Ομπράντοβιτς εποχή. Όταν, όμως, η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο θα πρέπει να διαθέτεις τον ισχυρό χαρακτήρα, έτσι ώστε να πάρεις κάποια αναγκαία ρίσκα και κάποιες σκληρές αποφάσεις, που θα λειτουργήσουν ως φάρμακο στο – εκάστοτε - τοξικό περιβάλλον.

Δυστυχώς, δεν είναι στη φύση του Τσάβι Πασκουάλ να παίρνει αυτά τα ρίσκα, αυτές τις αποφάσεις και είναι μία κατάσταση, την οποία θα πρέπει να κοιτάξει κατάματα, αφού ίσως αυτή τον ταβανιάζει προπονητικά. Η ψυχολογία και το κίνητρο στο μπάσκετ και γενικότερα στον αθλητισμό είναι η Νο 1 προτεραιότητα για κάθε προπονητή. Ρωτήστε και τον Ζοτς, που κάθε παίκτης του διαχρονικά είναι διατεθειμένος να ‘πεθάνει’ μαζί του εντός παρκέ… Συγκεκριμένες ευθύνες, όμως, έχουν και ορισμένοι παίκτες, οι οποίοι δεν θα πρέπει να παραμείνουν στο απυρόβλητο.

Αρχικά, να ξεκαθαρίσω πως τη συγκεκριμένη στιγμή δε νομίζω ότι η απόκτηση 2-3 παικτών κι ενός προπονητή με τις προδιαγραφές και το βιογραφικό του Πιτίνο, θα μπορούσε να λειτουργήσει ευεργετικά για την ομάδα σε βάθος χρόνου. Σίγουρα, θα την βοηθήσει να διεκδικήσει με ευνοϊκότερες συνθήκες την είσοδό της στην 8άδα, όμως στο τέλος της ημέρας δεν θα πρέπει να είναι αυτός ο αυτοσκοπός. Θα προτιμούσα μέχρι το τέλος της σεζόν να δημιουργηθεί πρόσφορο έδαφος προετοιμασίας της διάδοχης κατάστασης, κάτι που σημαίνει πως θα πρέπει να δοθούν ευκαιρίες σε Μήτογλου, Παπαγιάννη σε πρώτο στάδιο και δευτερευόντως στον Γιώργο Καλαϊτζάκη. Αυτοί οι τρεις επιβάλλεται να αποτελέσουν το βαρύ σασί και τη ραχοκοκαλιά του Παναθηναϊκού των επόμενων ετών, γεγονός που θα επιδράσει ευεργετικά και στο πρεστίζ του συλλόγου, ο οποίος έχει ξεχάσει πώς είναι να αναδεικνύεις νεαρούς αθλητές ανεξαρτήτου εθνικότητας. Και για να επιστρέψουμε στους αθλητές, τους οποίους βαραίνουν συγκεκριμένες ευθύνες, αυτός που παρουσιάζει το μεγαλύτερο underperforming σε συνάρτηση με την αμοιβή του είναι φυσικά ο Τζέιμς Γκιστ.

Δέχομαι, ότι βαδίζοντας στα 33, ο Αμερικανός F/C δεν διαθέτει τις δυνάμεις να επιβληθεί έναντι των αντιπάλων του είτε στη ρακέτα είτε στην περιφέρεια βγαίνοντας στην πρώτη γραμμή άμυνας, όμως η ραθυμία και η επιπολαιότητα, που εκπέμπει με το παιχνίδι του ο Γκιστ δεν δικαιολογούνται σε καμία περίπτωση. Ίσως, επίσης, δεν δικαιολογείται και η αδιαφορία, η μη έλλειψη σοβαρότητας του Λάσμε στα τελευταία παιχνίδια, όμως οφείλω να ομολογήσω πως στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι ο Γκαμπονέζος έχει παρουσιαστεί τίμιος και έχει βοηθήσει με το mid range παιχνίδι του στο spacing του συνόλου. Ας μην ξεχνάμε ότι πρόκειται για 36χρονο αθλητή, ο οποίος αποκτήθηκε ως back up για maximum 10 λεπτά ανά αγώνα. Τουλάχιστον σε ένα σωστά δομημένο ρόστερ, το οποίο θα διέθετε ένα αξιοπρεπές starting center, αυτός θα ήταν ο ρόλος του Λάσμε.

Όσον αφορά τις φήμες για διωγμό του Λούκας Λεκάβιτσιους, να επαναλάβω για ακόμη μία φορά, ότι όσο προσπαθούμε νε μετατρέψουμε έναν shooting guard σε point τόσο αυτός θα συνεχίζει να μας απογοητεύει με την απόδοσή του. Ο Λεκάβιτσιους είναι ένας πολύ καλός παίκτης με κύριο προσόν του τη δυνατότητα να στήνεται σε spots και να τρέχει close outs επιθέσεις είτε παίρνοντας προσπάθειες από την περίμετρο είτε προχωρώντας σε drive n kick παιχνίδι, που αποτελεί και τη μόνη δυνατή συνθήκη δημιουργίας για τον Λιθουανό. Όσο περιμένουμε να γίνει Καλάθης, για να θέσει σε λειτουργία την πράσινη επίθεση και να δει τις πάσες πάνω από την άμυνα στη weak side δεν πρόκειται να δούμε τις πραγματικές του δυνατότητες. Μακράν ο πιο αδικημένος παίκτης, που θυμάμαι στον Παναθηναϊκό, όσα χρόνια παρακολουθώ μπάσκετ. Τα σχήματα στην περιφέρεια επιβάλλεται να είναι : α) Καλάθης-Λεκαβίτσιους ή/και Λοτζέσκι, β) Παππάς-Λάνγκφορντ, δηλαδή σχήμα δίχως καθαρόαιμο point… Τα ρίσκα, που λέγαμε, ότι δεν είναι στη φύση του Τσάβι…

Παρολ’ αυτά το φλέγων ζήτημα για τους πράσινους είναι ευρύτερο και δεν περιορίζεται μονάχα εντός τεσσάρων γραμμών. Ο Παναθηναϊκός οφείλει να βρει τη χαμένη του αίγλη, την αίγλη του μεγάλου και τρανού οργανισμού, που δείχνει πως έχει χάσει τα τελευταία χρόνια. Η αδυναμία του Παναθηναϊκού να φέρει στο προσκήνιο και να βελτιώσει νεαρούς αθλητές, όπως αναφέραμε παραπάνω, και η ηλεκτρική καρέκλα στον πάγκο με κανένα προπονητή να μην έχει ολοκληρώσει το συμβόλαιό του στη μετά Ζοτς εποχή έχει επηρεάσει αρνητικά στο πρεστίζ και στην βιτρίνα του μαγαζιού, που λέγεται Παναθηναϊκός. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο μοναδικός τρόπος για να συμβεί αυτό είναι να μηδενίσουμε και να χτίσουμε από την αρχή πάνω σε μία πλούσια ελληνική βάση, την οποία διαθέτει η ομάδα, και υπό την καθοδήγηση ενός ισχυρού χαρακτήρα στον πάγκο και τα αποδυτήρια.

Για τον coach Πιτίνο, αν και είμαι αντίθετος με την πρόσληψή του για 6 μήνες (υπάρχει ένα αξιόλογο υπηρεσιακό προπονητικό τιμ, που μπορεί να μεταδώσει κίνητρο στους παίκτες, έτσι ώστε να βγει αξιοπρεπώς μία χαμένη, κατά τη γνώμη μου, χρονιά) θα τα πούμε στη συνέχεια μόλις έχουμε τα πρώτα δείγματα από το παιχνίδι του και από ενδεχόμενες μεταγραφικές του επιλογές. Αναμφίβολα, δεν αξίζει απαξίωση σε έναν άνθρωπο, που ανήκει στο Hall of Fame. Πρέπει να γίνει αποδέκτης του σεβασμού όλων είτε πετύχει τους βραχυπρόθεσμους στόχους, που θα θέσουν με τη διοίκηση, είτε όχι.

SHARE IT



ΤΟ VIDEO ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ