PICKNGREEN.GR

Ας αλλάξουμε νοοτροπία

SHARE IT

Οι πράσινοι μετά τις ευεργετικές, από ψυχολογική και βαθμολογική άποψη, νίκες απέναντι σε Μπουντούτσνοστ και Ολυμπιακό δεν κατάφεραν να εξελίξουν ένα σημαντικό winning streak φεύγοντας με μία εύκολη ήττα (78-62) από το Σινάν Ερντέμ και την Εφές Αναντολού.

Σίγουρα η προχθεσινή ήττα σαν αποτέλεσμα είναι μεν οδυνηρή, δεν θα πρέπει όμως σε καμία περίπτωση να δημιουργεί συνθήκες καταστροφλογίας, καθώς προήλθε από μία καλύτερη ομάδα. Λέγαμε σε προηγούμενο άρθρο, πως το συγκεκριμένο σύνολο του Παναθηναϊκού – χωρίς προσθαφαιρέσεις- δείχνει πως έχει χαμηλότερο ταβάνι σε σχέση με πέρυσι. Θα πρέπει να το αποδεχθούμε όλοι μας, ακόμη και τα ίδια τα στελέχη της ομάδας, πως τίποτα δεν θα χαριστεί στον Παναθηναϊκό και πως η ποιότητα κάποιων παικτών δεν είναι αρκετή από μόνη της για να ωθήσει τους πράσινους σε υψηλές πτήσεις στην Ευρωλίγκα, αφού το ποιοτικό status των περισσότερων ανταγωνιστών είναι μεγαλύτερο.

Η ήττα, για παράδειγμα, από μία ομάδα, όπως η Εφές, που διαθέτει και λειτουργικότερο σύνολο και ποιοτικότερες μονάδες (έχει την πολυτέλεια να καμουφλάρει πιθανή απουσία του Λάρκιν βγάζοντας στον αφρό Μίσιτς και Μπομπουά – αυτό τα λέει όλα) σε σχέση με τον Παναθηναϊκό, μπορεί να δικαιολογηθεί. Αυτό, που δεν δικαιολογείται είναι η ραθυμία, που εκπέμπουν με το παιχνίδι τους οι πράσινοι, όπως και η νοοτροπία μικροεπαρχιωτισμού - «νικάμε τον Ολυμπιακό και όλα καλά»… Αυτά σαν εισαγωγή. Στο αμιγώς τακτικό κομμάτι, το παιχνίδι απέναντι στο σύνολο του Εργκίν Αταμάν, αποτέλεσε ξεκάθαρα μία σύγκρουση αλήθειας για τους παίκτες του τριφυλλιού και τον Τσάβι Πασκουάλ. Ο Τούρκος τεχνικός σημάδεψε επιδεικτικά και χωρίς έλεος κάθε αδυναμία των πρασίνων, τους οδήγησε σε μονοπάτια αμφιβολίας και προβληματισμού μέσα στο παιχνίδι, και εν τέλει ακόμη και χωρίς τον θεωρητικά ποιοτικότερο – πλην μέτριο φέτος- παίκτη στο ρόστερ του οδήγησε την ομάδα του σε μία άνετη επικράτηση. Τα δομικά προβλήματα στο ρόστερ του Παναθηναϊκού τα έχουμε τονίσει, όμως αυτά αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά της τακτικής προσέγγισης του τούρκικου staff και θα πρέπει να τα λάβουμε εκ νέου υπ’ όψιν μας:

1) Ο Αταμάν πόνταρε στην απουσία rim protector στον πράσινο άξονα (ο Λάσμε στα 36 του διαθέτει σίγουρα την αντίληψη και τα defensive instincts, όμως το footwork του δεν παρουσιάζει την ίδια ταχύτητα-έκρηξη, τη στιγμή που ο Παπαγιάννης αγνοείται) και κατεύθυνε τους παίκτες του σε χτυπήματα από το low ή το mid post. Γκιστ και Λάσμε δεν ήταν σε θέση να σπρώξουν και να δώσουν defensive stops απέναντι στον δυνατότερο Ντάνστον και στον ψηλότερο Πλάις, ενώ ο Μπομπουά προκάλεσε πάρα πολλά ρήγματα είτε στο ανοιχτό γήπεδο είτε τιμωρώντας την, σε πολλές περιπτώσεις, ανισόρροπη αμυντική αντιμετώπιση των πρασίνων στο pick n roll. Η απουσία ενός dominant big man, που θα βγάζει τα κάστανα από τη φωτιά και στις δύο μεριές του παρκέ, είναι κάτι περισσότερο από εμφανής και αποτελεί Νο1 πρόβλημα, κατά τη γνώμη μου.

2) Η Εφές επέλεξε επιθετική αντιμετώπιση στο πράσινο pick n roll πιέζοντας αρκετά τον εκάστοτε ball handler (εκτός των περιπτώσεων, στις οποίες η δράση ξεκινούσε με τον Καλάθη, όπου επιλέχθηκε είτε under είτε shadow αντιμετώπιση – ο Αταμάν επέλεξε προφανώς να χάσει από τον εκτελεστή Καλάθη και, σε μία μέτρια βραδιά του Έλληνα guard, δικαιώθηκε πανηγυρικά) θέλοντας να εκμεταλλευτεί την ανεπάρκεια του πράσινου ρόστερ σε spot shooting και passing skills. Η Εφές θυσίασε κάποιους πλήρως ελεγχόμενους (τους πρόσφερε απλόχερα με λίγα λόγια) πόντους από τον Καλάθη με στόχο να μην αφήσουν τον διεθνή point να συνδεθεί με τους συμπαίκτες του. Τα αμυντικά rotations των Τούρκων έδιναν επιδεικτικά το σουτ σε παίκτες με αστάθεια στο μακρινό σουτ (π.χ. Θανάσης, Γκιστ), ενώ η κατάσταση για τους πράσινους έγινε ακόμη πιο δυσχερής από τη στιγμή που δεν είχαν την ικανότητα και το κατάλληλο court vision να εκμεταλλευτούν τις αμυντικές ανισορροπίες (4V3).

Αξίζει να σημειώσουμε, ότι μέχρι στιγμής ο coach Πασκουάλ δεν έχει εκμεταλλευτεί σε μεγάλο βαθμό την ικανότητα του Λάσμε στην πάσα από το high post. Τα short rolls του Γκαμπονέζου και η μετατροπή του σε εν δυνάμει playmaker από το high post θα μπορούσαν να αναδειχθούν σε μία safe situation με υψηλά επίπεδα αποτελεσματικότητας για τον Καταλανό. Στα τελευταία παιχνίδια, σ’ αυτόν τομέα, έχει εξελιχθεί σε underachiever και ο Κιθ Λάνγκφορντ. Στο ξεκίνημα της σεζόν, ο Αμερικανός volume scorer είχε αναπτύξει σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό δίαυλους επικοινωνίας με τους ψηλούς συμπαίκτες του, όμως η δυστοκία του στα τελευταία παιχνίδια έχει επιφέρει 'Ενα κλίμα ανασφάλειας σε όλες τις εκφάνσεις του παιχνιδιού του.

Προφανώς και η σεζόν σώζεται και στο τέλος μπορεί να την χαρακτηρίζουμε και άκρως πετυχημένη. Παρόλ’ αυτά το παρόν ρόστερ ακόμη και στο peak του δεν δείχνει ικανό να ανταπεξέλθει στις υψηλές απαιτήσεις του συλλόγου. Χωρίς να λέω, πως το υλικό είναι κακό, σίγουρα ως ενιαίο σύνολο παρουσιάζει δύο-τρεις αδυναμίες, που ταβανιάζουν τις προοπτικές του. Το σημερινό ντέρμπι, όποιο και αν είναι το αποτέλεσμα ή η απόδοση της ομάδας, δεν θα πρέπει να αποτελέσει κριτήριο για τις δυνατότητες της ομάδας σε βάθος χρόνου. Τέτοιου είδους αγώνες έχουν πολλές φορές την τάση να παραμορφώνουν την πραγματικότητα είτε προς το χειρότερο είτε προς το καλύτερο. Θυμίζω την αναφορά μου στη στήλη πριν τους περσινούς τελικούς: «Οι σειρές των τελικών μεταξύ Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού είναι ίσως οι πιο ενδιαφέρουσες της Ευρώπης από άποψη πνευματικών διακυμάνσεων. Πολλοί φίλαθλοι εκτός συνόρων περιμένουν πως και πως αυτούς τους αγώνες και αυτό κάτι λέει για το επίπεδο ανταγωνισμού μεταξύ των δύο αιωνίων. Οκ, μπορεί τα παιχνίδια αυτά να μην διαθέτουν το ίδιο ποιοτικό status με τα σημερινά Ρεάλ-Μπαρτσελόνα ή παλαιότερα τα Βίρτους-Φορτιτούντο π.χ., όμως οι ειδικές συνθήκες, που διαμορφώνονται στα εν Ελλάδι ντέρμπι αιωνίων χρίζουν πραγματικά κοινωνιολογικής έρευνας. Ακριβώς επειδή είναι παιχνίδια ειδικών συνθηκών, μπορούν να δημιουργήσουν εσφαλμένα συμπεράσματα σχετικά με την απόδοση του κάθε παίκτη. Για παράδειγμα, μπορεί ο Γκιστ να έχει στη σειρά μ.ο. 16 πόντους και 10 ριμπάουντ χαρίζοντας άλλον ένα σημαντικό τίτλο στην ομάδα του. Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός, ότι καλώς ή κακώς βρίσκεται στη Δύση της καριέρας του και είναι παράλογο να θεωρείται βασικό center ομάδας, που έχει στόχο την ευρωπαϊκή διάκριση. Ο σχεδιασμός για τη νέα σεζόν δεν πρέπει να κριθεί από αυτά τα παιχνίδια. Θα είναι μέγα λάθος. Όχι στον ρομαντισμό. Ναι στον ρεαλισμό.». Γενναίες αποφάσεις άμεσα. Ναι στον ρεαλισμό, λοιπόν…

SHARE IT



ΤΟ VIDEO ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ